Chaos...

Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Toevoegen aan eigen berichten
 
 
cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 06-10-14 10:43

Lieve bokkers,

allereerst, dit is een toegestaan schaduwaccount. Als je me denkt te herkennen, zie ik graag een PB'tje, liever niet in dit topic.

Sorry als dit een ellenlang, onduidelijk en warrig verhaal wordt. Ik weet zelf niet eens waar ik moet beginnen, mijn hoofd loopt helemaal over van alles.

Toen ik net 14 was, ben ik misbruikt door een jongen. Dat is een stuk of 2-3 keer gebeurd. Ik ben toen gelukkig niet verkracht of iets dergelijks, en het is opgehouden voor het nog verder kon gaan.
Ik heb hier een paar jaar veel moeite mee gehad en wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Ik gaf mezelf de schuld en dacht vaak: "Wat als?'' ''Wat als ik van me af gebeten had?'' De angst op zo'n moment verlamt je. Ik dacht vaak dat ik dus niet sterk genoeg was..
Een gevolg daarvan was dat ik een enorme muur om me heen gemetseld heb, onder het mom van, als ik er niet aan denk is het niet gebeurd. Op zich is dit een paar jaar goed gegaan, ik ging verder met mijn leven, deed dingen die een normale puber/tiener ook deed. Het enige waar ik bang voor was, waren jongens. Die hield ik dan ook ver van me af, en als er al eens iemand was die ik toch leuk vond, ging het nooit verder dan handje vasthouden en kusjes geven, zeg maar.

Ik heb van m'n 15 tot m'n 18e wel iets van 3 vriendjes gehad, mijn 'eerste' was 9 maanden. Ik merkte dat ik jongens ging uitzoeken op hun karakter. Mijn eerste vriendje, toen ik 15 was, was er zo een die geen eigen mening had en alles prima vond, die mij op handen droeg en dergelijke. Hier voelde ik me veilig bij, want ik had het idee dat ik boven zo iemand stond, hij kon immers nooit iets doen wat ik niet wilde. Achteraf gezien een hele rare gedachtegang. Maar toen voelde ik me daar heel fijn bij.

Toen ik 18 werd, gebeurde het opnieuw. Maar deze keer wel erger. Ik begon net weer wat zelfvertrouwen te krijgen, had het idee dat ik het allemaal een beetje achter me gelaten had en dat niet alle mensen/jongens rotte appels zijn.
Ik leerde deze jongen kennen op mijn school. Hij had iets autoritairs, iets interessants, waarvan ik eigenlijk al voelde dat het foute boel was. Toch, ondanks mijn voorgevoel (en daar geef ik mezelf weer de schuld van) met hem afgesproken. We zijn toen een avondje naar een stad hier in de buurt gegaan, en daar merkte ik al dat het echt geen goede jongen was. Tijdens een beetje 'stoeien/plagen' greep hij me al bij mijn keel en duwde me tegen een muur. Achteraf gezien denk ik, dat had al de laatste keer moeten zijn dat ik hem überhaupt gezien heb.
Helaas had ik zoiets van, ach, dat gebeurt me toch geen tweede keer. En ging vrolijk verder. Naarmate ik langer en vaker met hem omging, kwam ik ook te weten hoe hij dacht over relaties en alle lichamelijke aspecten daarvan. Hij vond seks een heel belangrijk iets, als hij wilde dan moest z'n vriendin maar zin maken en dat soort dingen. Ook daar zag ik nog geen kwaad in, als je iemand heel leuk vindt, wacht je immers wel op diegene. Dacht ik. Ik had bij hem al aangegeven dat ik daar een beetje moeite mee had, en dat ik daar toch iets anders over dacht. Daar had hij geen boodschap aan, zei hij. Ik dacht dat dat een beetje grootspraak was, en als ik niet wilde, gebeurde er niets. Ik was nu wel sterk genoeg, dacht ik, alweer. Het gekke is dat ik hem echt leuk vond. Omdat dit iemand was met een eigen mening, die ook tegen mij inging en niet zomaar alles liet gebeuren, vond ik hem echt reuze interessant. Het was altijd wel weer spannend wat de dag ging brengen, en wat er ging gebeuren. En ik besloot om door te gaan. ''Het zou me geen tweede keer gebeuren.''

Dus wel. We een avondje langs een vriendin van me, een paar dorpen verderop. Dat was een super gezellige avond, veel gelachen en gedaan. Op de terugweg moesten we door een veld fietsen. We waren samen op mijn fiets gegaan, dus ik zat achterop. Op een bepaald moment stopte hij, stapte hij af en wilde hij een stukje lopen. Ik zag daar nog geen kwaad in, dus liep met hem mee. Tot hij een donker paadje insloeg, waar we helemaal niet hoefden te zijn. Hij merkte dat ik al om me heen aan het kijken was hoe ik eventueel weg zou komen, en dat ik eigenlijk aanstalten maakte om terug te lopen. Toen ik vroeg wat we hier deden, hier hoeven we niet te zijn, pakte hij m'n arm vrij stevig vast, zette de fiets op slot en trok me mee. Toen wist ik dat het foute boel was, en dat ik geen kant meer op kon. We stonden ergens midden in een veld, helemaal donker, geen mens te bekennen. Ik wist dat ik echt de l*l was. Dat was de eerste keer. Ik kan niet in details treden, kan niet vertellen wat er precies is gebeurd, dat krijg ik niet over m'n lippen, kan het niet eens typen. Het was echt verschrikkelijk, het deed zoveel pijn en ik heb hem zovaak gesmeekt te stoppen. Maar weer verlamde de angst me op een gegeven moment. Wat was ik boos op mezelf, en op hem. Ik kon er gewoon niet bij, hoe je zo iemand zoiets aan kunt doen. Ik snapte het niet, probeerde het te begrijpen, maar werd daar alleen nog maar verdrietiger en bozer om.
Toen kwamen de bedreigingen. Doodsbedreigingen voor mij, voor mijn familie, mijn paarden, mijn hond. ''Als ik ook maar iets zou zeggen, dan..." Ik kon geen kant op. Hij wist waar ik woonde, hij kende m'n ouders, en gedroeg zich bij hun als een engeltje. Als hij dan met z'n auto voor m'n huis stond en aanbelde, kon ik geen kant op dan met hem mee. Zo zijn er in de auto ook vaak vervelende dingen gebeurd. Als we hier thuis waren, ik durfde inmiddels niet meer met hem mee, en hoopte dat hij mij bij thuis z'n handen thuis zou houden, vond hij wel een manier om toch zijn zin te krijgen. Tussen alle keren door kreeg ik wel te horen dat hij van me hield, en als ik het niet terugzei kreeg ik letterlijk klappen. Nooit op plekken die andere mensen zouden zien, de lafaard.

Dit is allemaal een tijdje zo doorgegaan, tot ik ineens ontplofte, alles kwam eruit, alle angst, boosheid, alles. Ik ben hem nog net niet aangevlogen, heb hem op de een of andere manier mijn huis uit gewerkt, overal geblokkeerd en ben niet veel later ook gestopt met mijn opleiding. Ik trok het niet meer, viel weer in een bodemloze put en mijn hoofd liep over van de gedachten, herinneringen en emoties. Toch heb ik me voor mijn ouders en zusje groot gehouden.Ik wilde niet dat ze er achter zouden komen, ik schaamde me dood. Inmiddels had ik al dik 2 jaar heel veel last van paniekaanvallen, en als ze vroegen of er wat was, schoof ik het daarop af.

Ik kan me bijna niks meer herinneren van na die tijd. Ik had het idee dat ik als een zombie leefde. Ik voelde niet, at bijna niet, deed de noodzakelijke dingen, probeerde te slapen buiten mijn nachtmerries en paniekaanvallen om. Zo kwam ik de tijd een beetje door.

Toen ontmoette ik mijn huidige vriend. Eerst als vrienden, zo'n 4 maanden lang. Het was zo bizar voor me. Iemand die in mij als persoon geïnteresseerd was. Die wilde weten hoe ik me voelde, hoe mijn dag was geweest, wie ik was en wat ik dacht. Ik heb alles heel lang verborgen kunnen houden voor hem. We waren in tijdens die vriendschap wel al verliefd op elkaar, en soms leken we ook wel een stelletje, ik probeerde hem van me af te houden, maar op de een of andere manier voelde het zo goed, ik voelde me zo fijn bij hem. Ik hoefde nooit iets te doen wat ik niet wilde, alles mocht, niks moest. Ik heb in die periode ook totaal niks met hem gedaan. Toen kwam er een avond waarop hij me zei: "Zo, en vertel me nu maar eens wat je al die tijd wegstopt en waarom.'' Ik vond het zo bizar dat hij dat zei, en ik werd zo gek van alles dat ik in één keer alles eruit heb gegooid. Ik heb hem alles verteld, in grove lijnen, nog geen details, maar ik heb het verteld. Jezus, wat heb ik gejankt en getrild en gehyperventileerd die avond. En het enige wat hij deed was me knuffelen en me troosten.
Ik merkte dat de storm in mijn hoofd een beetje ging liggen. Op dat moment merkte ik ook dat ik alle angsten en remmingen opzij wilde zetten en alleen nog maar bij hem wilde zijn. Niet veel later kregen we een relatie (juni 2013). Ik was zooo blij, alle sh*t verdween even naar de achtergrond, ik wist weer even hoe het was om gewoon te voelen, mezelf het even gunnen om blij te zijn.

Ik heb meerdere malen aan gegeven dat ik dus wel iets met me meedroeg, of hij dat aankon, of hij daar zin in had. Ik kreeg een volmondig ja als antwoord, en een ik ben er altijd voor je! En dat geloofde ik, want hij had toen immers ook een hele avond naar me geluisterd. Vriend had ook een verleden, maar dan als een frequent vreemdganger. Het vertrouwen van mijn kant was sowieso al een probleem, nu werd het nog wat moeilijker. Ik besloot om hem niet af te rekenen op de fouten van zijn voorganger. Dat vond ik niet eerlijk. Ik deed dus enorm m'n best om hem te vertrouwen, en dat ging me best goed af. We hadden het ontzettend fijn samen, pasten zo goed bij elkaar. Tot in januari dit jaar. Hij had gelogen over een meisje waar hij contact mee had. En echt, mijn wereld stortte in. Niet over het feit dat hij contact had met iemand, dat moest ie lekker zelf weten. Maar dat hij tegen me loog toen ik hem de waarheid vroeg. Ik voelde me zo rot, hij had me beloofd altijd eerlijk te zijn, no matter what. Ik heb daar heel veel moeite mee gehad, hij heeft me daar alleen in gelaten, hij was altijd op z'n werk en ik had het idee dat ik de relatie in m'n eentje weer moest fixen, want weg wilde ik niet. Dat is lastig geweest, maar ik ging gewoon verder, vond zelf dat ik wel iets kon hebben. Niet veel later overleed een van mijn paarden. Ik was nog nooit met de dood in aanraking geweest. Ik heb heel veel tijd bij de paarden doorgebracht na alles, die oordeelden immers niet. Oh man, het was zo erg. Ik wist totaal niet wat ik moest doen of voelen of wat dan ook. En weer was vriendlief er niet. Toen ik hem belde, kreeg ik te horen dat hij niet kwam want er waren andere dingen belangrijker en '' ik zie je vanavond wel''. Dat vond ik zo erg. Waar was die jongen die mij een hele avond getroost heeft, en mij beloofde dat ie er voor me zou zijn? Andersom was het wel zo namelijk, zodra er ook maar iets met hem was, was ik er. We hebben ook vaker over alle gebeurtenissen met die twee jongens gepraat, en steeds riep dat flashbacks op en vond ik het moeilijk om na die gesprekken weer terug naar het nu te gaan. Ook dan vond hij het niet belangrijk genoeg om er te zijn en me te helpen. Daar gingen al zijn beloftes.

En daar hebben we zoveel ruzie om gehad. Ik krijg continue het gevoel dat ik simpelweg niet belangrijk meer voor hem ben. Hij is altijd ergens anders mee bezig, totaal niet met wat er hier thuis gebeurt. Ik vind dat moeilijk. Mijn definitie van een relatie is toch wel dat je van iemand houdt, diegene gelukkig wil maken, er voor diegene wil zijn en blablabla. Ik weet niet zo goed wat ik hiermee aan moet of wat ik eraan moet doen. Ik hou ontzettend veel van hem, nog steeds. Maar het doet me wel pijn. Elke keer als ik te horen krijg dat het niet zijn probleem is of niet belangrijk genoeg is, sterft er weer een stukje van mij, om het even dramatisch te zeggen. Ik krijg dan elke keer het gevoel wat ik bij de verkrachtingen en mishandeling ook had. Iemand die zijn eigen belangen, koste wat het kost, voor die van jou zet. Dat heb ik ook vaker aangegeven aan hem, maar het lijkt alsof hij er niks mee wil doen.

Ik weet niet eens wat ik wil bereiken met dit verhaal. Ik geloof dat ik het even weer van me af wilde typen. En ik geloof ook dat ik advies nodig heb wbt mijn relatie. Vraag ik teveel van mijn vriend? Neem ik zijn 'beloftes' te letterlijk? Wat moet ik doen? Wat zouden jullie doen? Ontzettend veel respect als je het hele verhaal gelezen hebt. Ik hoop dat het niet al te onduidelijk en warrig is...

rebecc1994
Berichten: 300
Geregistreerd: 06-03-12
Woonplaats: Sliedrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-10-14 10:55

Wow, wat een heftig verhaal :(:)
Ik vind het lastig je hierin te adviseren, ik vind sowieso dat je echt niet te veel van je vriend verwacht. In een relatie hoor je er voor elkaar te zijn.

Volg je hart en vanaf hier alvast enorm veel sterkte toegewenst!

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 06-10-14 11:23

rebecc1994 schreef:
Wow, wat een heftig verhaal :(:)
Ik vind het lastig je hierin te adviseren, ik vind sowieso dat je echt niet te veel van je vriend verwacht. In een relatie hoor je er voor elkaar te zijn.

Volg je hart en vanaf hier alvast enorm veel sterkte toegewenst!


Dankjewel! Ik hoop dat ik dat niet doe, en toch heb ik vaak dat gevoel. Ik heb het idee dat ik teveel van hem vraag als ik van hem verwacht dat 'ie gewoon even alles opzij zet en zijn woorden nakomt. Ik verwacht totaal niet van hem om zijn hele leven om mij te laten draaien, alsjeblieft niet, maar hij weet wat ik met me meedraag en hij weet dat ik soms gewoon even 'verdrink' in alles. Het enige wat ik op dat moment nodig heb is een hele dikke, lange knuffel. Zelfs dat lijkt soms te veel voor hem, en dat snap ik niet, want andersom gebeurt dat wel en ik heb er totaal geen moeite mee. Ik wil er voor hem zijn als er wat is, ik heb immers een relatie met hem en ik hou van hem.

Maar blijkbaar klopt dat toch niet..

CharmingS

Berichten: 3224
Geregistreerd: 13-02-10
Woonplaats: Valkenswaard

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-10-14 11:27

Ik heb heel erg veel respect voor jou!
Je hebt je er keer op keer door heen geslagen en dat vind ik heel erg knap!!

Wat betreft je huidige relatie, je houd heel erg veel van hem zeg je, maar zoals ik het lees misschien hard om te lezen denk ik dat het nog maar van een kant komt. Ik denk dat je nu maar eens even je eigen geluk voorop moet zetten, weer dingen moet gaan doen die jou vrolijk maken. En niet bij iemand blijven die je ongelukkig maakt.
Hij weet van jou verleden en hij heeft je beloofd er altijd voor je te zijn, en nu laat hij je in moeilijke periodes vallen als een baksteen. Ik denk dat je veel beter verdiend als dit, en het is heel lastig als je veel van iemand houd, maar ik zou eens een goed gesprek met hem voeren en hem precies vertellen hoe jij er over denkt. Ik denk dat dit de enige oplossing is, bijt van je af en vertel hem hoe het zit.
Enne mijn inbox staat altijd voor je open als je er behoefte aan hebt :(:)

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 06-10-14 11:35

CharmingS schreef:
Ik heb heel erg veel respect voor jou!
Je hebt je er keer op keer door heen geslagen en dat vind ik heel erg knap!!

Wat betreft je huidige relatie, je houd heel erg veel van hem zeg je, maar zoals ik het lees misschien hard om te lezen denk ik dat het nog maar van een kant komt. Ik denk dat je nu maar eens even je eigen geluk voorop moet zetten, weer dingen moet gaan doen die jou vrolijk maken. En niet bij iemand blijven die je ongelukkig maakt.
Hij weet van jou verleden en hij heeft je beloofd er altijd voor je te zijn, en nu laat hij je in moeilijke periodes vallen als een baksteen. Ik denk dat je veel beter verdiend als dit, en het is heel lastig als je veel van iemand houd, maar ik zou eens een goed gesprek met hem voeren en hem precies vertellen hoe jij er over denkt. Ik denk dat dit de enige oplossing is, bijt van je af en vertel hem hoe het zit.
Enne mijn inbox staat altijd voor je open als je er behoefte aan hebt :(:)


Dankjewel, dit is echt een hele lieve reactie.
Je hebt gelijk hoor, het lijkt ook alsof het van een kant komt, hoe ik het beschrijf. Buiten dit is mijn vriend wel heel erg zorgzaam zeg maar. Hij woont bij ons in (vind ik echt prettig, nog geen enkele irritatie ofzo gehad.) En als mijn ouders iets van mij vragen, stom voorbeeld; het terras vegen, dan doet hij dat meteen. Hij zegt dan; ''Om jou te ontlasten'' Bullsh*t natuurlijk, ik kan best een terras vegen, maar dat soort dingen doet ie dan wel. :+

Het is gewoon lastig, als zijn baas van hem vraagt op een vrije dag te gaan werken, doet ie het meteen. Als ik heel incidenteel eens vraag om een uurtje eerder thuis te zijn, om wat voor reden dan ook, kan dat niet, en is dat niet belangrijk genoeg en blablabla. Hij heeft heel makkelijk werk, kan gaan en staan waar hij wil, hoeft zich maar minimaal te verantwoorden tegenover zijn baas... Maar goed, het is niet aan mij om daarover te oordelen.

Heb dat ook vaker met hem besproken en precies uitgelegd hoe het voelde, en hoe het overkomt, zodat er daarover geen miscommunicatie kan bestaan. Hij begrijpt dat, en zegt ook dat ie er iets aan wil veranderen, maar vindt dat heel moeilijk. Dus dat is wel lastig..

CharmingS

Berichten: 3224
Geregistreerd: 13-02-10
Woonplaats: Valkenswaard

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-10-14 12:43

Lieve TS, er is een verschil tussen een terras vegen en er voor jou te zijn om je te steunen als je het moeilijk hebt.

Wat ik zou doen als ik in jou situatie zat is hem de keuze geven, of voor de volle 100% voor jullie relatie gaan, of ieder zn eigen weg. Er lopen genoeg lieve zorgzame mannen op deze wereld, als jij niet goed in je vel zit en dan ook niet de steun krijgt van je geliefde is dat een heel naar vervelend gevoel en ik ken het ;)

Ik heb zelf ook relaties gehad waar alles van mijn kant moest komen, en dat werkt misschien voor 1 of 2 maanden maar het is niet zoals het hoort. Jou vriend hoort er voor jou te zijn, vooral als hij jou een belofte heeft gedaan!

En als jullie echt zo gek op elkaar zijn kun je misschien ook nog in relatie therapie gaan, al moet ik zeggen dat ik daar geen voorstander voor ben maar misschien kan bemiddeling jullie wel helpen :)

Hutcherson

Berichten: 9566
Geregistreerd: 21-07-13
Woonplaats: --

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-10-14 14:40

dit vind ik een erg heftig verhaal waar je echt heel veel pech over je heen krijgt en echt hele heftige dingen.
Maar, wat ik wel een beetje tussen de regels doorlees, is dat je echt heel afhankelijk overkomt.
Ik lees nergens dat je een hele tijd alleen bent geweest(dus zonder vriend/date whatever, langer dan 1-2 jaar bijvoorbeeld).
of dat je aan jezelf hebt gewerkt.
Ik weet natuurlijk niet het hele verhaal maar als ik jouw verhaal zo lees, lees ik iemand die enorm beschadigd is en weinig vertrouwen heeft.
Je maakt op een of andere manier steeds foute beslissingen (Terwijl je diep van binnen weetdat ze fout zijn(het zal me geen 2 e keer gebeuren) en toch gebeurt het. Je had bij de eerste keer zoiets al voor jezelf moeten kiezen. Ik laat die niet verder gaan, ik kies voor mijzelf.

Ik wil hier absoluut NIETS mee goedpraten en of in welke zin dan ook zeggen dat jij ook ergens schuld hebt aan wat er is gebeurt.
Maar ik wil je adviseren om echt ervoor te zorgen dat jijzelf sterker wordt en zekerder. dat je bestand raakt voor dit soort jongens/mannen en situaties.
Ga des noods op kickboxles om te leren hoe je je moet verdedigen.
ook raad ik je aan om wel aan je familie en vrienden duidelijk te maken wat er met jou is gebeurt en ze gewoon te vertellen wat je nu maakt hoe je nu bent.
En wat je nodig hebt om beter de dag door te komen bijvoorbeeld.

dat soort bedreigingen van: dan doe ik iemand iets aan, natuurlijk wil je absoluut nie thebben dat dat gebeurt, maar vaak is dat echt grootspraak.
Dat is mishandeling om iemand kort te houden, en zn mond houdt.
Altijd vertellen en de politie inschakelen, liefst direct.

Maar goed ik kan me voorstellen dat dat misschien wat lang geleden is dat het is gebeurt en je geen contact meer wilt met die persoon etc.
Ik raad je wel aan om mensen op de hoogte te stellen (misschien in grote lijnen) en professionele hulp te zoeken om uit het dal te komen en weer met beide benen op de grond te staan.

Je zult echt eerst aan jezelf moeten werken voordat je verder kunt.

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 06-10-14 15:25

RoyceMack schreef:
dit vind ik een erg heftig verhaal waar je echt heel veel pech over je heen krijgt en echt hele heftige dingen.
Maar, wat ik wel een beetje tussen de regels doorlees, is dat je echt heel afhankelijk overkomt.
Ik lees nergens dat je een hele tijd alleen bent geweest(dus zonder vriend/date whatever, langer dan 1-2 jaar bijvoorbeeld).
of dat je aan jezelf hebt gewerkt.
Ik weet natuurlijk niet het hele verhaal maar als ik jouw verhaal zo lees, lees ik iemand die enorm beschadigd is en weinig vertrouwen heeft.
Je maakt op een of andere manier steeds foute beslissingen (Terwijl je diep van binnen weetdat ze fout zijn(het zal me geen 2 e keer gebeuren) en toch gebeurt het. Je had bij de eerste keer zoiets al voor jezelf moeten kiezen. Ik laat die niet verder gaan, ik kies voor mijzelf.

Ik wil hier absoluut NIETS mee goedpraten en of in welke zin dan ook zeggen dat jij ook ergens schuld hebt aan wat er is gebeurt.
Maar ik wil je adviseren om echt ervoor te zorgen dat jijzelf sterker wordt en zekerder. dat je bestand raakt voor dit soort jongens/mannen en situaties.
Ga des noods op kickboxles om te leren hoe je je moet verdedigen.
ook raad ik je aan om wel aan je familie en vrienden duidelijk te maken wat er met jou is gebeurt en ze gewoon te vertellen wat je nu maakt hoe je nu bent.
En wat je nodig hebt om beter de dag door te komen bijvoorbeeld.

dat soort bedreigingen van: dan doe ik iemand iets aan, natuurlijk wil je absoluut nie thebben dat dat gebeurt, maar vaak is dat echt grootspraak.
Dat is mishandeling om iemand kort te houden, en zn mond houdt.
Altijd vertellen en de politie inschakelen, liefst direct.

Maar goed ik kan me voorstellen dat dat misschien wat lang geleden is dat het is gebeurt en je geen contact meer wilt met die persoon etc.
Ik raad je wel aan om mensen op de hoogte te stellen (misschien in grote lijnen) en professionele hulp te zoeken om uit het dal te komen en weer met beide benen op de grond te staan.

Je zult echt eerst aan jezelf moeten werken voordat je verder kunt.


Oh jawel, ben eigenlijk altijd alleen geweest, op een paar korte en een iets langere relatie na. Het is echt niet zo dat ik afhankelijk ben, in de zin van dat ik zonder iemand niet gelukkig ben. Ben altijd wel gesteld geweest op m'n vrijheid en dat ik alleen was. Had alleen nu met m'n vriend toendertijd zoiets van, waarom zou ik dit mezelf onthouden want het voelt nu goed.

Het grappige is dat verder nooit iemand met z'n klauwen aan me is gekomen, want geloof me, ik bijt heel hard van me af. Het grappige is, toen die jongen uiteindelijk uit het zicht was, en mijn moeder me vroeg waarom, zei ik dat hij bepaalde standaarden had waar ik het niet mee eens was. Toen zei ze van oh maar goed dat jij het was die met hem was, en niet je zusje, want die had er misschien niet tegenop gekund. Dus dat toont wel een beetje aan hoe ik normaal gesproken ben. Ik wil niet in de slachtofferrol kruipen, maar die kerel was op z'n minst 2 koppen groter dan ik, en ongeveer 3 x zo breed, met alle wil van de wereld had ik er waarschijnlijk niks tegen kunnen doen. En om eerlijk te zijn, in zo'n situatie... Ik hoor vaak mensen zeggen; ''Oh als mij dat toch gebeurt, ik sla zo iemand helemaal dood'' of iets dergelijks. Geloof me, 9 vd 10 keer doe je dat niet. Maargoed daar gaat het nu niet om.

Het grappige is ook dat ik wbt totaal niet onzeker ben of wat dan ook, ik sta mijn mannetje wel als iemand me iets zegt of doet wat me niet aanstaat, alleen helaas deze 2 keer niet. Het is gewoon k*t, ik vraag me soms wel eens af hoe het was gelopen als die eerste keer niet gebeurd was. Ik was toen net 14, toen wel nog onzeker, maar ook altijd een grote bek eigenlijk. Ik vraag me dan af van, stel dat dat niet gebeurd was, was ik dan nu ook verlamd door de angst of was het anders gegaan.. Niet dat ik daar nu nog wat aan heb.

Oh en ik ben trouwens vrijdag bij een psycholoog geweest, dat traject gaat nu beginnen. Vooralsnog alleen voor de paniekaanvallen, misschien dat ik d'r vertel wat er is gebeurd.
Over het algemeen trek ik het wel, alleen soms.. Wordt het gewoon even teveel en moet ik ventileren. Het is gewoon klote dat ik daar 't paard niet meer voor heb, dus ben ook erg op zoek naar een andere bezigheid.


CharmingS schreef:
Lieve TS, er is een verschil tussen een terras vegen en er voor jou te zijn om je te steunen als je het moeilijk hebt.

Wat ik zou doen als ik in jou situatie zat is hem de keuze geven, of voor de volle 100% voor jullie relatie gaan, of ieder zn eigen weg. Er lopen genoeg lieve zorgzame mannen op deze wereld, als jij niet goed in je vel zit en dan ook niet de steun krijgt van je geliefde is dat een heel naar vervelend gevoel en ik ken het ;)

Ik heb zelf ook relaties gehad waar alles van mijn kant moest komen, en dat werkt misschien voor 1 of 2 maanden maar het is niet zoals het hoort. Jou vriend hoort er voor jou te zijn, vooral als hij jou een belofte heeft gedaan!

En als jullie echt zo gek op elkaar zijn kun je misschien ook nog in relatie therapie gaan, al moet ik zeggen dat ik daar geen voorstander voor ben maar misschien kan bemiddeling jullie wel helpen :)


Ja je hebt ook helemaal gelijk natuurlijk. Ik weet nog even niet hoe en wat ik eraan ga doen. Het is zaterdagavond enorm geëscaleerd allemaal, hebben beide aangegeven wat we graag anders zouden zien dus ik ben benieuwd hoe het nu gaat verlopen. Blijft het nou zo, stop ik er uiteraard mee. Ga mezelf niet vrijwillig ongelukkig laten maken. We zullen zien...

BigOne
Berichten: 42908
Geregistreerd: 03-08-09

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-10-14 15:33

Besef goed dat jij wel eens heel goed uit de therapie bij de psycholoog kunt komen en dat je op een heel andere manier in het leven komt te staan. Ondanks dat je van je vriend houd is het voor jou misschien beter om hier zelf door heen te komen en te groeien en om dan te kijken wat of wie er nog nodig is in je leven.

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 06-10-14 15:41

bigone schreef:
Besef goed dat jij wel eens heel goed uit de therapie bij de psycholoog kunt komen en dat je op een heel andere manier in het leven komt te staan. Ondanks dat je van je vriend houd is het voor jou misschien beter om hier zelf door heen te komen en te groeien en om dan te kijken wat of wie er nog nodig is in je leven.


Harde woorden, maar wel de waarheid vrees ik. Ik ga eens even heel goed nadenken over wat jullie me allemaal gezegd hebben. Bedankt! :)

BigOne
Berichten: 42908
Geregistreerd: 03-08-09

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-10-14 16:06

Was niet hard bedoelt maar beetje lief bedoeld hoor, je ziet mensen vaak zo sterk uit therapie komen dat ze zelf hun leven weer kunnen dragen met alle ups en downs zonder afhankelijk te zijn van mensen die eigenlijk niets toevoegen aan je leven, veel succes.

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 06-10-14 16:16

bigone schreef:
Was niet hard bedoelt maar beetje lief bedoeld hoor, je ziet mensen vaak zo sterk uit therapie komen dat ze zelf hun leven weer kunnen dragen met alle ups en downs zonder afhankelijk te zijn van mensen die eigenlijk niets toevoegen aan je leven, veel succes.


Ah ja snap ik! Bedoel dat de waarheid hard is. Of ja, laat ook maar. Tis maandag, kom niet zo lekker uit m'n woorden :')

Dankjewel

annibel

Berichten: 1240
Geregistreerd: 20-07-08
Woonplaats: Achterhoek

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-10-14 16:32

Wow heftig! Ik heb je hele verhaal gelezen en stuur je eveb een pb als je dat goed vind..

rebecc1994
Berichten: 300
Geregistreerd: 06-03-12
Woonplaats: Sliedrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-10-14 23:15

cvmmc schreef:
rebecc1994 schreef:
Wow, wat een heftig verhaal :(:)
Ik vind het lastig je hierin te adviseren, ik vind sowieso dat je echt niet te veel van je vriend verwacht. In een relatie hoor je er voor elkaar te zijn.

Volg je hart en vanaf hier alvast enorm veel sterkte toegewenst!


Dankjewel! Ik hoop dat ik dat niet doe, en toch heb ik vaak dat gevoel. Ik heb het idee dat ik teveel van hem vraag als ik van hem verwacht dat 'ie gewoon even alles opzij zet en zijn woorden nakomt. Ik verwacht totaal niet van hem om zijn hele leven om mij te laten draaien, alsjeblieft niet, maar hij weet wat ik met me meedraag en hij weet dat ik soms gewoon even 'verdrink' in alles. Het enige wat ik op dat moment nodig heb is een hele dikke, lange knuffel. Zelfs dat lijkt soms te veel voor hem, en dat snap ik niet, want andersom gebeurt dat wel en ik heb er totaal geen moeite mee. Ik wil er voor hem zijn als er wat is, ik heb immers een relatie met hem en ik hou van hem.

Maar blijkbaar klopt dat toch niet..


Het is inderdaad niet de bedoeling dat hij zodra jij roept op springt en alles doet wat jij zegt, want hij heeft ook zijn eigen dingen te doen. Maar op momenten zoals deze, waar jij hem duidelijk nodig hebt, vind ik het niet meer dan normaal dat hij in ieder geval zijn uiterste best doet jou te steunen en er voor je te zijn. Zeker gezien je verleden. Het moet van twee kanten komen en blijkbaar komt het nu alleen van jouw kant. In een relatie is elkaar steunen toch wel een zeer belangrijk punt.

Mijn gevoel zegt eigenlijk dat je best voor jezelf mag kiezen en misschien wel beter af bent zonder hem, maar ik vind het moeilijk dit te zeggen, omdat ik jullie niet ken en omdat ik weet dat dit vanaf de zijlijn lekker makkelijk roepen is.

Nogmaals, doe waar jij je goed bij voelt en denk er goed over na. Ik weet niet of het een mogelijkheid is een goed gesprek met hem te voeren? Dan kun je hem laten weten wat je er van vindt en kan je hem zonodig nog een kans geven. Doet hij er niks mee, moet je misschien toch de keuze voor jezelf maken...

Verder zijn er nog goede tips gegeven. Laat het even rustig op je inwerken en kijk wat je er aan hebt.

Een hele dikke en lange knuffel van deze kant :(:) en inderdaad, als je nog iets kwijt wilt kun je me altijd een PB sturen.

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-14 09:40

Citaat:
Het is inderdaad niet de bedoeling dat hij zodra jij roept op springt en alles doet wat jij zegt, want hij heeft ook zijn eigen dingen te doen. Maar op momenten zoals deze, waar jij hem duidelijk nodig hebt, vind ik het niet meer dan normaal dat hij in ieder geval zijn uiterste best doet jou te steunen en er voor je te zijn. Zeker gezien je verleden. Het moet van twee kanten komen en blijkbaar komt het nu alleen van jouw kant. In een relatie is elkaar steunen toch wel een zeer belangrijk punt.

Mijn gevoel zegt eigenlijk dat je best voor jezelf mag kiezen en misschien wel beter af bent zonder hem, maar ik vind het moeilijk dit te zeggen, omdat ik jullie niet ken en omdat ik weet dat dit vanaf de zijlijn lekker makkelijk roepen is.

Nogmaals, doe waar jij je goed bij voelt en denk er goed over na. Ik weet niet of het een mogelijkheid is een goed gesprek met hem te voeren? Dan kun je hem laten weten wat je er van vindt en kan je hem zonodig nog een kans geven. Doet hij er niks mee, moet je misschien toch de keuze voor jezelf maken...

Verder zijn er nog goede tips gegeven. Laat het even rustig op je inwerken en kijk wat je er aan hebt.

Een hele dikke en lange knuffel van deze kant :(:) en inderdaad, als je nog iets kwijt wilt kun je me altijd een PB sturen.


Dankjewel, het is ook vrij moeilijk om het hele verhaal uit te leggen zo vanaf een kant. Ik weet wel dat ik al vaak zat met hem gepraat heb erover. Ik geef altijd precies aan hoe en wat het met me doet, zodat daar al geen miscommunicatie over kan bestaan. Ik vraag me dan altijd af, als je ziet dat je vriendin zo in de knoop zit en zich zo poedersuiker voelt, dan wíl je er toch juist zijn?! Maar goed, blijkbaar niet.

Ik wil best nog eens een gesprek aangaan, vraag me alleen af hoe ik dat moet doen en wat ik dan moet zeggen. Voor mijn gevoel ben ik al heel duidelijk geweest, maar misschien valt dat toch tegen.

MevrouwtJ

Berichten: 1765
Geregistreerd: 22-11-05

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-10-14 10:00

Wauw wat een heftig verhaal TS!

Allereerst complimenten dat je er zo duidelijk over communiceert richting je vriend +:)+ . Dat is één van de belangrijkste dingen in een relatie.

Zoals het nu op mij overkomt, lijkt het inderdaad dat het maar van één kant komt. Als je echt nog voor je vriend wil gaan, probeer hem dan toch op één of andere manier echt wakker te schudden. Jij weet waarschijnlijk het beste hoe je dat kan doen. Mocht dit niet baten, is het misschien toch belangrijker om voor jezelf te kiezen.

En goed dat je naar de psycholoog bent gestapt, maar probeer ook het verhaal wat je nu aan ons vertelt ook aan haar te vertellen. Als zij dit van je weet kan je ze optimaal ondersteunen.

Sterke ermee en je kan me altijd een PB sturen! :(:)

CharmingS

Berichten: 3224
Geregistreerd: 13-02-10
Woonplaats: Valkenswaard

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-10-14 15:03

Hey TS :(:)

Hoe gaat het met je nu??

Anoniem

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-10-14 09:23

Ik wil alleen zeggen sterkte ts.. hier ook soortgelijke meegemaakt, maar minder heftig qua daden. Nu in huidige relatie zelfde soort problemen helaas en weet nier hoe ik er mee om moet gaan, dus kan je niet echt tips geven..

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-14 11:36

CharmingS schreef:
Hey TS :(:)

Hoe gaat het met je nu??


Hey Charming,

het gaat wel, dankjewel voor het vragen. Heb erg veel last van paniekaanvallen de laatste paar dagen. Iemand toevallig daar tips tegen? :')


Anoniem schreef:
Ik wil alleen zeggen sterkte ts.. hier ook soortgelijke meegemaakt, maar minder heftig qua daden. Nu in huidige relatie zelfde soort problemen helaas en weet nier hoe ik er mee om moet gaan, dus kan je niet echt tips geven..


Dankjewel.. Das wel heel kl*te.. Hoop voor je dat je snel een oplossing vindt. :(:)

PowerReiner
Berichten: 2116
Geregistreerd: 26-06-12

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-10-14 12:07

Jeetje wat een verhaal. Respect voor jou TS.

Wat betreft je huidige relatie: ik zou er zelf mee stoppen.
Een vriend die zegt dat het jou probleem is of niet belangrijk genoeg is, zou ik sowiezo laten gaan. Het is niet jou probleem, het is jullie probleem.
Niet belangrijk genoeg vind ik ook onacceptabel. Als het belangrijk genoeg is voor jou, zou het ook belangrijk genoeg moeten zijn voor hem.
Dat hij er niet is voor je bij een sterfgeval, verschrikkelijk. Wat voor sterfgeval dan ook. Al is het je opa, paard, kat, hond of iets anders, hij zou er voor je moeten zijn.

Ik hoop dat je de dingen een beetje op een rijtje krijgt. Veel success met de psycholoog, ik weet van anderen dat die heel goed kunnen helpen.

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 10-10-14 10:16

PowerReiner schreef:
Jeetje wat een verhaal. Respect voor jou TS.

Wat betreft je huidige relatie: ik zou er zelf mee stoppen.
Een vriend die zegt dat het jou probleem is of niet belangrijk genoeg is, zou ik sowiezo laten gaan. Het is niet jou probleem, het is jullie probleem.
Niet belangrijk genoeg vind ik ook onacceptabel. Als het belangrijk genoeg is voor jou, zou het ook belangrijk genoeg moeten zijn voor hem.
Dat hij er niet is voor je bij een sterfgeval, verschrikkelijk. Wat voor sterfgeval dan ook. Al is het je opa, paard, kat, hond of iets anders, hij zou er voor je moeten zijn.

Ik hoop dat je de dingen een beetje op een rijtje krijgt. Veel success met de psycholoog, ik weet van anderen dat die heel goed kunnen helpen.


Hoi, bedankt voor je reactie en sorry voor mijn late reactie.
Je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Ik heb een heel gesprek met hem gehad een tijdje terug, en daar kwam uit dat ik hem minder moest vragen. Hij zegt overigens wel dat toen met m'n paard een hele grote fout van hem is geweest en dat dat nooit meer zal gebeuren, yeah sure. :\

Na dat gesprek ben ik gaan denken, en kwam tot de conclusie dat het eigenlijk de grootste bullsh*t is dat ik 'niks' van hem kan vragen. Het enige wat ik sowieso in deze relatie van hem vraag is om er voor elkaar te zijn, en eerlijk te zijn. That's it. Hij hoeft niet al z'n vrije tijd door te brengen met mij, of mij elk moment van de dag te appen of wat dan ook. Maar als zelfs dat teveel gevraagd is...

Hij heeft zoiets van, als jij een paniekaanval krijgt of wat dan ook, kan ik daar niks mee, want het is 'maar' een paniekaanval. Klopt hoor, maar die paniekaanvallen komen wel ergens vandaan, en dan kan hij er wel zijn, vind ik. En sowieso, die paniekaanvallen zijn iets tijdelijks, ik merk dat het alweer iets beter gaat sinds ik nu bij een psycholoog loop. Dus lijkt het mij niet zoveel moeite om er even te zijn als het moeilijk is. Dit alles heb ik tegen hem gezegd, en hij was het gelukkig wel met me eens. Ben alleen benieuwd of er nou iets gaat veranderen.

Meneer had eigenlijk deze week vakantie gehad. Ging alweer niet door. Nu zou hij volgende week vakantie hebben, maar dat gaat voor de helft weer niet door. Daar kan ik gewoon echt niet meer tegen. Als zijn baas hem vraagt om op zijn vrije dag of in zijn vakantie te komen werken, dan doet ie dat allemaal zonder morren. Als ik hem vraag om eens een uurtje eerder thuis te komen omdat het me te hoog zit, is dat allemaal moeilijk. Ugh, wat moet ik doen, afwachten of ie nog iets verandert naar aanleiding van ons laatste gesprek (gisteren) of gewoon heel hard wegrennen?

PowerReiner
Berichten: 2116
Geregistreerd: 26-06-12

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-10-14 10:34

Je moest hem minder vragen, daar komt een vraag naar boven borrelen: ben je onzeker, controlerend en jaloers? Want dan wordt het natuurlijk heel wat anders. Of gaat dit puur over de steun waar je het over hebt?

Je moet een balans kunnen vinden in een relatie waar jullie allebei happy mee zijn. Dat is soms heel moeilijk. Ik heb ook jaren het gevoel gehad dat ik "tekort"werd gedaan. Niet genoeg aandacht, geen intimiteit, weinig lieve woorden, wel op vakantie gaan met zijn vrienden maar niet met mij omdat er dan geen geld meer was. Ja dat is heel moeilijk, en ik heb daar veel te lang over gezwegen toen der tijd. Met als gevolg dat ik veel dingen van hem in negatief daglicht ging zien. Die dingen stapelen nu eenmaal op en dan gaat het als een rode draad door de relatie. Met als gevolg dat de relatie verbroken was, daarna met behulp van therapie weer op het rechte pad. Alleen vraag ik mij soms wel af of hij werkelijk op dat punt kan komen dat ik er happy mee ben, maar dat is afwachten.

Wat jij moet doen, kan ik je natuurlijk niet vertellen, dat is iets wat je zelf moet beslissen. Persoonlijk zou ik al gedag hebben gezegd, als het inderdaad zo erg is als je doet voorkomen.
Hij moet je gewoon steunen, ongeacht wat er aan de hand is. Paniek aanval betekend dat je het ergens moeilijk mee hebt, partners horen elkaar daarin te steunen, en niet de andere kant op te kijken. Dat is mijn mening.

Nogmaals, veel success ermee.

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 10-10-14 10:43

PowerReiner schreef:
Je moest hem minder vragen, daar komt een vraag naar boven borrelen: ben je onzeker, controlerend en jaloers? Want dan wordt het natuurlijk heel wat anders. Of gaat dit puur over de steun waar je het over hebt?

Je moet een balans kunnen vinden in een relatie waar jullie allebei happy mee zijn. Dat is soms heel moeilijk. Ik heb ook jaren het gevoel gehad dat ik "tekort"werd gedaan. Niet genoeg aandacht, geen intimiteit, weinig lieve woorden, wel op vakantie gaan met zijn vrienden maar niet met mij omdat er dan geen geld meer was. Ja dat is heel moeilijk, en ik heb daar veel te lang over gezwegen toen der tijd. Met als gevolg dat ik veel dingen van hem in negatief daglicht ging zien. Die dingen stapelen nu eenmaal op en dan gaat het als een rode draad door de relatie. Met als gevolg dat de relatie verbroken was, daarna met behulp van therapie weer op het rechte pad. Alleen vraag ik mij soms wel af of hij werkelijk op dat punt kan komen dat ik er happy mee ben, maar dat is afwachten.

Wat jij moet doen, kan ik je natuurlijk niet vertellen, dat is iets wat je zelf moet beslissen. Persoonlijk zou ik al gedag hebben gezegd, als het inderdaad zo erg is als je doet voorkomen.
Hij moet je gewoon steunen, ongeacht wat er aan de hand is. Paniek aanval betekend dat je het ergens moeilijk mee hebt, partners horen elkaar daarin te steunen, en niet de andere kant op te kijken. Dat is mijn mening.

Nogmaals, veel success ermee.


Dit is echt puur en alleen de steun waar ik om vraag. Ondanks dat hij tegen mij al gelogen heeft en dergelijke, ben ik totaal niet controlerend of wat dan ook. We hebben beide een app op onze telefoon waarmee we kunnen zien waar de ander is, maar deze gebruiken we niet tot bijna nooit, alleen als een van beide onderweg is, en om te kijken hoelang het dan nog duurt ivm avondeten of zoiets kleins. Mijn vertrouwen naar hem toe is nog steeds niet zoals het hoort te zijn, maar ik ga dat niet erger maken dan het is door overal te kijken of controleren waar hij is en met wie. Ik heb mijn onzekere momenten, maar die spreek ik altijd op een rustige manier naar hem uit, zodat we daarover kunnen praten.

Dat laatste wat je zegt, precies dat. Die paniekaanval is er omdat ik het ergens moeilijk mee heb, en ik vind het lastig dat hij mij dan 'alleen' daarmee laat, zeg maar. Ik heb daar ontzettend vaak met hem over gepraat, en het lijkt alsof hij de laatste tijd een breekpunt heeft bereikt zegmaar, waarin hij het ineens begrijpt en er alles aan wil doen om het goed te maken. Op zo'n moment vraag ik hem: ''Als jij echt van iemand houdt, wil je diegene dan met opzet kwetsen? En als dat al gebeurt, laat je dat zomaar gebeuren? Wat is houden van voor jou?'' Of iets in die richting, zodat ie ook daadwerkelijk gaat nadenken over wat zijn beslissingen voor invloed hebben op mij. Is dit al te erg? Het enige wat ik van hem vraag op dat moment is om heel goed na te denken. Want steeds gekwetst worden door hem vind ik al poedersuiker, en als dat dan ook nog eens als een kip zonder kop gebeurt, terwijl het voorkomen kan worden door gewoon even goed na te denken, vind ik dat nóg vervelender.

Ik ben gewoon benieuwd wat er nu gaat gebeuren, ik kan het niet veel langer handelen om me zo te voelen, maar ik wil niet opgeven zonder dat ik alles geprobeerd heb...

Bedankt voor je reactie :)

cvmmc
Berichten: 12
Geregistreerd: 06-10-14

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 15-11-14 10:33

Hai allemaal :)

Merk dat ik weer even behoefte heb aan wat dingen van me afschrijven.

Op 31 oktober is mijn opa na een ziektebed van 2 weken overleden. Dit kwam eigenlijk allemaal heel plotseling, en ik heb 't er veel moeilijker mee dan ik verwachtte. (Opa & oma wonen zo'n 200 km van ons vandaan, dus zag ze niet gek veel)
Gelukkig heeft vriendlief me deze keer niet alleen gelaten. Op 1 november kregen we de sleutel van ons huisje, de afleiding was fijn, maar ik ben een paar keer in elkaar gestort omdat ik het te diep wegstopte. Dit uitte zich in 'uitflippen' om kleine dingen, meestal op vriendlief, maar die ging daar heel rustig mee om en liet me inzien dat er meer achter zat.

Dus wat de relatie betreft is er flinke vooruitgang. We praten meer, er komt van beide kanten meer moeite en dergelijke.

Heeft iemand tips wbt het samenwonen? Ik merk dat ik er erg veel moeite mee heb om te wennen aan het huis zegmaar, het is heel gezellig hier, maar ik voel me niet thuis...

kellaxy

Berichten: 1120
Geregistreerd: 03-06-05
Woonplaats: Vlaardingen

Re: Chaos...

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-11-14 10:44

Wat een heftig verhaal.. Fijn dat het nu beter gaat. Wat zorgt ervoor dat je je niet thuis voelt? Heeft dat misschien te maken met je gevoel. Dat je bang bent dat het weer mis gaat met je vriend? Als dat zo is, probeer het los te laten. Is makkelijk praten, ik heb hetzelfde meegemaakt en ik vind het knap dat jij je huidige vriend niet afrekent op wat jij meegemaakt hebt. Ik deed dat namelijk wel en ik vond ook dat ik dat recht had en dat mijn nieuwe vriend daar maar rekening mee moest houden. Heeft ie ook wel gedaan maar na 1,5 jaar werd hij daar ook gek van. Het kost tijd TS en het komt wel goed! :(:)