Als de grond onder je voeten wegzakt..
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- marsyl
-
- Berichten: 1659
- Geregistreerd: 02-05-09
- Woonplaats: Limburg
Als de grond onder je voeten wegzakt..
Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-14 22:45
Al een hele tijd niet echt meer superactief op bokt geweest, zo nu en dan wel even snuffelen tussen de topics maar niet meer elke dag bokt zoals eerst. Maar nu, nu maak ik toch een topic aan omdat ik het graag even van me afschrijf, het heel even wil delen met iemand.. Ik krijg gelukkig veel lieve reactie's van collega's, vrienden, familie noem maar op! Maar het voelt soms toch een beetje eenzaam..
Goed, dit wordt echt een megalang verhaal..
Twee jaar geleden is mij verteld dat mijn vader depressief is. Hier wist ik eigenlijk niets van, ik heb net nooit gemerkt. Ja, mijn vader was soms een beetje raar in zijn gedrag, heel onsociaal en vaak stil bij de aanwezigheid van veel mensen. Maar depressief had ik er nooit achter gezocht.
Omdat hij er meer last van kreeg is er na een lange tijd "aandringen" een afspraak gemaakt met de huisarts om te kijken of er iets voor pappa gedaan kon worden. Hij kreeg toen antidepressi pillen en die hebben een tijdje redelijk gewerkt. Hij heeft ook een tijd gehad dat hij snel last kreeg van angstaanvallen, voornamelijk als het ging om hard geluid of een schrikreactie. Hij kon ook erg veranderen van gedrag, als iets niet lukte dan kon zijn humeur ineens omslaan en was de dag opeens anders.
Het was een periode van ermee leren omgaan, en ja dat had soms zijn dieptepunten maar zeker ook goede momenten waarop we echt weer met zijn vieren een gezin waren.
Gelukkig heb ik een supersterke moeder, die altijd iedereen bij elkaar houd en het altijd wel weet te draaien of te keren zodat iets wél lukt. Zij is altijd positief en voor mij ook degene die altijd wel raad weet als het om de paarden gaat.
Omdat pappa's depressiviteit erger was geworden werd er besloten dat hij in therapie zou gaan bij een psycholoog. Ik was eerst bang dat hij opgenomen zou worden omdat dat vroeger ook ééns is gebeurt. Gelukkig gebeurde dat niet en had hij eens of tweemaal per week een gesprek.
Het laatste driekwart jaar gaat het redelijk, met ups en downs. Hij schrikt nog altijd erg snel en is dan compleet in de war, niemand mag iets laten vallen.. Ook gaat hij 's avonds bijna nooit met ons tv kijken, omdat dat teveel voor hem is. Sinds kort heeft hij een relaxstoel in de hoek van de kamer staan, waar hij dan 's avonds gaat puzzelen met muziek op, zodat hij kan bijkomen van alles.
Ook met dingetjes in en aan het huis kun je niet altijd op hem bouwen. Koken? Nee als alles niet klaarligt dan kan hij dat niet.. en al zou het klaarliggen maar nét op een andere plek als mamma zegt dan kan hij het al niet vinden. Soms frustreert dat mij heel erg, al kan ik het hem moeilijk kwalijk nemen.
Ongeveer een maand geleden kwam mamma opeens met het bericht dat ze een darmonderzoek ging laten doen, op advies van de huisarts. Nou goed, zo'n darmonderzoek dat is natuurlijk niet voor niks en dat vond iedereen wel spannend!
De dag van het onderzoek moest ik werken en tijdens mijn middagpauze kreeg ik een appje van mam. Ze hadden een grote poliep gevonden in de endeldarm van wel 12 (!!) cm groot. Die er met bijna alle zekerheid met een operatie uitgehaald moest worden, snel. Ik las het bericht en schrok toch wel, mamma die nooit iets heeft, en nu ineens in de lappenmand zit!
Er moest meteen veel geregeld worden voor als mamma in het ziekenhuis lag, we hebben immers een grote beestenboel en 5 paarden aan huis. We kregen meteen al veel hulp aangeboden wat een goed gevoel gaf! Iedereen wilde wel komen helpen met de paarden of poetsen in huis, of koken!
De dokters wilde voor alle zekerheid toch nog een CT-scan en een MRI doen, zodat alles goed onderzocht werd voordat ze gingen opereren. Deze onderzoeken heeft ze vorige week ondergaan.
Het zijn geen superspannende onderzoeken en zoals altijd, stoer en sterk, mam gaf er niets om. Hup dat doen we wel effe!
Afgelopen dinsdag kregen ze de uitslag en hiervoor gingen pap en mam samen naar het ziekenhuis. Ik had mijn pony nog gereden en de stalletjes al uitgemest, lekker mijn ding gedaan.
Toen kwamen ze terug en mamma riep of ik even naar binnen wilde komen. Pappa vroeg nog of ik lekker gereden had en ik dacht, oh als hij dat vraagt dan zal er toch niets ergs zijn?
Maar toen ik de kamer inkwam en mamma met rode ogen zag staan, wist ik genoeg..
Ze gaan niet opereren zei mam. Ik heb mijn handen voor mijn mond geslagen en nog gefluisterd, het is toch niks ergs he? En al huilend heeft mamma het verteld. Kanker... in de darmen, eierstokken, lymfeklieren en een heel klein gedeelte in de lever..
Ik kon alleen maar huilen en schreeuwen dat het niet waar was, dit KON niet. Dit was een film die over iemand anders ging maar zeker niet over die van mij..
Op zo'n moment zakt écht de grond onder je vandaan.. ik ben zo bang dat mamma het niet overleeft.. en wat dan? Dan zit ik met een depressieve, autistische pap en een zus die studeert in Leeuwarden.. met een groot huis, stallen, paarden.. moeten die dan weg? Verhuizen? Wat moet ik dan?
Die onzekerheid is niet voor te stellen..
Woensdag ben ik gewoon gaan werken, maar een dag is nog nooit zo zwaar geweest. Iedereen zag natuurlijk dat er iets mis was.. maar ik kon het nog niet eens droog houden als ze vroegen of er iets was.. Er ging maar één ding door mijn hoofd.. mamma mijn lieve, altijd sterke mama.. die van de een op de andere dag ineens kanker heeft??? Het is zo onwerkelijk..
Ik heb nergens zin meer in, heb nog niet eens gereden sinds die dag terwijl ik normaal geen dag oversla.. Want waarom? Het heeft gewoon geen zin meer.. het enige wat ik wil is dat mamma beter wordt! Ik wil niets anders meer..
Maandag gaan ze een punctie doen om te kijken wat voor soort cellen het zijn en wat voor chemo ze krijgt wel of niet.. Het wordt een onzekere tijd maar we blijven moed houden.. we klampen ons eraan vast dat mam super vitaal is geweest, nooit iets had en gewoon supersterk is!
Zoals ik al zei, we krijgen enorm veel lieve berichtjes en hulp van alle kanten!! Dat voelt supergoed en ik waardeer het enorm..! Maar lieve bokt, ik wilde dit berichtje toch even typen.. heel even alles van me afschrijven.. het spijt me als het too much is en ik een dramaqueen ben, dat neem ik even voor lief, dit zijn mijn echte emotie's. Voor de mensen die weten wie ik ben hoop ik dat ze er respectvol mee omgaan en het een beetje begrijpen..
En ja, het is inderdaad een enorm verhaal geworden...
In ieder geval bedankt voor het lezen bokt!!
- Santos_05
- Fotograaf
-
- Berichten: 3224
- Geregistreerd: 23-12-04
Re: Als de grond onder je voeten wegzakt..
Geplaatst: 04-10-14 22:51
Jullie zullen het nog heel zwaar krijgen komende tijd, maar toch wens ik heel veel beterschap voor je moeder en hoop ik dat je vader jullie toch kan steunen. Heb je nog andere familie (opa's oma's) die er voor jou en je zus kunnen zijn? 
- Yaralisa
-
- Berichten: 2180
- Geregistreerd: 03-01-12
- Woonplaats: Zeeland
Geplaatst: 04-10-14 22:52
Ik vind je verhaal helemaal niet overdreven, ik merk ook dat je heel veel van je moeder houdt.
Hoe je het op moet lossen weet ik niet, maar probeer te geloven dat je moeder beter gaat worden. En hopelijk hoef je je dan niet in je eentje te redden en alles te regelen.
Heel veel sterkte de komende tijd!!
- marsyl
-
- Berichten: 1659
- Geregistreerd: 02-05-09
- Woonplaats: Limburg
Steun krijgen we gelukkig van vele kanten, heel erg lief!
- kimmie261
-
- Berichten: 19730
- Geregistreerd: 30-03-04
- Woonplaats: duitsland
- Wietsje92
-
- Berichten: 3673
- Geregistreerd: 25-10-08
Geplaatst: 04-10-14 23:11
- zeurkous
- Berichten: 285
- Geregistreerd: 12-10-04
Geplaatst: 04-10-14 23:13
- Sorriso
-
- Berichten: 4904
- Geregistreerd: 07-08-06
Geplaatst: 04-10-14 23:20
- Sjolvir
-
- Berichten: 25646
- Geregistreerd: 26-03-05
Geplaatst: 04-10-14 23:23
Ken het gevoel, niet fijn....
Enigste wat ik je wel meegeven is (ongeacht de uitslag die komt van de biopten), geniet!
Geniet van elke dag die jullie samen hebben, of dat nou lang of kort is.
Het verdriet is er dan wel, maar de tijd samen is zo kostbaar dat je die niet moet weggooien.
Praat samen, huil samen, lach samen.....
Hoop voor positief nieuws voor jullie op maandag en dat er wel iets mogelijk is om je moeder te helpen.
(Mijn moeder is overleden aan eierstok kanker toen mijn vader wachtende was op een longtransplantatie en soort van liggend kastplantje was, hij heeft gelukkig 2e kans gekregen door een donor.)
