Sinds een paar weken had mijn vader al last van hele erge buikpijn en het gevoel van overgeven als hij had gegeten. Meerdere keren naar de dokter geweest, darmonderzoek en bloedonderzoek gehad maar daar is niets uitgekomen. Veel verschillende medicijnen en maagzuurremmers gekregen maar niets leek te helpen en er was niets te zien op de onderzoeken. Maar de pijn hield maar niet op en na wat aandringen hebben ze vandaag (vrijdag) eindelijk een CT scan gedaan waarop wél iets te zien was, maar aan de buitenkant van zijn darmen. Wat het is weten ze nog niet precies, dit gaan ze zo snel mogelijk onderzoeken. Het woord kanker is al gevallen... Hij blijft voorlopig in het ziekenhuis, totdat ze meer weten.
Mijn vader is altijd een hele sterke man geweest. Altijd druk in de weer, kon niet stilzitten. De afgelopen weken is hij zo hard achteruit gegaan, kilo's afgevallen en compleet futloos. Hij heeft aanvallen van mijn en het is ook heel naar om hem dan te zien, helemaal verkrampt en hij weet niet wat te doen want alles doet pijn. Ik vind het verschrikkelijk om hem zo te zien, hij heeft veel pijn. En wij (mama, zus en ik) voelen ons zo machteloos.
Ik vind het heel moeilijk om er mee om te gaan, ik heb het ontzettend druk met mijn studie maar ik kan me er nu absoluut niet op focussen terwijl ik eigenlijk geen achterstand op kan lopen. Slapen zit er op dit moment ook niet in, terwijl ik onwijs moe ben, maar ik kan alleen maar huilen. Wat als ik mijn papa verlies? Natuurlijk is er nog niets zeker en misschien is het wel goed behandelbaar maar toch blijft het door je hoofd spoken.
Ik ben niet zo goed in dit soort dingen vertellen aan iedereen en ik hou er niet van om anderen met mijn problemen op te zadelen. Maar op deze manier is het wel fijn om het een beetje van me af te schrijven. Het enige wat we kunnen doen is wachten...
Jeetje wat een verhaal. Nu is het vooral afwachten op de komende onderzoeken en kijken wat daar allemaal uit komt. Wat zullen jullie slopende weken tegemoet gaan, heel veel sterkte ermee.
Heel veel sterkte meid, voor jullie hele gezin. Het is naar om iemand die veel voor je betekent zo achteruit te zien gaan en zo veel pijn ziet hebben.
Er zullen waarschijnlijk nog een hoop zware weken gaan volgen ik hoop dat ze je vader kunnen gaan helpen.
Dit soort dingen vallen gewoon niet te combineren met bijvoorbeeld je studie, dat is eigenlijk onmenselijk dat dat van je gevraagd wordt. Maar helaas gaat het gewone leven en de rest vd bevolking gewoon door. Het is belangrijk om in ieder geval wel goed aan te geven wat er speelt, ook al is dit erg moeilijk, mensen weten dan dat je het eigenlijk niet meer zo goed trekt en kunnen misschien wat voor je betekenen. Als je niks laat weten, dan is er voor hen vaak ook niks aan de hand.
Mocht je nog een wat dieper gesprek willen hebben, misschien echt je gevoelens kwijt aan iemand die je niet kent (is soms een heel stuk makkelijker dan aan een bekende) of er 'gewoon' over willen praten. Dan mag je mij altijd een pb sturen en als je het fijn vind wil ik je ook mijn nr. even geven.
Helaas heb ik meerdere jaren in hetzelfde schuitje gezeten.
Ik ga je morgen even PBen, ik zit in een zelfde soort situatie.
Maarr even kort, met deze kenmerken die je vader heeft: Colitis Ulcerosa???? Dat is namelijk wat de mijn vader heeft en dat is een vergelijkbare situatie met die van jou..
Ten tweede. Ga naar het studentendecanaat en leg de situatie uit. Ze kunnen jou een "bijzondere omstandigheid" geven. Daardoor kunnen ze jou ook helpen de studie in giede banen te leiden, het zal ook begrip geven bij docenten als duidelijk Is dat je er wel mee bezig bent om dingen op te lossen. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat de combinatie zieke ouder en jij die probeert te studeren, niet werkt. Dus op naar de studentendecaan
Meld dit idd op je studie. Want mijn ervaring is idd dat het niet te combineren is. Gelukkig waren ze bij mij heel begripvol en de achterstand die ik had mocht ik gewoon meenemen naar het volgende jaar.
Ik weet (helaas) hoe je je voelt...ik zit momenteel in dezelfde situatie .. ik wil je veel sterkte wensen de komende tijd en blijf moed houden!! Ookal is het kanker, in de loop der jaren zijn ze vooruitgekomen met allerlei behandelwijzen. Het hoeft niet altijd verkeerd af te lopen!!!!
Dankjulliewel en voor iedereen die in dezelfde situatie zit ook heel veel sterkte!
Het gaat inmiddels iets beter, hij ziet er wat beter uit en eet meer. Wel heeft hij een lichte blaasontsteking maar daar krijgt hij al antibiotica voor. Hij ligt dus nog wel steeds in het ziekenhuis. Woensdag gaan ze een bioptie bij hem doen en binnenkort ook een darmonderzoek (heeft hij 3 maanden geleden gehad, kwam toen niks uit) maar ze weten nog niet precies wanneer dat gaat gebeuren. Hopelijk weten we daarna meer. Ik ben in elk geval blij dat hij zich wat beter voelt.
Ha ts, fijn om te horen dat het iets beter gaat, het is heel rot om je vader pijn te zien hebben..
Hopelijk komt er uit het onderzoek wat naar voren waar de artsen wat mee kunnen..
Ik weet hoe moeilijk het is om iemand die je heel dierbaar is ziek te zien zijn en je staat machteloos.
Mijn vader is nu al 2 jaar ziek, elke keer in en uit het ziekenhuis. Een hoop opnames, artsbezoeken, verschillende soorten medicatie en tot nu toe helpt niks
Hij heeft veel pijn, ziet er doodmoe uit en is vooral erg down omdat hij het soms niet meer ziet zitten..
Heel erg naar voor hem maar ook de naasten. Ik ga een aantal keer per week bij hem langs om te babbelen en hem op te vrolijken, en ook mijn moeder wat ondersteuning te bieden.
Het is af en toe onwijs moeilijk en klote en kan er regelmatig om piekeren en huilen maar je moet altijd proberen er het beste van te maken.. Dus voor hem blijf ik sterk en vrolijk en probeer ik hem op te beuren omdat ik weet dat hj dan iig niet zo'n rotdag heeft..
Ik kan jou eigenlijk verder geen advies geven alleen dit: breng tijd met hem door en wees er voor hem. Een gevecht met een ziekte aangaan gaat beter als je wordt bijgestaan door je familie die van je houd..