ik heb even meningen etc nodig

Ik ben 16 jaar, 4 jaar geleden leerde ik een lieve jongen kennen, J. Hij werd een van mijn beste vrienden, en ik werd dan ook verliefd op hem. Hij blijkbaar ook op mij en in november 2011 kregen we een relatie.
Ik was stapelzot van hem, ik geloofde al zijn leugens en bleef hem doodgraag zien.
Het was een relatie waar mijn ouders tegen zouden zijn, we zagen elkaar zo goed als niet en smste vooral veel. 2 weken nadat wij samen waren had hij blijkbaar nog een relatie met iemand, dat heeft hij nooit verteld natuurlijk al waren er zoveel aanwijzingen maar ik was blind en zag ze niet. Hij heeft me toen 2x laten zitten en kwam elke keer terug. De 3e x brak hij contact. Hij gaf me geen reden, buiten dat hij voor die andere had gekozen. Ik was er echt kapot van, maar ik zag hem nog altijd doodgraag.
Een maand later kwam hij terug, nog samen met die andere maar hij draaide me weer rond zijn vinger. Toen het uiteindelijk uitraakte met die andere, kwam hij weer terug, en ik pakte hem terug. Weer zat ik op die roze wolk, ik zag mijn toekomst met hem. Na 3 maand maakte hij het weer uit. In die tussentijd heeft hij weer iets gehad met die andere, maar alweer kwam hij snel terug. Ik pakte hem weeral terug in begin januari, ik dacht echt dat het gedaan zou zijn met die andere. Eind februari begon hij weer te twijfelen, speelde met mijn voeten, werd afgewezen door de andere en kwam terug bij mij. Hierna ging het goed. Hij veranderde enorm hard, had oprecht spijt en deed enorm veel voor mij. Hij heeft beseft hoe goed ik voor hem ben en hoe zielsveel hij van me houd. De relatie ging met up's en down's.
Nu begin ik te twijfelen, het gaat al een tijdje slecht en ik ben al die teleurstelling zo beu. Het lijkt dat hij me na al die tijd nog altijd moeilijk kan aanvaarden hoe ik ben, en hoe mijn verleden was. Hij reageert vaker zijn frustratie's af op mij, word kwaad en opvliegend. Ik klap dicht dan. Na heel deze geschiedenis, kan ik hem niet meer 100% vertrouwen, toen ik dit eerlijk vertelde, werd hij kwaad. Hij legt ook vaak onbewust een bepaalde druk op mij, waar ik aan moet voldoen. Ik voel me vaker slecht een ziek bij hem, hij laat me niet meer lachen en ik voel me niet meer zo gelukkig bij hem.
2 weken terug leerde ik iemand nieuw kennen, met hem kom ik enorm goed overweg, kan ik goed praten, laat me lachen en ik voelde me na een lange tijd weer gelukkig. Hij is het soort persoon waarvoor ik wel wat voor zou kunnen voelen.
Dat ik goed overeen kom met hem, viel bij J. niet in goede aarde, hij werd kwaad. Zo ging het dus van kwaad naar erger.
Ik raakte in de war, was hij wel de juiste voor mij? Zou ik niet gelukkiger worden met iemand anders? Wil ik zo mijn leven voort? De verwarring werd alleen maar erger.
Woensdag ging ik dus irl met J. praten, hij werd opvliegend en ik klapte dicht. Het was enorm enorm verwarrend en pijnlijk. Nu is het niet aan, maar ook niet uit. Ik heb om tijd gevraagd, wat hij me uiteindelijk wel wilde geven.
En nu zit ik vast, ik heb gepraat met zoveel mensen, zelfs met het JAC, maar ik weet het nog steeds niet.
Ik zie hem echt nog doodgraag, en ik mis hem wel, zijn knuffels en liefde maar ik weet het echt niet meer

Hij is trouwens 5 jaar ouder dan mij, dan compenseert nog goed want ik ben ouder voor mijn leeftijd en hij weer jonger.
. Als hij je kopzorgen bezorgt: dumpen die handel
. 
. Geen enkele leeftijd verdient zo'n liefde en geen enkele leeftijd zou aan zoiets moeten gaan werken binnen een relatie. Aan je relatie werken doe je aan je kleine minpuntjes, niet aan je hork van een vriend
maar dan moet je het eerst even officieel uitmaken