Onzekerheid.. It's killing me.

Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Toevoegen aan eigen berichten
 
 
mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-14 18:39

Iedereen heeft er wel last van, ik geloof niet dat er iemand is rond mijn leeftijd die het niet is.
Alleen ik begin bij mijzelf af te vragen of het nog wel onder het kopje 'onzekerheid' hoort en ik wil er zo badly van af, want het begint mijn persoonlijkheid te vervuilen..En dat wil ik niet. Ik wil mijzelf kunnen zijn, zonder bang te hoeven wezen voor andermans meningen.
Zonder bang te hoeven wezen dat ze me raar, stom of vreemd vinden. Want ik weet dat ik dat niet ben, athans, mijn vriendinnen zeggen het zovaak, alleen zolangzamerhand weet ik het zelf niet meer.

Alvast sorry voor mijn big-ass story :o

Ik heb het veel jaren lichtelijk weten te onderdrukken, de littekens weten weg te stoppen van wat ik in het
verleden heb meegemaakt. Laten we het houden op (geestelijk) geweld thuis, mijn vader die ik nooit heb gekend, aanranding en geen familie waar ik op kan rekenen. Ik wijd er verder niet over uit, in principe voelen deze dingen niet eens alsof ik het zelf heb meegemaakt, meer als een levensechte droom. Alsof het niet mijn verhaal is. Ik heb mijzelf altijd wijsgemaakt dat het 'normaal' was, eerder nog dat ik gewoon zelf niet klopte, het mijn schuld was waarom deze dingen mij waren overkomen. Karma is karma, toch? Totdat ik op de middelbare besefte dat het niet zo normaal was zoals ik altijd had gedacht. Ik was best oke, bij vriendinnetjes thuis werd ik wel geaccepteerd, werd ik niet voor alles uitgemaakt of geslagen. Ondanks deze ontdekking, bleef ik er vrij nuchter over en hield het vooral voor mijzelf, uit schaamte, schuldgevoel en onzekerheid of mensen me überhaupt wel zouden geloven.

Ik was 13, toen ik mij begon te realiseren dat mijn leven niet al te gezond was. Waarom ik contact maken met nieuwe mensen eigenlijk zo moeilijk vond, waarom ik soms zo raar kon reageren op opmerkingen van anderen, waarom ik eetstoornissen (bulimia) begon te krijgen door mijn vreselijke zelfbeeld en waarom ik zo schrikachtig werd wanneer mensen iets gooiden of ermee grapten dat te doen. Waarom ik een hekel heb aan balsporten :') En bovenal, waarom ik zo'n lage eigendunk had en altijd iedereen liep te pleasen. Ik wou dat mensen mij aardig vonden.

Na 5 jaren ploeteren om mijzelf er boven op te krijgen, is het letterlijk met vallen en opstaan gegaan. 2 jaar terug dacht ik me eindelijk op de rit te hebben. Veel vriendengroepen, populariteit, voelde me op mijn gemak en veel mensen vonden mij aardig, totdat een relatie met de verkeerde jongen er voor zorgde dat de oude wonden weer open werden getrokken. Mijn vriend die ik het meest vertrouwde, bleek toch niet zo betrouwbaar te zijn als gedacht. Ik was kapot, mijn naïviteit was niet langer meer onbekend. 'Vriendinnen' die me lieten vallen zodra ze doorhadden dat ik ook verdrietig kon zijn. Mijn zwakke plek hadden ze gevonden en ze hoefden me niet meer. Sommigen namen alleen afstand en hoorde je niks meer van, sommigen gingen over in syberpesten over hoe lelijk en triest ik was via twitter. Er bleven slechts 3 vriendinnen over.

Inmiddels een jaar verder en ik merk dat ik nog steeds erg veel moeite heb met het oppakken van waar ik gebleven was met mijn zelfvertrouwen en eigen waarde. Door situaties vind ik het bijvoorbeeld lastiger om nieuwe meiden te ontmoeten, en leg ik liever banden met jongens. Minder drama, geroddel en die nemen je veel sneller zoals je bent. Ik zit nu enkele maanden in een nieuw studentenhuis waar veel meiden wonen. Bij de jongens voel ik me prima, maar vooral bij 1 meid weet ik gewoon niet hoe ik me moet gedragen. Ze gedroeg zich gelijk al opstandig, negeerde me soms in het begin en had weinig interesse in mij. Dit viel niet alleen mij op en een huisgenoot had zonder dat ie t doorhad met haar gepraat. Het is uitgesproken en blijkt dat ze gewoon heel erg aan me moet wennen, wat onbewust enorm pijnlijk overkomt. Waarom moet ze aan mij wennen? Ben ik zo apart? Met haar in 1 kamer zijn voelt onwijs onprettig. Alsof ik niet meer normaal kan communiceren zoals voorheen. Soms niet uit mijn woorden komen, zenuwachtig lachen, niet weten wat te zeggen...ga maar door. Ik wordt zo gek van mijzelf dat ik niet kan zijn momenteel zoals ik ben.

Bij oude maar ook inmiddels nieuwe vrienden gaat het prima, niemand die iets opvalt aan mijn onzekerheden, maar in mijn nieuwe huis hebben ze me lichtelijk door en dat vind ik vreselijk. Juist dat maakt me onzeker. Ze hebben me tijdens een stapavond gezegd dat ik alles bij hun kwijt kon, dat ze er voor mij zijn, maar ik heb gemerkt dat ik die woorden zo enorm wantrouw.. en dat vind ik echt niet oke, want zo ben ik helemaal niet, maar ik durf me gewoon niet meer kwetsbaar op te stellen. Ook met andere dingen, ik was in mijn karakter altijd zo vrolijk, ging altijd door, maar ik merk dat ik de laatste tijd enorm dof en grijs wordt..Ik lach niet snel meer, mensen zagen mij eerst als een non-stop giegel kont, en ben de laatste tijd zo'n typische serieuze preut. Ik maakte vroeger domme opmerkingen, mensen vonden dat een geweldige karakter eigenschap, dat niet nadenkend dingen zeggen, maar het lijkt alsof ik nu overal over nadenk. Elke zin die ik uit is over nagedacht..Ik wil streven naar een perfect iemand en ik merk hoe meer ik dat wil hoe minder ik wordt..

Help, nouja help,..ik zou enorm graag mensen van bokt willen horen die in zo'n zelfde situatie zitten of hebben gezeten die me misschien het licht weer kunnen zien. Ik moest het in ieder geval echt even van mij afschrijven en ik ben blij dat bokt daarvoor ook kan zijn. Alvast bedankt, het lucht in ieder geval enorm op :D
Laatst bijgewerkt door mokzalf op 08-09-14 19:08, in het totaal 4 keer bewerkt

eclair98

Berichten: 11763
Geregistreerd: 24-09-11
Woonplaats: Overijssel

Re: Onzekerheid.. It's killing me!

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-14 18:43

Zo wat een verhaal := Ik hoop dat je, je beter gaat voelen! Misschien kan je hulp krijgen bij een psycholoog? Ik weet het anders ook niet zo goed voor je :(:)

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Re: Onzekerheid.. It's killing me!

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-14 18:49

Ik heb t vorig jaar toen het zo slecht ging inderdaad gedaan, naar de dokter met de overweging voor hulp. Het heeft mij in ieder geval niet veel geholpen. Uiteindelijk was het meer een praatpaal dan hulp om in te zien wat te doen. Dankjewel! Laten we er van uitgaan dat het binnenkort inderdaad beter gaat :)

HedwigO

Berichten: 1829
Geregistreerd: 09-07-05
Woonplaats: Amsterdam

Re: Onzekerheid.. It's killing me!

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-14 19:01

wow dit is scary.....ik bedacht me net hetzelfde op de fiets als wat jij nu opschrijft, precies jouw eerste alinea. Heel gek om die gedachtes dan nu hier te lezen.Ik herken mezelf volledig in je verhaal. Ik stuur je even een pb straks

xknurrie

Berichten: 280
Geregistreerd: 26-11-11

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-14 19:12

Wow, goed dat je dat zo durft te vertellen +:)+

Ik heb zelf ook last van onzekerheid, maar ik word niet geslagen/gepest/slecht behandelt etc.
Ik ben gewoon onzeker over mezelf en op school en blablabla, heeft iedereen wel :+

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-14 20:41

Bizar inderdaad, zo zie je maar weer hoeveel mensen zo denken :)

loez

Berichten: 11095
Geregistreerd: 19-07-03
Woonplaats: Broekhuizen (lb)

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-14 23:00

Pfoe! Dit had ik 10 jaar geleden kunnen schrijven! Grofweg in elk geval!

Kijk of je een therapeut kan vinden die jou hierin kan helpen! Het is enorm lastig en denk zelfs te zwaar om alleen te doen! Dat is de enigste tip die ik voor je heb!

Sterkte en vooral succes! Uiteindelijk komt alles goed. Al weten we nooit Hoelang dat zal duren ;)

Oreo

Berichten: 2038
Geregistreerd: 26-02-06

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-09-14 00:19

Voor kinderen maar ook voor volwassenen zijn er weerbaarheidscursussen. Overleg eens met je huisarts erover.

Knudd

Berichten: 1573
Geregistreerd: 14-08-11

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-09-14 00:31

Ik zou toch overwegen weer naar je huisarts te stappen voor een verwijsbrief naar de GGZ of eventueel andere instantie, dat je naar een therapeut/psycholoog kan gaan met je problemen. In je eentje oplossen gaat denk ik niet lukken.

Knap hoe je het hebt opgeschreven, blijkt dat je zeker over enige zelfkennis en reflectie beschikt. Ik wens je veel sterkte en succes.

LillvalantoS
Berichten: 320
Geregistreerd: 26-08-12
Woonplaats: gouda

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-09-14 00:36

Wow ik herken mezelf er zo erg in !
Helaas kan ik je nog niet helemaal helpen omdat ik er zelf nog steeds moeite mee heb en eigenlijk ook nog niet mn eigen hoofdtsuk (waar ik me ook zo in herken) kan afsluiten bij mij zijn de oude wonden opnieuw open gemaakt ..
Respect voor hoe je dit heb getypt en het durft neer te zetten
En het is helemaal niet raar of al die dingen
Ik kan je goed begrijpen en mn pb staat ect altijd voor je open !
Want meestal begrijpen de mensen met het zelfde verleden ( nouja je begrijpt wat ik bedoel) je veel beter dan mensen die het niet hebben mee gemaakt
Ik heb nog nooit een verhaal gelezen waar ik me zelf in kon vinden .Dus dat verhaal van jou spreekt mij heel erg aan !

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-14 09:41

Dankjulliewel!
Juist mijn zelfkennis is denk ik het probleem waarom ik mijzelf niet kan zijn :)
Het is me eerder gelukt om er boven op te komen, van meisje die met amper iemand een gesprek durfde aan te gaan naar iemand die in the middle of the picture verscheen. Bijzonder eigenlijk, dat je zoveel kan bereiken, en je weet precies hoe, door jezelf te zijn. Maar juist jezelf zijn is zo lastig.
Iemand zijn die je niet bent is zoveel lastiger, want niemand kan je persoonlijk raken, want je bent jezelf niet.
De moeilijke weg is juist je zwaktes tonen, helemaal eigen zijn, geen safe spelen.

Het stomme is, ik weet hoe het werkt, ik weet wat ik moet veranderen om te worden wie ik ben, alleen dat
zetje om het ook daadwerkelijk te doen is lastig, en dan vooral in mijn nieuwe huis met 12 verschillende mensen waar ik als enige bij in ben gekomen nieuw.

Bedankt trouwens voor de PB's. Het voelt goed om te horen dat ik niet de enige ben :)

amintah
Berichten: 159
Geregistreerd: 29-08-13
Woonplaats: Diest

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-09-14 10:02

Net de reden waarom ik zoveel beter tussen de mannen ben dan tussen de vrouwen, die nemen je inderdaad gemakkelijker zoals je bent. ze beginnen niet achterbaks of schijnheilig achter je rug om te doen.. Veel gemakkelijker om mee om te gaan!

Trouwens, dat meisje dat "zo hard" aan je moet wennen? Is ze de moeite waard dat jij je zo slecht moet gaan voelen? Door een of andere b*tch dat vol vooroordelen zit en niet normaal kan omgaan?
Ik snap je wil 'to please' wel, ik kom ook liever overeen met iedereen..
Maar zo een mensen, ze zijn de moeite niet waard. Zij zal er zeker niet van wakker liggen of je daar nu wel of niet in de buurt zit hoor. Jij bent jammer genoeg de enige die er wel mee in zit.
Ik ben er zeker van dat je een prachtmeid bent, met een prachtig karakter. Dat zal van die andere meid niet gezegd kunnen worden met zo een gedrag.
En op een dag, binnen zoveel jaar, zal jij zoveel verder staan dan haar.

Ik heb zelf ook in die situatie gezeten hoor, op de rand van depressief af. (ook een euh.. niet zo gezonde situatie met mijn ouders gehad) En mijn ex, welja, die heeft mijn vertrouwen ook weten te schaden. Gelukkig heeft mijn huidige vriend dat helemaal terug in orde gebracht, ik vertrouw niemand meer dan hem..

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-14 10:33

Je hebt sowieso een punt hoor, maarja dan denk ik, ik moet wel aan mijzelf werken, dus het kan aan mij liggen.
Ik zou mijzelf nu ook niet leuk vinden, maar een saaie teruggetrokken doos.
Het is natuurlijk ook wel een beetje hoe je tegen me doet. als iemand mij snel ergens bij betrekt en me mee
neemt met een gezellige sfeer, me er bij betrekt, dan zou ik me veel sneller bij die gene op mijn gemak voelen.

Het is dubbel..

Samantha_01

Berichten: 314
Geregistreerd: 13-11-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-09-14 10:45

Ik las laatst in een boek over een persoonlijkheidscoach, die een voorbeeld vertelde van een meisje dat een heel laag zelfvertrouwen had en graag anders wilde zijn maar niet wist hoe dat aan te pakken.
In dat voorbeeld liet de coach haar eerst een beeld van zichzelf schetsen wat ze zou willen zijn. En dat mag best positief, maar wel realistisch. Je kan bv wel roepen dat je de populairste persoon in huis / werk etc wil zijn, maar misschien voel je je veel beter als je gewoon een kleine goede groep vrienden hebt, dus niet antwoorden naar wat je denkt dat anderen vinden dat je moet.
Daarna liet de coach dat opdelen in kleine stappen. Zo moest ze eerst oefenen met telefonisch iemand om uitleg te vragen over een opdracht van school, en dat een week lang en aan verschillende mensen. Zo leerde ze dat mensen het (meestal) fijn vinden om iemand te helpen. En daarna of ze langs mocht komen voor de uitleg en daarna of iemand bij haar langs kwam.
Het leerde diegene dat ze er best mocht zijn en gaf haar langzamerhand steeds meer zelfvertrouwen.

Voor jou is het ook moeilijk om iemand te vertrouwen om je verhaal te doen, maar dat hoef je ook niet perse aan iedereen. Je kan er ook voor kiezen om iemand anoniem te benaderen voor steun en je ei (zoals nu op Bokt) want je zei dat je het zag alsof jij het niet zelf beleefd hebt. Dat klinkt alsof je het nog geen plaatsje voor jezelf hebt gegeven (en nee, ik zeg niet dat dat makkelijk is hoor).
Er bestaan therapieën die kunnen helpen met het verwerken, als je wilt.

Volgens deskundigen is het heel belangrijk om eerst jezelf te accepteren voordat je sterker kan worden naar anderen.

Ik hoop dat je iemand dichtbij hebt voor een knuffel op zijn tijd. Anders krijg je er eentje virtueel nu van mij :-)

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-14 11:16

amintah schreef:
Ik ben er zeker van dat je een prachtmeid bent, met een prachtig karakter. Dat zal van die andere meid niet gezegd kunnen worden met zo een gedrag.
En op een dag, binnen zoveel jaar, zal jij zoveel verder staan dan haar.

Ik heb zelf ook in die situatie gezeten hoor, op de rand van depressief af. (ook een euh.. niet zo gezonde situatie met mijn ouders gehad) En mijn ex, welja, die heeft mijn vertrouwen ook weten te schaden. Gelukkig heeft mijn huidige vriend dat helemaal terug in orde gebracht, ik vertrouw niemand meer dan hem..

Om hier nog even op te reageren,

Ze doet wel geweldig tegen anderen, iedereen mag haar ook binnen de groep. Ze is het zusje van het huis. Ze zit er helemaal tussen en ik denk dat ze die plek graag voor zichzelf wil houden en daarom mij op afstand houd, en dat lukt haar redelijk.

Ik geloof trouwens niet in de woorden ' er sterker uitkomen dan anderen ' , immers, wat maakt mij sterker dan een ander persoon? Door de dingen die ik heb meegemaakt? ik zie het als zwakte. Bovendien staan de mensen die nog nooit iets ernstigs hebben meegemaakt sterker in hun schoenen, juist omdat ze die pijn niet kennen.

Wel naar dat bij jou hetzelfde, of in ieder geval soort gelijk, is overkomen. Echt tof om te lezen dat je vriend alles weer op zijn plaats heeft gebracht. :D Laat me een beetje weten en vertrouwen dat er ook goede vriendjes zijn!
Voorlopig zal ik nog niets vasts durven nemen, ook omdat ik het single leven veel te leuk vind, maar daarnaast
ook een beetje die angst dat ik weer de verkeerde tegen kom. Het idee dat er wel goede jongens bestaan, en dat weet ik in mijn achterhoofd natuurlijk ook wel :D

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-14 11:22

Samantha_01 schreef:
Ik las laatst in een boek over een persoonlijkheidscoach, die een voorbeeld vertelde van een meisje dat een heel laag zelfvertrouwen had en graag anders wilde zijn maar niet wist hoe dat aan te pakken.
In dat voorbeeld liet de coach haar eerst een beeld van zichzelf schetsen wat ze zou willen zijn. En dat mag best positief, maar wel realistisch. Je kan bv wel roepen dat je de populairste persoon in huis / werk etc wil zijn, maar misschien voel je je veel beter als je gewoon een kleine goede groep vrienden hebt, dus niet antwoorden naar wat je denkt dat anderen vinden dat je moet.
Daarna liet de coach dat opdelen in kleine stappen. Zo moest ze eerst oefenen met telefonisch iemand om uitleg te vragen over een opdracht van school, en dat een week lang en aan verschillende mensen. Zo leerde ze dat mensen het (meestal) fijn vinden om iemand te helpen. En daarna of ze langs mocht komen voor de uitleg en daarna of iemand bij haar langs kwam.
Het leerde diegene dat ze er best mocht zijn en gaf haar langzamerhand steeds meer zelfvertrouwen.

Voor jou is het ook moeilijk om iemand te vertrouwen om je verhaal te doen, maar dat hoef je ook niet perse aan iedereen. Je kan er ook voor kiezen om iemand anoniem te benaderen voor steun en je ei (zoals nu op Bokt) want je zei dat je het zag alsof jij het niet zelf beleefd hebt. Dat klinkt alsof je het nog geen plaatsje voor jezelf hebt gegeven (en nee, ik zeg niet dat dat makkelijk is hoor).
Er bestaan therapieën die kunnen helpen met het verwerken, als je wilt.

Volgens deskundigen is het heel belangrijk om eerst jezelf te accepteren voordat je sterker kan worden naar anderen.

Ik hoop dat je iemand dichtbij hebt voor een knuffel op zijn tijd. Anders krijg je er eentje virtueel nu van mij :-)

Interessant! Ik moet denk ik ook gewoon door de spiraal heen en er gewoon voor gaan, er weer van uit durven gaan dat ik wel wordt geaccepteerd. Ik denk dat ik het inderdaad nog geen plek heb gegeven, zou niet weten hoe dat ook zou moeten voelen. Als ik er met een vriendin over praat voel ik vaak geen emotie, omdat ik het herbeleef als een droom en niet als levenservaring. Misschien dat ik vanbinnen het nog niet geaccepteerd heb, en er nog steeds gewoon vanuit wil gaan dat ik wel gewoon een normaal leven heb geleid en de dingen heb zoals anderen. Niet anders willen zijn. I dunno. Anyway, ik denk niet dat een therapeut mij veel kan helpen. Niet meer dan een andere praat paal iig. Uiteindelijk moet ik het zelf doen. Een therapeut kan mij alleen in laten zien hoe.

Dankjewel! Het lucht in ieder geval erg op om zo anoniem er over te kunnen praten, met mensen die je willen steunen. Voor zover het anoniem is haha

amintah
Berichten: 159
Geregistreerd: 29-08-13
Woonplaats: Diest

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-09-14 11:28

mokzalf schreef:
Om hier nog even op te reageren,

Ze doet wel geweldig tegen anderen, iedereen mag haar ook binnen de groep. Ze is het zusje van het huis. Ze zit er helemaal tussen en ik denk dat ze die plek graag voor zichzelf wil houden en daarom mij op afstand houd, en dat lukt haar redelijk.

Ik geloof trouwens niet in de woorden ' er sterker uitkomen dan anderen ' , immers, wat maakt mij sterker dan een ander persoon? Door de dingen die ik heb meegemaakt? ik zie het als zwakte. Bovendien staan de mensen die nog nooit iets ernstigs hebben meegemaakt sterker in hun schoenen, juist omdat ze die pijn niet kennen.

Wel naar dat bij jou hetzelfde, of in ieder geval soort gelijk, is overkomen. Echt tof om te lezen dat je vriend alles weer op zijn plaats heeft gebracht. :D Laat me een beetje weten en vertrouwen dat er ook goede vriendjes zijn!
Voorlopig zal ik nog niets vasts durven nemen, ook omdat ik het single leven veel te leuk vind, maar daarnaast
ook een beetje die angst dat ik weer de verkeerde tegen kom. Het idee dat er wel goede jongens bestaan, en dat weet ik in mijn achterhoofd natuurlijk ook wel :D


Wat ik vooral bedoel met "er sterker uitkomen" is dat je later veel minder gemakkelijk uit je lood zal geslagen worden. Je bent geen opgever en een sterk persoon.. Ja het zit je soms eens tegen, maar je laat je er niet door sleuren, wetende dat alles wel op zen plek komt.
Heb zelf ook al meer dan genoeg tegenslagen gekend hoor, maar wetende dat alles uiteindelijk terug goed komt, hoe diep ik ook zat, doet wel deugd..
En het maakt je sterk als persoon. Je hebt al wat meegemaakt, en er door gekomen.. Mensen die nooit iets ernstig hebben meegemaakt en dan opeens iets meemaken gaan veel harder teneergeslagen zijn omdat ze het nooit hebben gekend. Dat heb ik toch al vaak gezien in mijn omgeving.
En wat ik ook bedoel met "verder staan" is dat je binnen x aantal jaar een ander leven zal hebben dan haar. Veel pesters van vroeger, die staan nu nog nergens in het leven.. ze hebben het mij enorm moeilijk gemaakt maar ik ben er door geraakt. En vandaag de dag heb ik een mooi leventje, een mooie job, ik heb een deftig loontje, een fantastische vriend.. En zij? Wel 1 ervan heeft 'opeens' een kind door een one-night stand, de andere werkt in een café omdat ie niet afgestudeerd geraakte, kortom: ze hebben bijna geen nagel om aan hun gat te krabben. En ik 'sta' er in het leven.

Mijn vriendje is echt geweldig, ik ben echt enorm gelukkig dat ik hem ben tegengekomen.

Pas zoveel jaar later besef je het pas dat je er echt wel goed doorgekomen zal zijn hoor..
En niet iedereen verdient jouw vriendschap, hah! Daarvoor is het veel te kostbaar ;)

Samantha_01

Berichten: 314
Geregistreerd: 13-11-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-09-14 11:42

Mij werd verteld dat er in zo'n geval juist geen emoties gevoeld worden omdat men dan niet graag de pijn wil voelen als er wel emoties bij zouden worden toegelaten. Dat doet iemand niet expres hoor, echt niet, het is een soort zelfbehoud van je innerlijk. Een soort inwendige muur + struisvogelpolitiek.
En dan werd er gevraagd wat je dan zou willen voelen of doen als je aan , beginnend met iets kleins, bv dat je broertje wel een kadootje kreeg maar jij niet toen je 4 was, dacht. Heel boos worden, schreeuwen, huilen, met iets gooien, de veroorzaker een enkele reis naar de maan geven (of Mars, is wat verder ;-) ) enz...En dan proberen echt die emotie te voelen of voor mijn part echt lekker even met iets te gooien. En dan dat een plekje geven in je gedachten. Daarom eerst met iets kleins dat nog weinig pijn doet beginnen, en niet meteen in het diepe springen.

En dan zo stap voor stap dingen bekijken, net zover als je zelf wilt gaan. Niemand zegt wat moet.

Uiteindelijk zou het resultaat moeten zijn, dat je het verleden niet kan veranderen maar wel hoe je erover denkt.

Of zoals in de Lion king: Bad things happen, and you can either run from it or learn from it :j

jetm
Berichten: 1385
Geregistreerd: 03-10-05
Woonplaats: Driebergen (ut)

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-09-14 17:09

mokzalf schreef:
Het stomme is, ik weet hoe het werkt, ik weet wat ik moet veranderen om te worden wie ik ben,

Heel cliche misschien maar er zijn zoveel Loesjes die bij mij naar boven komen bij het lezen van die zin van jou ...

"Het mooiste wat je kunt worden is jezelf"
"Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen"
"Iedereen neemt me zoals ik ben, nou ik nog"
"Ja maar, wie ben ik om aan mezelf te twijfelen"
"Wacht niet op jezelf, knal eruit"

Hoe zou het zijn, als je durft jezelf te zijn ?

Nrkee

Berichten: 943
Geregistreerd: 24-01-10

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-09-14 15:58

Wat een verhaal! Ik denk wel dat je professionele hulp nodig hebt als ik dit zo lees, is niet zomaar iets wat je zelf kan oplossen

BiHB
Berichten: 542
Geregistreerd: 16-04-10

Re: Onzekerheid.. It's killing me.

Link naar dit bericht Geplaatst: 11-09-14 07:32

Ik denk ook dat je wel wat kunt gebruiken...

Ik wil je in ieder geval veel suc6 en sterkte wensen...
Ik heb je een Pb gestuurd.

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 13-09-14 13:29

Dankjulliewel voor het reageren :)

Inmiddels gaat het iets beter in het huis, goed met het meisje gesproken en begin me steeds meer op mijn gemak te voelen. Gisteren had ik eindelijk het gevoel dat ik mijzelf was bij iedereen, ik liet uit mijzelf het 'mijn best doen' los en kon mijzelf zijn. Had geen moeite meer met niet uit mijn woorden komen, heerlijk gevoel.
Mijn hoofd deed eindelijk weer even wat ik zelf zou willen :')


jetm schreef:
mokzalf schreef:
Het stomme is, ik weet hoe het werkt, ik weet wat ik moet veranderen om te worden wie ik ben,

Heel cliche misschien maar er zijn zoveel Loesjes die bij mij naar boven komen bij het lezen van die zin van jou ...

"Het mooiste wat je kunt worden is jezelf"
"Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen"
"Iedereen neemt me zoals ik ben, nou ik nog"
"Ja maar, wie ben ik om aan mezelf te twijfelen"
"Wacht niet op jezelf, knal eruit"

Hoe zou het zijn, als je durft jezelf te zijn ?

Dat is een vraag die ik maar al te vaak bij mijzelf stel. Echter, als ik niet mijzelf kan zijn op een moment,
heb ik geleerd dat ik dat ook niet snel zelf weer kan omschakelen dat ik dat wel gewoon doe.
Het is, als je er bij stil moet staan omdat je er last van hebt, erg ingewikkeld allemaal en hoe minder
ik er mee bezig ben, hoe beter. :) In dit huis ben ik mijzelf gewoon keihard tegen gekomen.
Aan de ene kant ontzettend confronterend als je denkt alles weer aardig op de rit te hebben, aan de andere kant
vind ik het ook wel fijn, ik kom hier vast straks weer sterker uit. Laten we daar van uit gaan :)

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 13-09-14 13:29

amintah schreef:
mokzalf schreef:
Om hier nog even op te reageren,

Ze doet wel geweldig tegen anderen, iedereen mag haar ook binnen de groep. Ze is het zusje van het huis. Ze zit er helemaal tussen en ik denk dat ze die plek graag voor zichzelf wil houden en daarom mij op afstand houd, en dat lukt haar redelijk.

Ik geloof trouwens niet in de woorden ' er sterker uitkomen dan anderen ' , immers, wat maakt mij sterker dan een ander persoon? Door de dingen die ik heb meegemaakt? ik zie het als zwakte. Bovendien staan de mensen die nog nooit iets ernstigs hebben meegemaakt sterker in hun schoenen, juist omdat ze die pijn niet kennen.

Wel naar dat bij jou hetzelfde, of in ieder geval soort gelijk, is overkomen. Echt tof om te lezen dat je vriend alles weer op zijn plaats heeft gebracht. :D Laat me een beetje weten en vertrouwen dat er ook goede vriendjes zijn!
Voorlopig zal ik nog niets vasts durven nemen, ook omdat ik het single leven veel te leuk vind, maar daarnaast
ook een beetje die angst dat ik weer de verkeerde tegen kom. Het idee dat er wel goede jongens bestaan, en dat weet ik in mijn achterhoofd natuurlijk ook wel :D


Wat ik vooral bedoel met "er sterker uitkomen" is dat je later veel minder gemakkelijk uit je lood zal geslagen worden. Je bent geen opgever en een sterk persoon.. Ja het zit je soms eens tegen, maar je laat je er niet door sleuren, wetende dat alles wel op zen plek komt.
Heb zelf ook al meer dan genoeg tegenslagen gekend hoor, maar wetende dat alles uiteindelijk terug goed komt, hoe diep ik ook zat, doet wel deugd..
En het maakt je sterk als persoon. Je hebt al wat meegemaakt, en er door gekomen.. Mensen die nooit iets ernstig hebben meegemaakt en dan opeens iets meemaken gaan veel harder teneergeslagen zijn omdat ze het nooit hebben gekend. Dat heb ik toch al vaak gezien in mijn omgeving.
En wat ik ook bedoel met "verder staan" is dat je binnen x aantal jaar een ander leven zal hebben dan haar. Veel pesters van vroeger, die staan nu nog nergens in het leven.. ze hebben het mij enorm moeilijk gemaakt maar ik ben er door geraakt. En vandaag de dag heb ik een mooi leventje, een mooie job, ik heb een deftig loontje, een fantastische vriend.. En zij? Wel 1 ervan heeft 'opeens' een kind door een one-night stand, de andere werkt in een café omdat ie niet afgestudeerd geraakte, kortom: ze hebben bijna geen nagel om aan hun gat te krabben. En ik 'sta' er in het leven.

Mijn vriendje is echt geweldig, ik ben echt enorm gelukkig dat ik hem ben tegengekomen.

Pas zoveel jaar later besef je het pas dat je er echt wel goed doorgekomen zal zijn hoor..
En niet iedereen verdient jouw vriendschap, hah! Daarvoor is het veel te kostbaar ;)

Dankjewel voor je inspirerende tekst :j

mokzalf
Berichten: 67
Geregistreerd: 25-08-14
Woonplaats: Delft

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 13-09-14 13:31

Samantha_01 schreef:
Mij werd verteld dat er in zo'n geval juist geen emoties gevoeld worden omdat men dan niet graag de pijn wil voelen als er wel emoties bij zouden worden toegelaten. Dat doet iemand niet expres hoor, echt niet, het is een soort zelfbehoud van je innerlijk. Een soort inwendige muur + struisvogelpolitiek.
En dan werd er gevraagd wat je dan zou willen voelen of doen als je aan , beginnend met iets kleins, bv dat je broertje wel een kadootje kreeg maar jij niet toen je 4 was, dacht. Heel boos worden, schreeuwen, huilen, met iets gooien, de veroorzaker een enkele reis naar de maan geven (of Mars, is wat verder ;-) ) enz...En dan proberen echt die emotie te voelen of voor mijn part echt lekker even met iets te gooien. En dan dat een plekje geven in je gedachten. Daarom eerst met iets kleins dat nog weinig pijn doet beginnen, en niet meteen in het diepe springen.

En dan zo stap voor stap dingen bekijken, net zover als je zelf wilt gaan. Niemand zegt wat moet.

Uiteindelijk zou het resultaat moeten zijn, dat je het verleden niet kan veranderen maar wel hoe je erover denkt.

Of zoals in de Lion king: Bad things happen, and you can either run from it or learn from it :j

En jij ook bedankt voor je tekst! ik zal er zeker wat mee doen :j

romy_paard
Berichten: 429
Geregistreerd: 16-04-14
Woonplaats: ergens in dit kleine kikkerlandje

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-09-14 13:47

Ik heb soms ook van die vragen die zo gaan: wat doe ik hier? Hoor ik wel hier? Wat vinden mensen van me? Wat moet ik anders doen? Ook met jongens bijvoorbeeld! Dan heb ik ook van die vragen! Maar misschien moet je er over praten met iemand die je vertrouwd en die je advies kan geven.
Ik heb ook weleens deze tekst gehoord: misschien moet je eerst opzoek naar je zelf, voordat je het kunt zijn! Misschien heb je er niets aan, maar misschien kan het je wel helpen :(:)
Probeer je vrienden te vertrouwen!! Zeg eens iets tegen ze en dan blijkt dat je ze wel kunt vertrouwen en dat ze je vrienden zijn!
Gaat het ergens mis? Vertel het ze gewoon! Zo heb ik ook mijn echte vrienden leren kennen en de neppe aan de kant gezet.