Alleen ik begin bij mijzelf af te vragen of het nog wel onder het kopje 'onzekerheid' hoort en ik wil er zo badly van af, want het begint mijn persoonlijkheid te vervuilen..En dat wil ik niet. Ik wil mijzelf kunnen zijn, zonder bang te hoeven wezen voor andermans meningen.
Zonder bang te hoeven wezen dat ze me raar, stom of vreemd vinden. Want ik weet dat ik dat niet ben, athans, mijn vriendinnen zeggen het zovaak, alleen zolangzamerhand weet ik het zelf niet meer.
Alvast sorry voor mijn big-ass story
Ik heb het veel jaren lichtelijk weten te onderdrukken, de littekens weten weg te stoppen van wat ik in het
verleden heb meegemaakt. Laten we het houden op (geestelijk) geweld thuis, mijn vader die ik nooit heb gekend, aanranding en geen familie waar ik op kan rekenen. Ik wijd er verder niet over uit, in principe voelen deze dingen niet eens alsof ik het zelf heb meegemaakt, meer als een levensechte droom. Alsof het niet mijn verhaal is. Ik heb mijzelf altijd wijsgemaakt dat het 'normaal' was, eerder nog dat ik gewoon zelf niet klopte, het mijn schuld was waarom deze dingen mij waren overkomen. Karma is karma, toch? Totdat ik op de middelbare besefte dat het niet zo normaal was zoals ik altijd had gedacht. Ik was best oke, bij vriendinnetjes thuis werd ik wel geaccepteerd, werd ik niet voor alles uitgemaakt of geslagen. Ondanks deze ontdekking, bleef ik er vrij nuchter over en hield het vooral voor mijzelf, uit schaamte, schuldgevoel en onzekerheid of mensen me überhaupt wel zouden geloven.
Ik was 13, toen ik mij begon te realiseren dat mijn leven niet al te gezond was. Waarom ik contact maken met nieuwe mensen eigenlijk zo moeilijk vond, waarom ik soms zo raar kon reageren op opmerkingen van anderen, waarom ik eetstoornissen (bulimia) begon te krijgen door mijn vreselijke zelfbeeld en waarom ik zo schrikachtig werd wanneer mensen iets gooiden of ermee grapten dat te doen. Waarom ik een hekel heb aan balsporten
En bovenal, waarom ik zo'n lage eigendunk had en altijd iedereen liep te pleasen. Ik wou dat mensen mij aardig vonden.Na 5 jaren ploeteren om mijzelf er boven op te krijgen, is het letterlijk met vallen en opstaan gegaan. 2 jaar terug dacht ik me eindelijk op de rit te hebben. Veel vriendengroepen, populariteit, voelde me op mijn gemak en veel mensen vonden mij aardig, totdat een relatie met de verkeerde jongen er voor zorgde dat de oude wonden weer open werden getrokken. Mijn vriend die ik het meest vertrouwde, bleek toch niet zo betrouwbaar te zijn als gedacht. Ik was kapot, mijn naïviteit was niet langer meer onbekend. 'Vriendinnen' die me lieten vallen zodra ze doorhadden dat ik ook verdrietig kon zijn. Mijn zwakke plek hadden ze gevonden en ze hoefden me niet meer. Sommigen namen alleen afstand en hoorde je niks meer van, sommigen gingen over in syberpesten over hoe lelijk en triest ik was via twitter. Er bleven slechts 3 vriendinnen over.
Inmiddels een jaar verder en ik merk dat ik nog steeds erg veel moeite heb met het oppakken van waar ik gebleven was met mijn zelfvertrouwen en eigen waarde. Door situaties vind ik het bijvoorbeeld lastiger om nieuwe meiden te ontmoeten, en leg ik liever banden met jongens. Minder drama, geroddel en die nemen je veel sneller zoals je bent. Ik zit nu enkele maanden in een nieuw studentenhuis waar veel meiden wonen. Bij de jongens voel ik me prima, maar vooral bij 1 meid weet ik gewoon niet hoe ik me moet gedragen. Ze gedroeg zich gelijk al opstandig, negeerde me soms in het begin en had weinig interesse in mij. Dit viel niet alleen mij op en een huisgenoot had zonder dat ie t doorhad met haar gepraat. Het is uitgesproken en blijkt dat ze gewoon heel erg aan me moet wennen, wat onbewust enorm pijnlijk overkomt. Waarom moet ze aan mij wennen? Ben ik zo apart? Met haar in 1 kamer zijn voelt onwijs onprettig. Alsof ik niet meer normaal kan communiceren zoals voorheen. Soms niet uit mijn woorden komen, zenuwachtig lachen, niet weten wat te zeggen...ga maar door. Ik wordt zo gek van mijzelf dat ik niet kan zijn momenteel zoals ik ben.
Bij oude maar ook inmiddels nieuwe vrienden gaat het prima, niemand die iets opvalt aan mijn onzekerheden, maar in mijn nieuwe huis hebben ze me lichtelijk door en dat vind ik vreselijk. Juist dat maakt me onzeker. Ze hebben me tijdens een stapavond gezegd dat ik alles bij hun kwijt kon, dat ze er voor mij zijn, maar ik heb gemerkt dat ik die woorden zo enorm wantrouw.. en dat vind ik echt niet oke, want zo ben ik helemaal niet, maar ik durf me gewoon niet meer kwetsbaar op te stellen. Ook met andere dingen, ik was in mijn karakter altijd zo vrolijk, ging altijd door, maar ik merk dat ik de laatste tijd enorm dof en grijs wordt..Ik lach niet snel meer, mensen zagen mij eerst als een non-stop giegel kont, en ben de laatste tijd zo'n typische serieuze preut. Ik maakte vroeger domme opmerkingen, mensen vonden dat een geweldige karakter eigenschap, dat niet nadenkend dingen zeggen, maar het lijkt alsof ik nu overal over nadenk. Elke zin die ik uit is over nagedacht..Ik wil streven naar een perfect iemand en ik merk hoe meer ik dat wil hoe minder ik wordt..
Help, nouja help,..ik zou enorm graag mensen van bokt willen horen die in zo'n zelfde situatie zitten of hebben gezeten die me misschien het licht weer kunnen zien. Ik moest het in ieder geval echt even van mij afschrijven en ik ben blij dat bokt daarvoor ook kan zijn. Alvast bedankt, het lucht in ieder geval enorm op
Ik hoop dat je, je beter gaat voelen! Misschien kan je hulp krijgen bij een psycholoog? Ik weet het anders ook niet zo goed voor je
