Geplaatst 
Ik twijfelde of ik dit topic zou openen. Maar het is wel chill om het even kwijt te kunnen.
Dit weekend zijn we in Renesse met de band. Ik speel trompet in een feestband en we gaan elk jaar naar dit festival.
Donderdag kreeg ik te horen dat ik vrijdag toch naar school moest. Ik zou in de eerste instantie vrij zijn maar moest toch. Met m'n vader afgesproken dat hij en mijn vriend me op Schiedam Centrum op zouden halen.
We waren een kwartiertje onderweg toen we langs een ongeluk reden en een kilometers lange file erachter. Toen we bijna bij de Thomassentunnel waren gingen er boven onze banen ook borden met 50 aan. M'n vader zei nog, oliebol, gaat het hier ook fout. We remden netjes af. Ineens hoor ik m'n vader "OH NEE PAS OP" roepen. Nog geen seconde erop een keiharde klap. oliebol, botsing.
M'n vader heeft de auto op de vluchtstrook gezet en heeft 112 gebeld. Tot ik ineens veel pijn in m'n nek, rug en hoofd voelde. Van de meldkamer moesten m'n vader en vriend uitstappen. Ik moest blijven zitten. Tot ik erachter kwam dat het ook niet anders kon, m'n deur ging niet meer open... De vrouw die achterop geklapt is is de tunnel uitgereden. Wij wilden dat ook doen, maar het chassis liep tegen het achterwiel dus dat ging erg roken en stinken.
Ik ben nog nooit zo bang geweest
Gelukkig is de hele tunnel afgesloten. Eerst kwam de politie ter plaatse, toen de brandweer en uiteindelijk de ambulance voor mij. Ik was helemaal verkrampt maar na een kwartiertje werd ik wat rustiger en nam de pijn ook wat af. Ik hoefde niet mee gelukkig. Wel in de gaten houden.
Onze nieuwe toet die we pas 4 weken hadden is waarschijnlijk total loss en die is samen met ons naar het bergingsbedrijf gebracht, waar wij vervangend vervoer kregen. We zijn toch naar het festival gegaan. Beetje afleiding.. en dat m'n vader niet bang zou worden om te rijden.
Maandag komt de auto ook naar huis.
En vandaag.. ja de schrik zit er nog goed in. Ik ben overal stijf, blauw en pijnlijk. M'n vriend heeft een beetje last van z'n onderrug, m'n vader ook. Ik ben blij dat we er goed afgekomen zijn. De auto is wel weer vervangbaar....
Maar de angst, met langsrazende vrachtwagens, de pijn, het feit dat m'n deur niet open ging... Uiteindelijk heeft m'n vader de deur op adrenaline echt open gerukt. Ik heb een grote blauwe plek op m'n achterhoofd en ben ook een beetje misselijk. Maandag naar de huisarts. De vrouw die achterop gereden is heeft niet gezien dat we stilstonden... Ze wilde nog om ons heensturen maar daardoor heeft ze de auto recht aachter mij geraakt. Ik had geen hoofdsteun dus heb een flinke klapper naar achter gemaakt.
Sorry voor het lange verhaal... Maar het is wel fijn het even van me af te typen.
Groetjes, Warboel
