Ik moet het gewoon even van me af schrijven..
Ik heb een tante, (noem haar mijn tante, situatie is ingewikkeld.. Opa heeft gescheiden ouders, een van de ouders kreeg een nieuwe relatie, daaruit kwam een zoon, zoon kreeg een zoon, en die zoon is dus de man van mijn 'tante')
Zo'n 5 jaar geleden ging het niet goed met haar. Na aandringen van de familie is zij toch maar langs de HA gegaan, koppig dat ze was. Van HA naar ziekenhuis, en na veel, heel veel onderzoeken bleek dat zij een ernstige, zeldzame longziekte heeft. De naam weet ik niet uit mijn hoofd, het enige dat ik onthoud is dat het erg heftig is, en ook nog eens zeldzaam dus weinig kennis.. Medicijnen kwamen uiteraard in beeld, maar door de jaren heen ging het achteruit. Dit besefte ik toen zij een karretje moest hebben waarmee ze haar boodschapjes kon doen. (zo een waar ze op kan zitten, waar veel oudere mensen mee door de stad scheuren) Enorme aankoop natuurlijk, maar met een man met een goede baan heeft zij het niet slecht. (ondanks dat hij veel in het buitenland moet werken) De volgende verjaardag dat ik haar zag was er weer verandering. Dit keer beademing. Zo'n slangetje naar de neus waardoor de zuurstof meteen binnen komt. Simelweg omdat er niet genoeg kracht meer is om dit zelf goed te kunnen doen. (24/7 inmiddels) Ze is dus ook enorm kortademig, en inmiddels is het lopen van de woonkamer naar de wc eigenlijk al te veel. Dan is ze totaal buiten adem. Ze mist nu bepaalde cellen in haar bloed, waardoor ze knal rood is, en soms zelfs blauw of paars. Voor een buitenstaander kan dit ook enorm schrikken zijn.. (Ik dacht dat dit door de medicijnen kwam maar dit weet ik niet zeker)
Dit alles was tot ongeveer een half jaar geleden. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik haar voor het laatst langer dan een minuut zonder beademing heb gezien, maar voor hoe de situatie was ging het goed met haar. Tot we een telefoontje kregen van haar man. Ze was achterover gevallen met haar achterhoofd op de stenen. Haar hele hoofd, echt haar hele hoofd was blauw/paars. Ze zijn naar het ziekenhuis geweest en moest een nachtje blijven, had een flinke hersenschudding maar voor alle zekerheid moest ze blijven. Inmiddels is ze weer een tijdje thuis. Het ging voor deze val al niet echt goed met haar, maar met een ziekte als dit kan je niet anders verwachten.. En eigenlijk waren we die val al weer een beetje vergeten. Vandaag ging weer die telefoon. Dit keer belde zij zelf. Mijn moeder zit in de verzorging, dus ze praat er graag met mijn moeder over. Die snapt wat er word gezegd als ze het heeft over bepaalde medicijnen, en mijn moeder weet best wel hoe ze daar mee om moet gaan en tegen iemand moet praten. Ze was op controle geweest, en het zag er niet goed uit.. Haar longen waren enorm verslechterd, en dit keer niet alleen de longen.. Ook haar hart werkt nu niet goed meer..
Ze staat al zo verschrikkelijk lang op die stomme donorlijst..! En niemand weet wanneer ze een plekje omhoog is gekropen, en wanneer ze boven aan staat.. Ze heeft gewoon nieuwe longen nodig, maar dit is nog niet zo makkelijk.. Hoe lang moet het nog duren voordat zij na jaren eindelijk eens normaal mag ademen..? Hoe lang moet het nog duren voor er (heel cru gezegd) eindelijk eens iemand dood gaat die goed met haar matcht, en de longen af staat..? Zo veel vragen heb ik nu.. Het is zo'n schat van een mens.
Dan denk je eindelijk alles achter de rug te hebben en dan komt dit weer.. Mijn moeder heeft onlangs haar nier gedoneerd aan mijn oom. (haar broer) Dit heeft zo verschrikkelijk lang geduurd voordat dit eindelijk zo ver was. (lees; minstens een half jaar) Ondanks dat er dan meteen een geschikte nier was. Want bij dat half jaar heb ik dan nog niet eens alle tests vooraf mee geteld. Het hele traject was gewoon vermoeiend, slopend, en enorm veel onzekerheid.. En dat met een 'simpele niertransplantatie'.
Als er eindelijk wat voor mijn tante zou zijn, en het gebeurd, word zij na de operatie lange tijd in coma gehouden, omdat er gewoon enorm veel risico's aan vast zitten.. We zijn in de familie heel nuchter over dingen. Het is niet anders, kan er weinig aan veranderen en alleen maar hopen op een wonder.. Maar op dit moment breekt het me echt even.. Ik moet het gewoon even kwijt..
Even het hele verhaal kwijt, en alles wat er omheen speelt..
Bedankt voor het lezen.. Het is een enorm verhaal, maar moest het gewoon echt, écht even kwijt.. En zo even je hart luchten bij mensen die je (voor het grootste deel) niet kent, is soms toch wel erg prettig.