Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-09-14 22:59

Rouw en andere tegenslagen: wat moet ik doen?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-09-14 22:59

Dag Bokkers

Laat ik allereerst zeggen dat ik geen fan ben van dit soort topics. Ik weet ook niet zo goed waarom ik het aanmaak eigenlijk.

Maar goed, daar gaan we dan.

Nu bijna een maand geleden maakte ik ook een topic aan hier op Bokt: [LZP] Kennis al een paar dagen van de radar, wat nu? . Mijn buurman, L, bleek enkele dagen eerder te zijn overleden. We hadden elkaar al een tijdje maar weinig gezien, maar toen we samen verhuisden naar de flat kwamen we veel bij elkaar over de vloer. Hij had het druk met het afronden van zijn bachelor, daarna zou hij wel weer vaker verschijnen. Dat is hoe het gaat... Nu helaas niet. Hij is er niet meer. (Notitie: ik wil niet echt ingaan op de doodsoorzaak, maar het is een ongeluk geweest, zeker geen zelfmoord of misdrijf.)
Minder dan twee weken later heb ik knallende ruzie gehad met mijn vriend, en ik heb hem mijn huis uit gezet. Nog een week later kwam hij zijn laatste spullen ophalen en was het definitief voorbij. Ik was toen niet thuis, ik was bij mijn verzorgpaard met de eigenaar: ze vertelde me dat het haar beter leek als ik zou stoppen. Ik was het niet met alles eens wat ze zei maar ik had gewoon de energie niet om met haar in discussie te gaan.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was :')

de afgelopen week is mijn fiets gestolen, waardoor ik overal heen moet lopen en mijn knieblessure weer op begint te spelen (alsmede een nieuwe enkelblessure waar ik tegenaan hik). Dus ik heb eigenlijk elke dag pijn bij het lopen. Soms meer dan anders, maar ik moet echt wel oppassen.

Goed, weer even terug naar L. Ik weet niet echt wat ik er nu mee moet. Ik voel me bijna schuldig als ik leuke dingen doe, leuke avonden zonder hem, terwijl ik ook wel weet dat hij echt niet zou willen dat we eeuwig blijven rouwen. Er zijn genoeg vrienden van me die net zo goed of misschien wel beter bevriend waren met hem dan ik, maar ik heb er moeite mee om met hen te praten over wat er gebeurd is. Ik weet niet hoe ver zij zijn, misschien zitten ze er wel helemaal niet op te wachten, zeker omdat op het moment ongeveer iedereen op het moment niet goed in zijn/haar vel zit nog afgezien van L (denk de nasleep van een depressie, gestalkt worden, verbroken relaties, bedrogen zijn etc etc). Er hangt echt een donderwolk boven de vereniging :')

Er is gelukkig een hele leuke jongen bij wie ik behoorlijk wat kwijt kan, maar die heeft ook gewoon zijn eigen dingen en ik kan niet elke avond met hem een fles drank soldaat maken, dat is niet zo goed voor ons :')

ook al is dat erg gezellig.

Iedereen verwerkt het op zijn eigen manier, maar wat moet ik nu? Het gewoon maar laten gebeuren allemaal? Komt het goed? Gaat het vanzelf? Moet ik mijn verdriet verdelen tussen mijn ex en L? Hoe dan?

Ik snap het allemaal niet meer $:\$ Mijn hele leven is een gekke warboel. Dit is echt zo'n moment dat ik L zou vragen of hij trek had in een biertje, dan gingen we een beetje ouwehoeren over oppervlakkige en diep filosofische zaken want daar word je blij van

Maar dat kan nu niet meer. En mijn ex is er niet meer, dus ik denk dat ik me vooral een beetje alleen voel.

Nou ja, ik denk dat ik zo maar eens in bed kruip met een boek. Dank je voor het lezen, als er iemand nog briljante ideeën heeft hoor ik ze graag.

**Geplaatst**: 01-09-14 23:05

Re: Rouw en andere tegenslagen: wat moet ik doen?

Geplaatst: 01-09-14 23:05

Als eerste, sterkte!
En je zou toch slachtofferhulp krijgen? Of heb ik dat niet goed onthouden?
Lijkt mij dat praten toch erg belangrijk is voor je en juist met buitenstaanders omdat die je een ander perspectief kunnen laten zien.

**Geplaatst**: 01-09-14 23:06

Geplaatst: 01-09-14 23:06

Knuf.

Ik denk dat je vooral moet proberen om je gevoel toe te laten staan en niet continu de ratio erbij moet halen om de statistieken op jouw verdriet los te laten. Laat het maar gewoon gebeuren. De ene keer denk je aan de een, de andere keer aan de andere. En dan merk je vanzelf dat er steeds meer momenten komen waarop je niet continu met je verdriet in je hoofd zit zonder jezelf eerst lam te zuipen.

Je krijgt het wel voor de kiezen zeg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-09-14 23:10

Geplaatst door de TopicStarter : 01-09-14 23:10

zigranta schreef:
Als eerste, sterkte!
En je zou toch slachtofferhulp krijgen? Of heb ik dat niet goed onthouden?
Lijkt mij dat praten toch erg belangrijk is voor je en juist met buitenstaanders omdat die je een ander perspectief kunnen laten zien.

Ja, ik heb met ze gebeld inderdaad. Maar ze zeiden me dat zij er vooral zijn voor de eerste opvang (dus direct nadat het gebeurd is) en dat zij meestal daarna doorverwijzen naar huisarts/psycholoog/rouwverwerker/etc etc. Dus zij konden niet heel veel meer voor me doen

Ik heb eerlijk gezegd ook maar weinig zin in allerlei instanties, ik zie het niet zitten om een potje te gaan zitten janken bij een onbekende in een kantoortje

Iris, zoveel drink ik niet hoor

en het is ook niet dat ik continue verdrietig ben. Het fluctueert een beetje, sommige dingen zijn erg confronterend: anekdotes waar L in voorkomt, dingen die mijn ex voor me heeft gekocht, muziek van de uitvaart op de radio... Het komt altijd onverwacht, dat maakt het naar. Misschien dat je dan ook beseft dat je niet aan diegene aan het denken was, en dan voel ik me weer schuldig. Ofzo, denk ik

**Geplaatst**: 01-09-14 23:12

Geplaatst: 01-09-14 23:12

Ze zeggen niet voor niets, een ongeluk komt nooit alleen. Probeer iemand te vinden waarmee je kunt praten, desnoods een deskundige of schrijf het van je af. En zoek zoveel mogelijk afleiding. Maar onhoud er is altijd licht aan het eind van de tunnel. Sterkte!

**Geplaatst**: 01-09-14 23:17

Re: Rouw en andere tegenslagen: wat moet ik doen?

Geplaatst: 01-09-14 23:17

Rouwverwerker klinkt mij dan niet gek in de oren? Daarbij als jij 1 of 2 keer geweest bent en je hebt daar voldoende aan is het toch goed? Allicht hebben ze tips voor je waar je mee verder kunt zonder dat je daar een b.v een 1/2 jaar in therapie zou moeten.

**Geplaatst**: 01-09-14 23:19

Geplaatst: 01-09-14 23:19

Ik zou toch hulp zoeken als ik jou was. En ik had in je eerdere topic al aangegeven dat er boeken zijn en bijv. filmpjes van Manu Keirse, waar je iig je in kunt verdiepen als je geen zin hebt in een anonieme medewerker van de slachtofferhulp.

Maar echt, doe er wat aan want als je dit wegpropt, krijg je het later onherroepelijk voor je kiezen!

**Geplaatst**: 01-09-14 23:21

Geplaatst: 01-09-14 23:21

Hey hey

Ik mag dit eigenlijk niet zeggen, maar het geeft me eigenlijk op dit moment een gerust gevoel, wetend dat ik niet de enige ben die even zo door de war is.

Wat een pechvogel ben je zeg, dat alles zo in eens weer tegelijk moet. Persoonlijk denk ik dat de tijd het zal helen. Dat is mijn ervaring met mijn ex (tevens de vader van mijn dochter)

Ik wil je niet ontmoedigen, maar het heeft mij een jaar gekost om daar over heen te komen...nu heb jij nog veel meer op je bordje.

Wat zou L nou willen volgens jou wat je nu moet gaan doen?
Natuurlijk hoeft het niet party hard te gaan. Probeer het allemaal maar lekker op je af te laten komen. Doe waar je je goed bij voelt..ik sloot me altijd een dagje op in mn kamer

heeel gezellig voor de rest (not) maar dan had ik even een rustig momentje voor mezelf. Dat is helemaal niet erg hoor

kan je goed doen.
Maar ja, makkelijker gezegd dan gedaan, probeer je er aan over te geven, je zult vanzelf het lichtpuntje weer tegenkomen.

slaap lekker strakjes

**Geplaatst**: 01-09-14 23:25

Geplaatst: 01-09-14 23:25

Heftig is dat, een bekende verliezen wanneer die gene (ook) nog jong is. Ik was er flink kapot van toen een vriendin van mij overleed toen ze 26 was. Nu heb ik er niet zo dicht op gezeten als jij en gebeurde er daarnaast niet zo veel andere ongelukkige dingen, maar het heeft een enorme impact.
Persoonlijk houd ik er van de mooie dingen te zien in de kleine dingen. Misschien die zonsondergang die je mee pakt als je naar huis loopt, of die fijne fiets die je nu wel koopt gezien het oude ding gestolen is. Of de anekdote die je met een glimlach terug doet denken

Vrienden, familie kunnen een fijne steun hierin zijn en wees gewoon open tegen ze, jij voelt je rot en met hen wel fijn, dan vinden ze je echt niet vervelend en opdringerig.

Als je echt het gevoel hebt dat je er niet uit komt zou ik zeker contact zoeken met een huisarts, soms is het juist fijn om met een onbekende te kunnen praten.
Sterkte meid!

**Geplaatst**: 01-09-14 23:35

Geplaatst: 01-09-14 23:35

Ik denk 2 dingen:

1. Waarom niet toch kijken of je het erover kunt hebben met je vrienden bij de studentenvereniging, misschien zitten zij er juist wel op te wachten. Ik zou gewoon bij hun peilen of het ze bezighoudt. Jij hebt ook andere dingen erbij die vervelend zijn, maar het overlijden houdt jou ook bezig. Dat kan bij hun dan net zo goed zo zijn.

2. O.a. bij Humanitas kun je wat hulp vinden, bijv. chatten over rouw (daarnaast ook vrijwilligersbezoeken of een lotgenotengroep maar dat is denk ik niet direct wat je zoekt). Dan heb je even contact met iemand die ervaring heeft om hierover te praten/chatten. Soms is het fijn om professioneel wat hulp te hebben, dan kun je je bij je vrienden wat meer ontspannen.

Chat algemeen (niet specifiek rouw, maar van alles) http://www.humanitas.nl/district/noord/ ... terend-oog
Chatten over rouw http://www.pratenoververlies.nl/rouwverwerking/
Fijne hiervan is dat je het kunt opzoeken als je er op dat moment behoefte aan hebt.

Ik werk zelf momenteel als vrijwilliger daar (ik doe daar echter iets anders) en deze organisatie is professioneel maar werkt toch heel persoonlijk. Kan ze echt aanbevelen :-)

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-09-14 09:02

Re: Rouw en andere tegenslagen: wat moet ik doen?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-09-14 09:02

Dank jullie wel! Ik heb redelijk goed geslapen, moet ook maar weer eens een ritme aannemen.

Orchidee, afleiding lukt wel ja

maar dat is ook wel moeilijk hoor, vooral als ik me bedenk dat ik dan weer effe nergens aan heb gedacht. Alsof ik L al aan het vergeten ben

natuurlijk gebeurt dat niet, maar het is een nare gedachte.

zigranta en Cassidy, nou het probleem is dus ook wel dat ik daar echt een complete chaoot in ben -_- ik zie het helemaal gebeuren dat ik het gewoon vergeet. Ik heb vorig jaar even bij een psycholoog gelopen, maar toen ik op een gegeven moment dingen ging vergeten reageerden ze ook niet meer op mijn verzoeken tot nieuwe intake, daar word je wel chagrijnig van.

Scrap, geeft niet

en als mijn googlesessies iets op hebben geleverd is het dat er niet echt een vast punt van "nu ben ik er overheen". Het slijt, het gaat steeds beter... Dus slechter wordt het in elk geval niet, denk ik

Rianne, nou daar zeg je zo wat

ik heb behoorlijke geldproblemen op het moment, dus een gloednieuwe fiets zit er niet in op het moment. Hij was écht jong inderdaad, zo naar...

Stefje, dat ziet er interessant uit

goed dat je voor die organisatie werkt! Misschien dat ik het wel even ga proberen wanneer ik tijd heb. Dankjewel

**Geplaatst**: 02-09-14 09:33

Geplaatst: 02-09-14 09:33

Cassidy schreef:
En ik had in je eerdere topic al aangegeven dat er boeken zijn en bijv. filmpjes van Manu Keirse, waar je iig je in kunt verdiepen als je geen zin hebt in een anonieme medewerker van de slachtofferhulp.

Ikzelf heb ook énorm veel gehad aan de boeken van Manu Keirse. Vooral dan in de momenten waarin ik me heel erg alleen voelde. Die man is echt super...

Probeer iemand te vinden om te blijven praten (of zo'n online chatsessie), gooi het van je af. Mij mag je ook steeds een PB'tje sturen, maar krop het niet op. Je rouwt ook om 2 personen nu, en alle andere tegenslagen die erbovenop komen. En je hoeft je niet altijd sterk te houden! Als je wil huilen, huil dan. Doe maar even lekker waar je zin in hebt. Neem tijd voor jezelf. Al zijn het maar kleine dingen. Je gaat heus niemand vergeten (ik had dat gevoel ook, eveneens het gevoel dat ik niet even blij mocht zijn), maar dat leer je een plaatsje te geven... Y;(

**Geplaatst**: 03-09-14 01:15

Geplaatst: 03-09-14 01:15

Gevoelens van schuld en niet gelukkig, maar met verdriet op (mooie) herinneringen terugkijken is normaal, er is niets mis met je dat je dat hebt en het is niet erg. Voor nu. Geef jezelf tijd. Dat zulke gebeurtenissen verwarrende en gecompliceerde gevoelens oproepen, is logisch. Er zijn geen vastgestelde tijden voor bepaalde fases waar je doorheen gaat, maar om je iets van een idee te geven: meestal wordt er gezegd dat een jaar rouwen ongeveer gemiddeld is. Ik heb dat zelf ook zo ervaren. Althans...rouw houdt eigenlijk nooit op, maar na een jaar zijn de scherpe kantjes ervan af en kun je als het goed is weer lachen zonder schuldgevoel. Als ik zelf na een jaar nog voornamelijk depressieve gevoelens zou hebben, dan zou ik pas op mijn hoofd gaan krabben.

Erover praten of hulp zoeken, kan helpen, maar het hoeft niet. Daarin moet je doen wat je prettig vindt. En als je even niet weet wat je nou prettig vindt, probeer dan maar gewoon wat, dan komt het moment dat je het wél weer weet vanzelf. Naar welke gebeurtenis jouw aandacht gaat, kun je inderdaad laten komen hoe het komt. Als jij liever alleen rouwt, is daar ook niets mis mee. Dat heeft niets met opkroppen te maken. Opkroppen is als jij het verdriet niet toe laat en de emoties geen aandacht in je hoofd schenkt. Deze emoties mag je dan ook best rationaliseren, maar op zijn tijd mag je ook best eventjes kwijnen. Als je daar maar niet in blijft hangen of ze verdrukt. Je geeft aan dat de momenten dat je eraan denkt, je kunnen overvallen. Als je de gelegenheid hebt, kun je die momenten juist aangrijpen om te rouwen en mee te gaan in 'flow' van je gevoelens. Dat is iig mijn point of view.

Als je onzeker bent of anderen het vervelend vinden om het erover te hebben, dan kun je ze dat gewoon op de man af vragen. Misschien vinden ze het juist heel prettig!

Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-14 01:23

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-14 01:23

Knoffer, dankjewel voor je post

heel fijn om te lezen. Dankje.

Lekker dan, het houdt niet op :')

een heel goede vriend van me is vandaag met tranen in zijn ogen de vereniging uit gestormd, en hij wilde niet zeggen wat er aan de hand was. Pfft. Ik maak me enorme zorgen om hem, het is echt iemand die zijn hart op zijn tong draagt en dat hij er nu niet mee naar buiten komt is écht reden om bezorgd te zijn. Maar toen ik vroeg of ik langs moest komen zei hij dat hij met rust gelaten wilde worden... Pfft, nou ja, hem kennende duurt dit ongeveer een dag. We komen er wel.

Wel lekker getraind vandaag (zwemmen). Mezelf opgepept met gedachten als "Suus is een doorzetter", "Suus is echt een taaie" en meer van dat soort vaag gedoe

Het was wel lekker.

Ik denk continue aan L en mijn ex... Ik ga hem Y noemen, "mijn ex" klinkt heel naar

Toevallig keek ik gisteren op Y's facebookprofiel (zelfkastijding, ik weet het :')

) en er stond een hele mooie foto op zijn timeline die iemand op zijn werk had gemaakt... Hij zag er zo relaxt uit, zo ken ik hem echt. Aan de ene kant vind ik het fijn dat het goed met hem gaat, aan de andere kant is ie er ook niet echt rouwig om lijkt het... Oh well, ik denk dat ik maar weer eens ga slapen.. Morgen weer een dag.

**Geplaatst**: 11-09-14 12:05

Geplaatst: 11-09-14 12:05

Gaat het al iets beter? Hopelijk niet nog veel ellende bij gekomen met die goede vriend?

Zo'n foto op fb zegt natuurlijk ook heel weinig. En idd zelfkastijding

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-09-14 12:57

Re: Rouw en andere tegenslagen: wat moet ik doen?

Geplaatst door de TopicStarter : 11-09-14 12:57

Ja, het gaat al een stuk beter.

Vorige week woensdag stond Y ineens in het café van onze vereniging. Ik schrok me dood natuurlijk. Volgens een vriend heeft hij me wel degelijk gezien: hij keek naar me en rende toen zo hard mogelijk langs :')

(ik stond te roken naast de voordeur). Verder heeft ie me de hele avond strak genegeerd. Heb hem later nog laten weten dat ik hier echt geen zin in heb en dat het er ook niet gezelliger op wordt als exen elkaar massaal gaan negeren (er zijn al twee ex-stellen die dit doen, en de kinderachtigheid die daarmee gepaard gaat komt iedereens neus uit). Geen reactie uiteraard

dus ik ga het maar even laten voor wat het is.

Mijn goede vriend (J) is twee dagen later toch naar me toe gekomen met het verhaal, het was een stuk minder erg dan ik had verwacht. Hij is alleen niet meegegaan met het verenigingsweekend. Ik wel, ik heb het heerlijk gehad want ik kon fijn de hele dag rennen en vliegen om allerlei dingen te regelen ^^ helaas heb ik het weekend af mogen sluiten met een 4 uur lange wachtsessie wegens miscommunicatie met de ANWB (kwam rook uit mijn motorkap), uiteindelijk kon ik wel weer wegrijden gelukkig.
Nu heb ik genoeg afleiding gehad hoor, maandag heb ik een nieuwe huisgenoot gekozen en dat was leuk

En gisteren heb ik nog even gezellig bij mij thuis gezeten met J, en we kwamen tot de conclusie dat we echt een geweldig moment uit hebben gekozen om meer met elkaar op te gaan trekken en goede vrienden te worden (zo, vlak voor de vakantie). We hebben zoveel aan elkaar!

Volgende week nemen we een dagje vrij en gaan we wat leuks doen.

Wat betreft L, dat verdwijnt een beetje naar de achtergrond. Gisteren zag ik een vriendin, de laatste keer dat ik haar sprak was aan de telefoon om te vertellen dat L was overleden (voor de volgers: tevens de ex-buurvrouw die me had gewaarschuwd dat L van de radar was). Uiteindelijk heb ik haar niet echt meer gesproken, helaas. Ook heb ik gisteren het condoleanceregister opgehaald, en toen zag ik dat L's foto in de bestuurskamer in de kast staat. Niet echt in het zicht maar hij staat er wel.

In het nieuwe bestuur zitten twee goede vrienden van hem.
Dat register ga ik dus binnenkort langs brengen. Ik geloof dat L's ouders nu op vakantie zijn, dus ik wacht wel even rustig tot ze terug zijn met het maken van een afspraak.

Oja, en mijn studie! Het komt nog niet echt op gang, maar ik heb er vertrouwen in dat het goedkomt

**Geplaatst**: 11-09-14 22:18

Re: Rouw en andere tegenslagen: wat moet ik doen?

Geplaatst: 11-09-14 22:18

Is fijn als je iemand zoals J hebt. Klinkt of je al een stuk beter raad weet met alles!
Vergeet niet buiten alle afleiding ook af een toe een moment voor jezelf te hebben

Wat betreft exen heb ik niet veel ervaring, maar klinkt nogal awkward ja

Mss waait dat ook wel weer over.

**Geplaatst**: 11-09-14 22:21

Re: Rouw en andere tegenslagen: wat moet ik doen?

Geplaatst: 11-09-14 22:21

He, dat klinkt voorzichtig positief

Fijn dat alles zo'n beetje een plekje lijkt te krijgen.

Nomineer dit bericht ×