Geplaatst Even korte geschiedenis:
Moeder en vader zijn uit elkaar gegaan op mijn 1 jaar, op mijn 3/4 jaar zijn mijn mama en (ex)stiefpapa getrouwd. Na 10 jaar zijn ze weer gescheiden en dus 3 jaar geleden heeft mijn moeder een vrouw leren kennen in VS (een maand geleden zijn ze getrouwd hier in België). Ondertussen heb ik mijn vader al 5 jaar niet meer gezien (maar morgen komt daar verandering in).
In deze 3 jaar dat ze samen zijn is het een beetje op en af gegaan want een afstandsrelatie is niet gemakkelijk. Daarom zijn ze hard aan het werken om naar de VS te kunnen gaan (voor het moment). Ook omdat ze hier in België geen job kan vinden als muzikante, country zangeres. Hier en daar kan ze af en toe wel eens spelen maar niet zoals in de vs 7/7. En ook zij moet inkomsten maken om haar huis te kunnen betalen in de vs. De plannen zijn voorlopig dat mijn moeder vanaf januari zou emigreren naar daar, echter heb ik nog 2 jaar te gaan hier op school (er is weer een jaartje bij gekomen helaas). Ik zou in een deel van ons huis wonen terwijl het verhuurd wordt, maar aangezien dit een kangoeroe woning is en mijn oma en opa zegmaar van voor in het huis wonen zou ik ben hen dus wonen. En dan mijn middelbaar afmaken terwijl mijn moeder in Amerika zit. Maar ik weet niet of dit goed gaat komen, ik zie mijn oma alweer elke dag, ze word ook weer een dagje ouder en ik kan me er soms aan ergeren. Al is ze echt superlief en doet ze superveel voor een ander. Er is geen optie om naar mijn vader te gaan, dat zit er niet in. Ook niet naar mijn (ex)stiefpapa.
Maar vandaag zijn we er weer even op uit geweest met z'n drieën naar het stad en waren we er over aan het praten en er is een andere optie uit voort gekomen die me weer even aan het denken zet.
Nog 1 jaartje hier doen en mijn laatste jaar in de VS doen. Dus vertrekken vanaf volgende zomervakantie.
En nu to the point.. mijn paard. In der tijd heb ik een paard gekregen van mijn 12 jaar van mijn stiefpapa. Allemaal goed en wel, die kon met gemak betaald worden echter zijn er veel complicaties uit voort gekomen toen ze gescheiden waren.. nu is de zaak opgelost, Diallo staat op mijn naam en ik betaal de helft van het stalgeld mee + alle medische kosten. Dit was even moeilijk voor mij en ik heb er veel voor gedaan (en doe nog steeds veel) om mijn paard te kunnen houden. Nu voel je het wellicht al aankomen, ik wil mijn paard mee naar de VS. Een paar maand geleden had ik daar al eens voor geïnformeerd wat de kosten zouden zijn. 6250 euro. En dan nog 11 uur van Miami rijden naar Foley(Alabama). Dat is een berg geld en ik heb bijgod nog geen idee hoe ik dat geld voor mekaar zou krijgen (in het geval dat..).
Natuurlijk moet ik de zaak realistisch bekijken.. is het dat geld allemaal waard? dat zeker! Ik kan al helemaal wegdromen dat ik met Diallo op zijn oude dag -natuurlijk in westernoutfit- heerlijke buitenritten kan maken daar..
Maar ook in de toekomst moet ik durven kijken, ik wil namelijk fotografie gaan studeren en dan ben ik wel erg gediend met een goede camera. Met het geld dat ik zou verdienen aan Diallo te verkopen kan ik mij deze direct permitteren. Dan zit ik niet met de zorgen dat ik dat geld nog bijeen moet krijgen + met het geld om Diallo over te vliegen. Maar het breekt mijn hart hem te moeten verkopen, ik krijg al een krop in m'n keel en de tranen zouden zo over mijn wangen rollen bij het idee.. 5 jaar je trouwe vriend, je doet de laatste tijd zo hard je best je paard te kunnen houden en dan zou je het allemaal moeten opgeven.. Terwijl het ook anders kan maar het kost alleen heel veel geld. Ik moet al zoveel mensen achterlaten die ik graag zie (en mijn vriend ook, verder geen zin om daar al bij stil te moeten staan
). Maar je hebt de kans om iets dierbaars mee te nemen, dan zegt je hart dat gewoon te doen, maar is het wel zo slim 
Dit zijn de voorlopige plannen, er zijn al veel opties geweest maar ik sta er toch graag even bij stil wat ik in dit geval zou doen. Het spookt ook al heel de dag rond in mijn hoofd en dat zal het de komende dagen zeker nog doen.. Er zal toch sowieso een dag komen voor mijn 21ste dat ik naar de VS emigreer (onder 21 ben je legaal en kan je een gratis visum krijgen -> want moeder is getrouwd met iemand van de vs) en dan sta ik voor het zelfde schuitje, dezelfde beslissing.
Nu was ik benieuwd wat jullie in deze situatie zouden doen.. wat realistisch lijkt, wat niet. Volg ik mijn hart of gebruik ik mijn verstand?
Als je mijn verhaal gelezen hebt, dankjewel dat je even de tijd nam!
.
want op de fiets naar je paard zal er waarschijnlijk niet inzitten. 
Dan spreek ik even over Vancouver, waar ik nu woon. 
ik bedoelde maar in de toekomst.
