Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-14 23:51

De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-14 23:51

Dit is geplaatst met een toegestaan schaduw account.

Alvorens mensen dit verhaal lezen wil ik aangeven dat dit een goedgekeurd schaduw account is om de privacy te waarborgen van diverse personen.
Daarnaast ben ik bang dat het een warrig en lang verhaal wordt.

Ik heb een tijd geleden een eind gemaakt aan mijn relatie welke enkele jaren heeft geduurd, deze relatie had ik met persoon D.
D kende ik al een langere periode via het internet en heb ik in enkele jaren terug voor het eerst echt ontmoet.

Deze ontmoeting was voor mij werkelijk liefde op het eerste gezicht, en ik ben hier ook direct voor gegaan. Waar ik normaal erg terughoudend en onzeker ben was ik hier juist de drijfveer, en de persoon die door ging.
Al na enkele maanden ben ik verhuisd richting D om zo dichter in de buurt te wonen om zo meer tijd met elkaar door te brengen.
Zoals in vele relaties is het begin rooskleurig. Maar al snel leer je elkaar beter kennen en durft men zichzelf werkelijk te laten zien.

D heeft een naar mijn mening traumatisch verleden, hier wil ik absoluut niets over vertellen, ook niet via PB.
Door dit verleden is D onzeker, wat niet wereldvreemd is en waar ik veel begrip voor probeerde te tonen.

Deze onzekerheden konden in het eerste jaar van de relatie uitmonden in lichamelijk geweld jegens mij of een geliefd dier. Dit uitte zich in slaan, schoppen en haren trekken. Eenmaal is de politie ingeschakeld door buurt bewoners.
Een ruzie hoefde geen voorbode hiervan te zijn, een discussie of als D zich rot voelde kon al voldoende zijn.
Later heeft de psycholoog van D mij uitgelegd dat deze uitspattingen voortkwamen uit woede richting zichzelf waardoor D op zo'n moment niet meer nadacht.

Hierdoor en wegens heimwee besloot ik terug te verhuizen naar mijn thuis. De maanden die volgende voelde ik vooral veel woede en verdriet en heb ik dit enkele maanden ook werkelijk laten blijken. Ergens wilde ik dat D dezelfde pijn voelde welke ik destijds voelde.

Na een tijd maakte D een einde aan onze relatie, naar mijn gevoel was er iemand anders in het spel welke ik voor het gemak N noem.
Dit ontkende D stellig en na een week zijn D en ik weer bij elkaar gekomen.

N nam al snel contact op met mij met printscreens van bepaalde sociale media gesprekken tussen D en N, waarin naar mijn idee dingen werden besproken welke niet horen als men nog in een relatie zit. Uiteindelijk bleek dat D vreemd was gegaan. Dit heeft D ongeveer drie kwart jaar ontkent, om daarna de waarheid te vertellen.

Omdat ik weet dat onze relatie toen wankel was heb ik dit vergeven, maar na een paar maanden kwam ik achter een 2e keer vreemd gaan en nog enkele maanden later achter een 3e keer vreemd gaan. Ook dit heb ik vergeven, aangezien dit allemaal in dezelfde maand als de eerste keer vreemd gaan is gebeurd.
Het liegen en achterhouden heeft mij meer zeer gedaan dan het vreemdgaan op zich.

Ondertussen had D therapie en medicatie, na een andere medicatie welke nare bijwerkingen vertoonde kreeg zij terug haar oude medicatie maar dan een hogere dosis en ik kreeg de D weer te zien waar ik van hield en waar ik voor gevallen was. Helaas voelde D zich afhankelijk van deze medicatie, wat ik ergens zeer goed kan begrijpen, maar aan de andere kant hielpen deze medicijnen wel.

D stopte met haar therapie omdat deze volgens D niet hielp, twee testen zijn ondertussen nog niet besproken tussen de psycholoog en D en een tijd later stopte D ook met de medicatie. Dit omdat D zich goed voelde, niet beseffende dat dit door de medicatie was.
Na enkele weken merkte ik aan D dat deze weer meer gedeprimeerd raakte, meer moe was en meer pijntjes kreeg. Maar als ik er op wees of wat vroeg voelde D zich goed.

Enkele weken terug zei D dat deze zich stom voelde dat deze zomaar gestopt was met de medicatie, echter wou D nu niet beginnen omdat D werkt en de bijwerkingen die de eerste paar weken aanwezig zijn niet kon gebruiken.

Ik ken D, ik ken het verhaal, het verleden, het heden, de gevoelens. D voelt veilig, vertrouwd en fijn.

maar de depressie van D ken ik ook, ik voel het, ik zie het, ik hoor het. En de depressie van D daar wil ik geen relatie meer mee, ik wil geen relatie meer met de depressie waar niet aan gewerkt wordt.

Naar mijn gevoel ben ik op en emotioneel leeg gezogen, de depressie heeft bij mij veel energie gekost. Van begripvol, bezorgd en behulpzaam naar geïrriteerd, ongeduldig en boos naar schuldgevoel. Na drie jaar kan ik niet meer omgaan met de depressie van D, maar naar mijn gevoel heb ik de relatie verbroken met de depressie en niet met D. Want ik hou nog ontzettend veel van D, maar momenteel heb ik voor mijzelf gekozen en hoop ik stiekem dat alles ooit weer goed komt.

Want D? D is voor mij het begin en het einde van de dag, mijn goede raad, mijn beste vriend, mijn rots in de branding, mijn beste hulp, mijn schouders om op uit te huilen.
D is mijn sprookje maar de depressie is mijn nachtmerrie.

Ik kan hier weinig mee, ik hoef geen medeleven, ik hoef geen verwijten. Ik wil enkel mijn hart luchten, en wellicht herkennen mensen mijn verhaal en willen deze via PB contact met mij opnemen.

Mocht je mij herkennen naar aanleiding van het verhaal gelieve dit dan niet in het topic laten blijken.

**Geplaatst**: 14-08-14 00:05

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst: 14-08-14 00:05

Wow. Alsof ik mijn eigen verhaal hoor van de afgelopen 2.5 jaar. Alleen is zij een hij bij mij. Ik weet niet goed wat ik erover moet zeggen of wat je moet doen omdat ik het zelf ook niet weet. Omgeving verteld jou ook vast dat je weg moet bij haar maar zelf wil je ergens toch niet omdat je van haar houd. Ik woon inmiddels in mijn eigen huisje en loop onder behandeling bij een psycholoog inderdaad omdat ik ook altijd lief geduldig en begrip vol was maar nu inderdaad geïrriteerd en snel boos en ik me zelf totaal niet terug herken. Wil je praten mijn pb box staat altijd open

. Wil je iedergeval veel sterkte wensen en een hart onder de riem steken.

**Geplaatst**: 14-08-14 00:10

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst: 14-08-14 00:10

Heftig verhaal TS, helaas behoorlijk wat dingen herkenbaar.
Ik wil er verder in dit topic ook niet teveel over uitwijden, maar ik wens je veel sterkte en kracht.. :(:)

Ik heb uiteindelijk de stap moeten zetten om weg te gaan, ook ivm veiligheid, en ook al was dat toen echt de moeilijkste stap uit mijn leven, nu voel ik me zoveel beter.. Maar dat is achteraf, als je in zo'n relatie zit, heb je er toch een ander perspectief op.

**Geplaatst**: 14-08-14 00:15

Geplaatst: 14-08-14 00:15

Sjeetje... Dat is een heel verhaal. Ook een moeilijk verhaal. Ik ga echt niet zeggen wat je moet doen of juist niet. Dat moet je voor jezelf beslissen en kan niemand anders doen.
Bekijk alles een vanuit verschillende kanten. Emotioneel, rationeel..waar zie je je over 5 jaar? Dat soort dingen. Sterkte

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-08-14 00:22

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst door de TopicStarter : 14-08-14 00:22

De relatie heb ik verbroken, maar emotioneel gezien heb ik niet gebroken met D maar met de depressie van D.

**Geplaatst**: 14-08-14 00:27

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst: 14-08-14 00:27

Is verdrietig. Maar D wilde zelf niet meer geholpen worden. Dus de depressie hoorde ook bij D.
Een verbroken relatie doet altijd pijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-08-14 00:30

Geplaatst door de TopicStarter : 14-08-14 00:30

Heike schreef:
Is verdrietig. Maar D wilde zelf niet meer geholpen worden. Dus de depressie hoorde ook bij D.
Een verbroken relatie doet altijd pijn.

Ik denk dat D wel geholpen wil worden, maar denkt dit zelf te kunnen. Of dit hoopt. Ze vond dat de gesprekken met de psycholoog niet werkte en wou ook niet naar een andere psycholoog helaas.
Ik hoop werkelijk dat zij zichzelf laat helpen in de nabije toekomst, ze beseft wellicht zelf niet dat ze dat waard is.

**Geplaatst**: 14-08-14 09:44

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst: 14-08-14 09:44

Wil je er zelf nog een keer zo aan onderdoor gaan? Aan je verhaal te lezen niet. Dus ermee stoppen is de juiste keus

. Probeer het een plekje te geven en te accepteren dat jullie niet meer samen zijn. Als jullie voorbestemd zijn, komen jullie ooit wel weer bij elkaar. Probeer niet te blijven hangen aan de "leuke persoon D", want die persoon is het nu niet en totdat ze therapie heeft gehad zal ze de oude persoon D ook niet meer worden. In elk geval niet fulltime. Denk dat er bij jezelf een knopje om moet en i know, dat klinkt makkelijker dan het is. Sterkte...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-08-14 11:02

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst door de TopicStarter : 14-08-14 11:02

Momenteel zit dat er niet in nee, en dat besef ik ook. Het is alleen vrij moeilijk te accepteren dat iemand zichzelf zo te kort doet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-08-14 15:15

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-08-14 15:15

Ondertussen nog een paar dagen verder, ik kan niet zeggen dat het slecht gaat, maar ook niet dat het goed gaat. Ik ben een beetje ingekakt en doe alleen het hoofd noodzakelijke, dus hond en paard verzorgen. Verder slaap ik onregelmatig en wordt veel wakker gedurende de nacht. Ik neem aan dat het erbij hoort, liefdesverdriet doet wat met mensen, soort van verstand versus gevoel.

**Geplaatst**: 16-08-14 15:33

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst: 16-08-14 15:33

Kost gewoon wat tijd. Gun je jezelf dus wat tijd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-08-14 17:55

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-08-14 17:55

Wellicht wel, ik hoop niet teveel tijd want ik moet toegeven dat het erg slopend is om niet toe te geven aan mijn gevoel. Waardoor ik in een soort roes verkeer op momenten.
D als persoon is geweldig, maar dat er niet gewerkt wordt aan de depressie maakt het voor mij onmogelijk.

**Geplaatst**: 16-08-14 18:05

Geplaatst: 16-08-14 18:05

pff.. op veel vlakken enorm te herkennen..
laat ik het simpel eindigen met dat ik toen heb gekozen voor "als jij weigert aan jou problemen te werken en in te zien dat je hulp nodig hebt en dat de hulp die je had wel hielp" dan kan ik nog zo enorm veel van je houden en er voor je zijn.. dan werkt het niet.."
want ik ging toen inzien dat mijn vriend eerst van zichzelf moest houden, voordat hij er voor een ander kon zijn..
dat hij vooral vanuit zichzelf moest werken, voordat een relatie tussen ons twee kon werken..
3jaar heb ik het volgehouden in de actie van "hij zal zich binnenkort wel beter voelen" of " hij ziet wel in dat hij medicatie tegen zijn depressie nodig heeft" etc...
3 jaar lang heb ik mijzelf aan de kant gezet, leeg gezogen van energie, alles aan hem gegeven wat ik kon doen..
uit pure liefde,
en uiteindelijk zag ik in.. dat wat hij zichzelf aan doet... dat moet hij mij niet ook aandoen..
hij is nog helemaal niet klaar om er totaal voor zichzelf te zijn, gelukkig te zijn, laat staan om klaar te staan voor een ander, of geluk te geven aan een ander...
Hij was niet klaar om zich te laten helpen.. en met enorm veel pijn en liefdes verdriet heb ik toen besloten los te laten.. omdat dit mij geen leven gaf..

En wil je wat moois horen?
wij zijn weer samen

een jaar nadat wij uit elkaar zijn gegaan liep hij tegen zoveel op, dat hij terug medicatie is gaan gebruiken etc.
en nu is hij , de hij waar ik verliefd op was

Ik herken alles wat ik vroeger in hem zag

En nog mooier, hij is afbouwende op advies van zijn behandelaar,
en dat stukje waar hij bang was dat die medicatie zijn emoties in bedwang hielt is verdwenen, en wat kan ik genieten als hij zegt, ondanks al dat gevoel wat onderdrukt is geworden, voel ik zeker wel echt dat ik nogsteeds stapel gek ben op jou!

(hij zit ook met een *** verleden en dat alles maakt hem vooral kapot van binnen, depressief etc.)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-08-14 18:10

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-08-14 18:10

Dit geeft me hoop, heerlijk.. Dat is precies hoe ik het voel en hoe ik het zie..
De persoon is verdwenen achter een sluier, en soms zie ik die persoon even, maar vaak is die persoon er net niet helemaal..

Ik wil die persoon terug.

**Geplaatst**: 16-08-14 18:25

Geplaatst: 16-08-14 18:25

dromenland schreef:
Dit geeft me hoop, heerlijk.. Dat is precies hoe ik het voel en hoe ik het zie..
De persoon is verdwenen achter een sluier, en soms zie ik die persoon even, maar vaak is die persoon er net niet helemaal..

Ik wil die persoon terug.

Hier liep ik dus volledig mee..
Ik zag niet meer diegene waar ik verliefd op was, maar voelde een soort kwelling als ik bij hem was..
vaak leek het alleen maar alsof ik niet goed genoeg voor hem was..
en niet genoeg voor hem deed..
kwaad op mij om de kleintjes dingen die vaak niks met mij te maken hadden...

Ik voelde verliefdheid, maar was eigenlijk verliefd op een persoon dat er leek niet meer te zijn..
maar uiteindelijk en daar geloof ik echt wel in, ondanks door enorm veel motivatie die uiteindelijk vanuit hem zelf moet komen.. (maar ook jij kan hem daarin helpen) zal je duidelijk moeten krijgen dat ondanks werk etc. hij echt die medicatie moet gaan nemen, dat er zoveel beter kan gaan..
en dat gevoelens die overduidelijk aanwezig zijn, met die medicatie echt niet helemaal verdwijnen.. dat liefde etc. er zeker nog is..
maar dat de dingen die hem pijn doen, maar vooral ook jou omdat hij ze verkeerd naar buiten laat komen, dat deze echt wel afgezwakt mogen worden, en op het moment dat hij er klaar voor is
en eigenlijk 'verwerkt heeft wat hij moet verwerken" komt de dag dat hij van de medicatie afkan, en weer 100% hem is..
niet met medicatie en niet met de dingen die hem nu zo in de war etc. maken...
gewoon hij

Het heeft een tijd geduurd, en eerlijk = eerlijk, redelijk wat klappen omdat hij ook woedeaanvallen had etc.
maar je staat er wel, je komt er uiteindelijk wel

Maak hem a.u.b. duidelijk dat jij wil dat hij zichzelf helpt, omdat jij ervan verzekerd bent dat hij behalve zichzelf veel gelukkiger maakt, ook jou zekerder en gelukkig maakt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-08-14 18:30

Geplaatst door de TopicStarter : 16-08-14 18:30

Ik ben blij dat jij veel herkend in mijn verhaal, ik ben dus duidelijk niet alleen.. Ook iedereen bedankt voor de PB's.

De persoon kan hier meelezen en ik denk dat de persoon dat ook wel doet, en hopelijk helpt dit met ogen openen.

De persoon voelt zich nu gedwongen medicatie te nemen, terwijl dit niet gaat in verband werk momenteel. Het is niet mijn bedoeling iemand te dwingen, het hoeft niet vandaag het mag ook over een half jaar.. Ik loop niet zomaar weg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-08-14 13:59

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst door de TopicStarter : 17-08-14 13:59

Ik geef het gewoon op, mogelijk is dat het beste.
Ik denk dat ik het best waard ben om voor te vechten, en als iemand anders dat niet zo ziet of voelt dan denk ik dat ik meer waard ben.

**Geplaatst**: 17-08-14 17:58

Geplaatst: 17-08-14 17:58

dromenland schreef:
Ik geef het gewoon op, mogelijk is dat het beste.
Ik denk dat ik het best waard ben om voor te vechten, en als iemand anders dat niet zo ziet of voelt dan denk ik dat ik meer waard ben.

Als,
dan is opgeven niet de foute stap, maar de stap die jou in de toekomst zekerheden etc. gaat geven

het zal zwaar zijn, echt..
maar ook daar kom je wel weer boven op hoor!

En misschien loopt het zoals bij mij,
dat al het inzicht nog gaat komen etc. en dat alles weer terugkomt zodra er aan alles gewerkt is bij D

zodra D in staat is om van zichzelf te houden en daarmee dus kan geven etc. i.p.v. het momenteel enkel nemen..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-08-14 10:00

Re: De depressie de rug toegekeerd, maar de liefde niet.

Geplaatst door de TopicStarter : 18-08-14 10:00

Ik vind het gewoon echt onwijs moeilijk, de liefde is niet weg, ik mis D ontzettend, en alles lijkt momenteel zo kleurloos.

Ik wil gewoon ontzettend graag dat het werkt.. Want onze relatie en ons samen vond ik ook erg leuk.
Ik weet niet goed wat ik moet doen, D spreken, D niet spreken, afwachten, zelf initiatief tonen. Erg lastig allemaal.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-08-14 18:58

Geplaatst door de TopicStarter : 21-08-14 18:58

Nogmaals bedankt voor alle lieve en herkenbare PB's.

Iedereen die mij verteld dat ik het waard ben, bedankt, iedereen die zegt dat het goed komt bedankt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-14 10:21

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-14 10:21

Ondertussen ben ik zelf ergens naar de psycholoog geweest om hierover te praten en ben ik mij bewust van bepaalde dingen die ik zelf fout heb gedaan.. Een mooie oog opener, en verteld mij ook erg veel over mijzelf.

Ik heb tevens kenbaar gemaakt aan D wat ik wil en heb voor mijzelf besloten dat ik meer niet kan doen, ik kan iemand niet pushen of dwingen bij mij te zijn.
Natuurlijk heb ik nog steeds verdriet, want naar mijn gevoel is D mijn ware liefde, maar aan de andere kant als D dat echt is dan zal de toekomst dat laten weten.

Ik kan niks meer doen, ik wil niet pushen, ik heb de bal bij D gelegd en of D de bal houdt, verstopt of terug schopt zal de tijd leren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-14 07:08

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-14 07:08

Een berichtje van TS,

Ondertussen ben ik een stuk rustiger, ik heb nog enkele keren gesproken met de psycholoog en ondertussen heb ik begrip op bepaalde vlakken.

Een daarvan is het omgaan met een depressief iemand, dit heb ik blijkbaar verkeerd aangepakt waardoor ik hier zelf in mee ben gegaan.
Ondertussen weet ik hoe dit komt, waarom ik gedaan heb wat ik deed en wat ik in anders zou kunnen doen. Het was en is in ieder geval erg verhelderend!

Met mij gaat het een stuk beter, eigen issues zijn ook besproken zoals de relatie van mijn ouders waardoor ik mijzelf onbewust geluk ontnam (een van de redenen van mijn reacties en het missen van energie en meezinken in een depressie van iemand)

Ik heb in ieder geval veel geleerd van de gesprekken! Die ik ook zeker nodig had voor mijzelf, wel vond ik het soms erg intensief om herinneringen en de gevoelens die daarmee boven kwamen op te rakelen.
Mijn hoofd is hierdoor een stuk rustiger geworden.

Wat momenteel nog rest is spijt dat ik dit jaren geleden niet heb gedaan, dan had ik anders omgegaan met bepaalde situaties en mijzelf geluk toegekend en daarmee ook meer geluk en liefde kunnen geven.

Bedankt voor alle berichtjes en ook voor alle privé berichtjes!

**Geplaatst**: 07-10-14 15:15

Geplaatst: 07-10-14 15:15

Dit bericht spreekt zichzelf zo tegen.
''D is voor mij het begin en het einde van de dag, mijn goede raad, mijn beste vriend, mijn rots in de branding, mijn beste hulp, mijn schouders om op uit te huilen. ''
Hij is degene die je laat huilen, een beste vriend slaat je niet, een goede raad mishandeld geen dieren, een rots in de branding kan niet tegelijk ook het schip zijn dat op die rots kapseist.

Zoiezo, deze gast is echt het laagste van het laagste.
Medeleven ga je denk ik van mij niet zozeer krijgen, meer vragen waarom je doet zoals je doet.
Hij mishandeld jou, meerdere malen. De politie moet worden ingeschakeld..
Hij mishandeld een dier. Echt een dikke no go. Directe exit moet dat zijn. Mensen die niet met dieren om kunnen gaan kunnen al helemaal niet met een mens omgaan.
Hij gaat vreemd, en niet 1 keer, maar meerdere keren.
Jij vergeeft hem alles, vergeet alles. Alles mag, hij had het niet beter kunnen treffen. Een boksbal waar hij zn voeten op kan vegen, waar hij bij kan zijn als HIJ daar zin in heeft, die hem alles vergeeft, wat hij ook doet.
Vreemdgaan is wel zo ongeveer het ergste wat je kunt doen in een relatie (1 keer vergeven zou ik nog in kunnen komen maar dit gaat tever).
en hij kan alles doen wat ie wil.
Ben jij niet beschikbaar? dan pakt ie toch gewoon n andere vrijwilliger. jij vergeeft het hem toch.

Ik snap best dat je in een depressie zit en dat je opzoek bent naar houvast (de rots in de branding).. en dat je dat doet aan hem.
Waar is je familie, vrienden waar je mee kunt praten en waar je dingen mee kunt doen.

Je moet echt heel ver weg van deze jongen.
Klinkt heel hard,maar ik kan er echt niet tegen als mensen elkaar (en dieren) mishandelen. Ik kan ook echt niet begrijpen dat iemand dat uberhaupt wil.

maar wel goed dat je hulp hebt gezocht en nu in behandeling bent.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-01-15 23:33

Geplaatst door de TopicStarter : 28-01-15 23:33

Na enkele maanden log ik weer eens in, bedankt iedereen voor de PB'S, ik heb geprobeerd iedereen persoonlijk te beantwoorden.

Roycemack, ook jouw bericht lees ik nu pas. Ik was destijds niet zelf depressief, mijn ex wel. Ik snap jouw redenatie, maar zo zwart wit is het nooit geweest.

Toch voelde het wel alsof D mijn alles was. Dat is vast voor een buitenstaander niet te begrijpen, maar ik kan het ook niet uitleggen. Dit wil ik eventueel proberen via PB.

Zoals ik in iedere PB heb gezet, D en ik zijn nog steeds uit elkaar. Het lijkt alsof zij nooit heeft bestaan, alsof ik nooit heb bestaan voor haar en alsof er nooit een wij is geweest.
Ergens is dat wel een beetje raar, maar zo gaat het nu eenmaal.

Ik geniet van elk moment, ik heb geleerd wat mijn fouten zijn geweest en ik ben gegroeid. Gegroeid als mens, gegroeid als mij.

Voor een laatste keer, ontzettend bedankt voor alle steun die ik vooral via PB heb gehad. Daar heb ik destijds ontzettend veel aan gehad.

Afsluitend met 'when love is not madness, it is not love'

Nomineer dit bericht ×