Geplaatst Ik begin steeds meer te twijfelen of ik niet langzaam aan gevoelens aan het krijgen ben voor een van mn beste vriendinnen… Ik heb geen flauw idee wanneer deze ideeën zijn begonnen, maar naar mn gevoel nog niet zo heel erg lang. We zijn nu al best een poosje heel goed bevriend en vanaf het begin mocht ik haar echt al. Ze had iets over zich wat ik helemaal niet zo goed kon plaatsen, misschien een nuchtere vorm van afstandelijkheid en eigenzinnigheid die ik best wel kon waarderen. Als je iets aardigs zei of deed dan kon ze me gemakkelijk staalhard negeren maar dat was niet zo erg want haar als persoon was gewoon een oprecht persoon.
Na een tijdje werden we toch echt vrienden en werden we ook vrienden met elkaars vrienden, tot op het punt dat we gewoon heel close waren/zijn. Altijd als goede vrienden, dat is ook het enige wat logisch zou zijn. We hebben allebei ook veel andere goede vrienden en in dat opzichte zijn we ook niet 'de enige aan wie we dingen kunnen zeggen oid' maar ik vertrouwde haar wel met het meeste in alles dus was ook super eerlijk over letterlijk alles en andersom. Op een bepaalde manier heeft ze mij veel opener gemaakt en hebben we door met elkaar te praten ook onze eigen meningen over zoveel dingen duidelijker gekregen. Tot dusver nog heel normaal allemaal. Recentelijker heb ik echter gewoon steeds vaker het gevoel dat ik echt bij dr wil zijn, en vind ik het bijna vervelend als ze niet reageert op smsjes.
Daar schrok ik echt van want ik vind het zelf echt vreselijk als mensen zo obsessief doen. Ik vind het ook heel vervelend als ik een tijdje niks van haar hoor want dan ben ik meteen bezorgd, omdat ik bang ben dat het dan minder goed gaat maar ze dat niet zou zeggen. Je moet nl begrijpen dat onze communicatie aan de ene kant super open is en we echt wel (ik in ieder geval haha) alles delen maar we zijn allebei ook heel erg van het: laten we dingen niet gecompliceerder maken dan het is, en we hebben een hekel aan extreem overbodig gezeur
Daarnaast is zij gewoon een baksteen als het moeilijker gaat, je kan pas zien dat ze met de temperaturen slinkt en groeit als je er langdurig aandachtig naar kijkt want als je een paar keer per dag langs loopt lijkt het gewoon dezelfde steen. (het was helemaal niet mn bedoeling een mooie metafoor te schrijven haha maar het kwam er even lekker uit). Dat maakt vrienden zijn wel lastig, en triggert dus alleen maar dat stomme gevoel van mij dat ik dr vaak wil horen ipv alleen een whatsapp.Ook krijg ik het (irrationele) gevoel dat we langzaam uit elkaar gaan groeien in de komende tijd omdat we allebei een druk leven hebben en dat onze levens immers gewoon doorgaan. Dat vind ik dus best wel k*t allemaal, want ik weet ook dat dat een overdreven reactie is en dat ik gewoon normaal moet doen, en er van uit moet gaan dat het allemaal goed komt en zo niet dat we dat later wel zien. Ik zeg dit soort dingen dan ook niet echt vaak tegen haar omdat ik ook weet dat zij het onnodig gezeur zou vinden (is ook gewoon zo) en dat je je nu toch geen zorgen hoeft te maken over wat later misschien gaat gebeuren…
Al deze gekke gevoelens heb ik veel minder bij andere, ook heel erg close vrienden, ook niet bij degene die ik zelfs nog veel langer ken. Ik hou gewoon echt van dr, maar ben bang dat dat idee dr zou afschrikken. Ik zelfs zou namelijk ook heel erg afgeschrokken zijn als een vriendin dat tegen me zou zeggen. Ik weet dus gewoon echt niet of ik gewoon heel erg van dr hou als vriendin of dat ik echt verliefd op dr aan het worden ben. Het gekke is dat ik aan de ene kant denk dat het helemaal niets uit maakt maar ik word wel gek van het idee en wil eigenlijk voor mezelf duidelijk hebben wat het nou allemaal is want het maakt me een beetje gek. Verder ben ik dus helemaal niet lesbisch trouwens (tenminste niet dat ik weet) dus dat maakt het best een vreemde situatie, zeker aangezien ze ook een (leuke) vriend heeft waar ik ook verder helemaal niet jaloers op ben oid. Ik vind haar heel knap, vooral in uitstraling, wil graag bij dr zijn.. Of ik seks met haar zou willen… uhhm geen idee
Niet perse eigenlijk, misschien ook wel...Dus nu denk je vast, als je dat niet perse wil, wat is er dan mis met goede vrienden zijn, en ook daar heb ik niet echt een antwoord op behalve dat ze als goede vrienden niet zou doorhebben hoeveel ik om dr geef en hoe graag ik wel niet bij dr ben.
Echt serieus, heeft iemand een tip voor het helder maken van je eigen gevoelens? En enorm bedankt voor het lezen van het hele verhaal als mensen dat gedaan hebben.
Want negen van de tien keer is ze dus internetloos als ik echt het even nodig heb om met haar te praten. Kan er dagen beroerd van zijn op dat moment.
Alleen kun je het gevoel nog niet goed plaatsen simpelweg omdat je er niet bekend mee bent.. Ik herken bijna alle details die je omschrijft en heb ik ook ooit zo omschreven naar toen een heel goede vriendin die ook een vriend had... Ik ben nu dus al wel weer bijna 10 jaar uit de kast en ben inmiddels wel aan het idee gewend, maar ook dat heeft even geduurd voor ik het echt besefte en voor ik er ook echt wat mee kon...