Geplaatst: 29-07-14 21:30 Geen idee wat m'n verdere doel is hoor, maar dan heb ik het maar even van me af getikt.
Gistermiddag werd ik door mijn vader gebeld (ik woon 100 km ver weg van hen) dat mijn neef (26 jaar) een hersenbloeding had gehad. Ik studeer psychologie en heb door verhalen en voorbeelden vanuit m'n opleiding meegekregen dat het meestal wel weer goed gaat, dat er lichte beperkingen bijvoorbeeld in de fijne motoriek blijven bestaan, maar dat men meestal wel weer tot op zekere hoogte herstelt. Tuurlijk schrok ik van het bericht, maar met dat in mijn achterhoofd kon ik het op zich wel aan.
Vandaag belde m'n vader opnieuw, met een graftoon meldde hij dat het foute boel was. De druk op zijn schedel was ontzettend hoog en deze wilde niet zakken. Daarom hebben ze de gehele frontale kwab (http://nl.wikipedia.org/wiki/Frontale_kwab) verwijderd.. Daar schrok ik ontzettend van. Dat zou betekenen dat, hoe hij dan ook herstelt, mijn neef niet meer zo zou zijn zoals hij was vóór de bloeding.
Aan de telefoon vertelde m'n vader dat de artsen het min of meer hebben opgegeven en dat het nu afwachten is hoe het zich verder ontwikkelt. Met andere woorden, mijn oom en tante moeten nu de moeilijke beslissing gaan nemen of ze nog verder willen laten opereren of dat ze de stekker er uit gaan trekken.
Echt, het loopt me dun door de broek bij de gedachte dat ik vanavond of morgen een telefoontje ga krijgen dat mijn lieve neef er niet meer is. We gingen altijd met hen samen op vakantie, m'n neef en ik altijd samen op een kamer want we waren en zijn dikke maatjes. We speelden altijd dat we de god/godin van het steen, water, vuur of wat dan ook waren en konden daar uren in op gaan. En wat kon/kan hij goed tekenen. Damn..... Het zegt jullie natuurlijk he-le-maal niks, maar het voelt zó, zó raar dat hij er straks waarschijnlijk niet meer is.
Nogmaals... Geen idee wat ik wil bereiken met dit topic, en misschien moet ik het gewoon voor mezelf houden... Maar ik weet van gekkigheid niet wat ik moet doen. Afwachten duurt zo lang.
