Geplaatst Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom, maar ik voel me ergens nog al naar over. Het is een lang verhaal, maar ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk uit te leggen.
Toen ik begon met mijn opleiding was er een meisje in mijn klas waar het direct mee klikte, we waren duidelijk twee handen op 1 buik. Laat ik haar voor het gemak X noemen.Toen X in december van datzelfde jaar besloot met de opleiding te stoppen, was ik daar erg verdrietig over, maar ik begreep haar wel.
Toen X eenmaal van de hogeschool af was, trok ik wat meer naar anderen toe, waaronder -voor het gemak- Y. Y en ik klikte niet zo goed als wat ik met X had, maar dat is ook maar iets wat je zelden mee maakt. Y was meer mijn studiemaatje. Y en ik gingen geregeld samen naar de bibliotheek en later aten we vaak bij elkaar thuis (we wonen beiden op ons zelf). Tot ergens midden in jaar 2 ging dat prima en hadden we het leuk en gezellig.
Circa halverwege het tweede studiejaar waren er wat dingetjes waaraan ik me begon te ergeren, zo kon Y nogal bot en denigrerend overkomen. Iets waar ik niet zo van hou. Toen ik bijvoorbeeld verhuisd was reageerde ze met:" ik snap niet dat mensen in dit soort aggenebbes flatjes kunnen wonen in zo een buurt.." en meer van dit soort opmerkingen. Ik was hier wat geïrriteerd over, het was namelijk een prima buurt, nee het was geen Gooi, maar wel een prima buurt waar je in de avond rustig over straat kon. En de flat was toch prima? Ik betaalde er veel geld voor en was er erg blij mee. Ik heb ook tegen haar gezegd dat ik dit niet zo een leuke opmerking vond. Verder was het vergeven en vergeten.
Aan het eind van het tweede jaar hebben we ons beiden ingeschreven voor dezelfde minors omdat we alletwee geen stage hadden kunnen vinden. Op het laatste moment, in mei, werd ik toch nog uitgenodigd voor een gesprek bij een organisatie waar mijn sollicitatiebrief ergens in de pijpleiding was blijven steken bij HRM. Dolblij was ik, maar ik stelde me er niet te veel van voor, de kans was vrij klein dat ik daar aangenomen zou worden, omdat ze strenge procedures hebben. Y wees mij daar nog even op omdat ze niet wilde dat het een teleurstelling zou worden voor mij.
De dag van het gesprek had ik eigenlijk wel een berichtje van haar verwacht waarin ze me succes zou wensen, maar dit bleef uit. Na het gesprek, wat naar mijn idee eigenlijk heel goed verliep, ging ik terug naar school omdat we daar hoorcolleges hadden tot 17:00. Na de hoorcolleges zag ik dat ik een gemiste oproep had van de organisatie. Ik dacht bij mezelf dat ik wel weer iets vergeten zou zijn daar, ik ben namelijk nog wel eens een warhoofd als ik nerveus ben. Heel ontspannen belde ik terug, maar ik was niets vergeten, ze vonden het gesprek zo fijn verlopen dat ze me direct wilden aannemen! Dolblij was ik!
Het enige dat Y erop kon zeggen was "oh.. oke". Ik vond het maar vreemd dat ze terwijl ze dit zei met haar neus in haar iPhone gedoken zat, maar dacht dat ze misschien wat problemen had met haar ex, dat gebeurde wel vaker de laatste tijd. Ik besloot het er niet over te hebben. In de trein naar huis negeerde ze me compleet en was als er al iets uit kwam erg kortaf. Eenmaal thuis kreeg ik een berichtje van haar waarin ze zich verontschuldigde, dat ze blij voor me was dat ik aangenomen was, en dat het niet zo haar dag was. Ik stuurde terug dat het geen probleem was en dat dit kon gebeuren, ik heb ook wel eens mijn dag niet.
Toen de zomervakantie begon heb ik voor haar een baantje geregeld bij mijn zomerbaantje. Hier heeft ze me nooit voor bedankt, maar dat liet ik maar even zitten. Bij dit baantje werd ze echter heel vaak afgebeld of niet ingeroosterd. Toen ik mijn baas hier naar vroeg vertelde hij mij dat hij vond dat Y een "chagrijnige kop had" en hij "dit niet bevorderlijk vond voor de klanten" (het was een horeca gelegenheid). Ik heb dit nooit aan Y verteld, omdat ik het idee had dat ze dit niet van mij zou accepteren.
Inmiddels was mijn relatie beëindigd omdat ik verliefd was geworden op een ander. Y vertelde mij dat ze het er niet mee eens was, vond dat ik het niet kon maken na 3,5 jaar samen te zijn geweest met mijn ex etc. Toen ik later vertelde dat het serieus was met de ander, reageerde ze hierop dat ik niet moest overdrijven en dat hij slechts een rebound was. Hier was ik best kwaad om, maar ik heb het laten varen.
Inmiddels wonen hij en ik samen en gaat alles heel goed.
Door mijn stage die in september van start zou gaan, kon ik mijn oppas kids niet meer uit school halen. Stage was ver buiten de stad en met de reistijd haalde ik dat simpelweg niet. (Den Haag - Utrecht, 32 uur per week stage en 1 dag studie). Ik bood aan de ouders van de kids aan dat Y dat misschien kon doen. Y klaagde vaak dat ze geen geld had en dit baantje betaalde zeer goed. De moeder nam contact met Y op en het was geregeld. Ook hiervoor heeft Y mij nooit bedankt.
Rond oktober heb ik een nieuw Facebook account aangemaakt, omdat ik vond dat ik teveel vage kennissen op Facebook had (rond de 980 "vrienden"). Dit kwam door voormalig modellenwerk, en omdat ik 4 jaar in het buitenland heb gewoond waar ik veel mensen tegenkwam in de topsportwereld die ik dan toevoegde of andersom. Toen ik weer in Nederland woonde en gestopt was met topsport en daarna ook stopte met modellenwerk, verwaterde veel van mijn contacten. Om die reden besloot ik mijn account te deactiveren en een nieuwe aan te maken. Ik voegde Y toe, maar acceptatie bleef velen weken uit. Uiteindelijk heeft ze mijn uitnodiging niet geaccepteerd en heb ik de uitnodiging ingetrokken.
Toen de zomervakantie dus eindigde en ik met mijn stage begon hoorde ik eigenlijk niets meer van Y. Het eerste half jaar vond ik het wel prima, ik was een beetje moe van haar negatieve houding die bij mij vaak als jaloezie over kwam. Maar rond februari/maart vroeg ik me toch steeds vaker af hoe het met haar ging. Vele malen heb ik overwogen om haar een bericht te sturen, maar zij heeft haar instellingen zo, dat alleen vrienden haar een bericht kunnen sturen op haar Facebook.
Whatsappen ging niet omdat ik inmiddels een nieuwe telefoon had waardoor ik al mijn nummers kwijt was.
Nu zat ik van de week met mijn vriend te lunchen aan onze eettafel, vanaf waar je uitzicht hebt op de winkelstraat waarin wij wonen. Ik staarde wat uit het raam toen ik Y zag lopen. Ik zei tegen mijn vriend: hee kijk daar loopt Y! Waarop hij alleen maar zei: wat doet die nou weer hier
. Vriendlief is na alles niet meer zo gecharmeerd van Y, wat ik natuurlijk goed begrijp omdat ik er van uit ging dat ik dat ook niet was. Nu zag ik via een gemeenschappelijke Facebookvriend een bericht van haar op Facebook dat onze gemeenschappelijke Facebookvriend had gedeeld waar ik wel even van op keek.
Ze plaatste namelijk een bericht waarin ze aangaf te willen veranderen, dit alles naar aanleiding van de vliegtuigramp met MH17. Elke dag gaat zij een kaarsje branden ter nagedachtenis van 1 van de slachtoffers met een kaartje met diegene zijn/haar naam er op. Ik vond dit een mooi gebaar en wilde op de link reageren. Toch hield iets mij tegen.
Een deel van mij wilde haar nog eenmaal toevoegen op Facebook en op haar bericht reageren dat het een mooi gebaar is, een ander deel van mij werd boos omdat ze me zo behandeld heeft, wellicht onwetend, wellicht niet.
Ik zit nu heel erg met mijn gevoel in de knoop. Is het normaal dat een deel van mij wilt weten hoe het met haar gaat, terwijl een ander deel van mij haar het liefst nooit meer wilt zien?
Sorry voor het ellenlange verhaal, maar ik moest dit even van mij afschrijven.
Voor de duidelijkheid: ik zou nooit meer vriendinnen met haar willen en kunnen zijn, een deel van mij zou alleen toch graag zien hoe het met haar gaat en wat haar bezig houdt. We zijn immers toch een periode close geweest. Deze gedachte houdt mij bijna dagelijks bezig, geen hele dagen, maar het passeert mijn gedachten toch wel bijna elke dag een klein moment..
Wat zouden jullie doen?
