Bokt.nl

**Geplaatst**: 22-07-14 23:44

Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 22-07-14 23:44

Na het al jaren te hebben verbeten en er niet over gesproken te hebben, wil ik nu toch wel eens mijn verhaal neer zetten. Ik hoop dat het de stress wat verminderd en ik hier steun kan uit putten.

Op dit moment gaat het niet goed met mij. Verre van. Ik ben nog maar 21 maar heb wel al de nodige dalen gezien. Mijn eerste depressie kreeg ik als ik 11 was, na jarenlange pesterijen. Mijn 2de toen ik 14 was, na falende examens. Mijn 3de op mijn 17de, toen mijn toenmalige vriend het uitmaakte. En de 4de? Die beleef ik nu. Na elke depressie bleef er wel wat hangen. Elke keer lachte ik minder en minder. Dus tussen mijn 14 en nu kan ik niet echt zeggen dat ik gelukkig ben geweest. Ik kan nu wel zeggen dat ik echt depressief ben.

Op korte tijd is mijn leven een hel geworden. Ik worstel al jaren met mijn zelfbeeld etc. Ik ben jarenlang gepest geweest, mijn middelste zus heeft jaren aan een stuk flink huis gehouden (fysieke agressie, geconstateerd met Autisme, manische depressie, borderline etc. ) en hierdoor ben ik op internaat gestoken geweest. Zodat mijn ouders de nodige zorg konden verschaffen aan de zus. In die tijd kreeg ik ook de diagnose autisme. Ik heb nooit echt een thuis gehad. Op die 4.5 jaar internaat heb ik 6 verschillende begeleiders, kamers en leefgroepen gehad.
Na veel worstelen en knokken werd ik toch langzaam volwassen. Ik was niet gelukkig maar ook niet ongeluk. Ik kreeg vlot werk, had mijn paardjes en de middelste zus beterde wat. Helaas was dit van korte duur. Na de middelste begon de jongste met extreem te puberen. Weglopen, drugs proberen, geld stelen etc.

Een jaar een half geleden leek mijn leven eindelijk op de rails te komen. Ik kreeg een schitterende vriend, het ging goed met de paarden. Ik kreeg een andere en betere job. Ik ging tante worden en dergelijke. Ik was gelukkig. Uiteraard had ik nog veel pijn vanuit mijn jeugd. Ik worstelde vooral met vertrouwen en binding. Ik spaarde en kocht mij een scooter. Vrij snel daarna een motor. Mijn vriend en ik waren ondertussen een jaar samen en dat ging echt goed. Helaas, ben ik vanaf 1 juni alles beginnen te verliezen.

Het begon met een ongeval. Ik was met mijn vader, lief en enkele vrienden op motortrip door Duitsland. Op dag 1 ging ik al onderuit. Een olievlek midden op de rotonde. Onmogelijk te zien. Ik had niets, maar de motor was perte total. Ik heb een hel van een vakantie gehad. Veel geld betaald voor enkel in het hotel te kunnen zitten. Motorloos. Veel spanning en hierdoor ook veel ruzies.
9 dagen later kreeg ik opnieuw een ongeval. Deze keer met mijn scooter. Ik reed gewoon rechtdoor, maar een man besloot van opeens links over te rijden. Nooit zien aankomen, frontale aanrijding. Scooter perte total en ik in de brokkenmand. Diezelfde week bracht de middelste zus haar kindje. Ze wou en kon er niet meer voor zorgen. Zo hadden we de zorg van een 9 maanden oude baby ook nog op ons.

Maar ach, 2 voertuigen perte total, maar ik gelukkig nog levend. Wat kon er nog misgaan? Wel... 5 dagen na ongeval 2 maakte mijn vriend het uit. Het hoe en waarom weet ik nog altijd niet. Ik ben door enkele verschrikkelijke weken gegaan. De tegenslagen bleven zich maar opbouwen en ook op het werk gaat het niet goed. Daarbij komen we op het nu.

Ik ben kapot, ik kan niet meer. Al 10 jaar vecht ik en al 10 jaar verlies ik. Onderstaande heb ik zondag geschreven. Zo voel ik mij echt:

Is het nu zo abnormaal om gewoon eens gelukkig te zijn? Al 10 ploeteren door de oliebol, is het de 1ne niet is het de andere wel. Gepest en uitgelachen. Voorgelogen en bedrogen. Altijd de vraag om alsjeblief jou vertrouwen te geven en elke keer smijten ze het weg en stampen ze er nog eens op. Maar dan moet je sterk blijven? Dan komt jouw tijd nog? Denken jullie dat nu nog echt? Jaren miserie en jaren pijn en dan komt mijn tijd nog? Wanneer? Binnen een jaar? 10 jaar? Nooit?

Nee, mijn tijd komt niet meer. Er is te veel kapot gemaakt en er is te veel verloren gegaan. Ik ben 21 en niet meer in staat om nog gelukkig te zijn. Het is niet omdat de littekens onzichtbaar zijn dat ze niet bestaan. Elke keer als ik zeg: Ik kan niet meer. Dan wordt er gezegd: Maar gij zijt zo een sterke! Nou mensen, dat stopt ergens. Echt waar. Ik wil gewoon eens instorten en getroost worden. Maar dat gaat niet. Want ik moet blijven doorgaan. Het werk, de paarden etc. En bij wie kan ik dat doen? Bij al mijn FB vrienden? Wat, hoe goed bedoelt van hun, niet echt steun bied. Bij de mensen om mij heen, die zo mogelijk nog meer problemen hebben? Bij het lief dat ik niet meer heb? Bij de familie die ik door die breuk mee ben verloren?

Bij mijn paarden? Die niet beseffen dat zij er het laatste jaar ook te veel aan zijn? Wat zich duidelijk uit in meer paarden die worden verkocht. Op mijn werk? Waar je vriendelijk moet blijven lachen naar de klant. Nu mensen, bij deze: Ik kan niet meer. Alles is te veel. En het is er zeker te veel aan dat ik niet meer voel dat er echt iemand om mij geeft. En ja, die mensen zijn er zeker, maar die hebben het nog te druk om wat van hun eigen te houden. Laat staan van een ander.

Het dierbaarste is me de laatste jaren afgenomen. Ik vertrouw niemand meer. Ik ben angstig en onrustig. Ik leef enkel nog in de gedachte: Wat is het volgende. Ik heb me de voorbije week serieus afgevraagd of 2 ongelukken, uw grote liefde verliezen en fysiek en emotioneel niet goed lopen echt nog niet genoeg was? Moest mijn zus er nu echt nog eens bijkomen? Was de pot met stront hierboven nog niet op? Nee mensen, het gaat niet goed met mij. En denk alsjeblief niet dat ik wel sterk genoeg ben. Want dat ben ik niet meer. Voor mij hoeft het allemaal niet meer. Elke keer als ik eindelijk wat gelukkig ben, wordt het me eens zo hard afgenomen. Ben ik eindelijk wat gelukkig met Bart, krabbel ik ook uit de financiële put, dan verlies ik het gewoon weer na een jaar een half.

Het leven is oneerlijk. Ik heb dan ook dik het sch**t aan mensen die zeggen dat er veel afhangt van hoe je zelf in het leven staat. Dat je in alles iets positief moet proberen zien. Wel, ik stond tot een maand een half terug redelijk positief in het leven. Het ging nog niet zoals het moest, maar eindelijk kon ik de gebeurtenissen van de voorbije jaren wat achter mij laten. Ik was gelukkig. En eerlijk gezegd kan ik niet veel positiefs halen uit hetgeen dat de afgelopen maanden is gebeurd.

Elke dag sta ik op met de vraag naar mijn eigen of ik wel zou gaan werken. Want eerlijk, ik meld me veel liever ziek en kom mijn bed niet meer uit. Maar ik blijf doorgaan, want ik ben een "sterke" Nee, ik ga door tegen beter weten in. Wetende dat er een moment komt dat ik helemaal crash. Want mensen, leg mij nu eens uit, hoe je uit een put stront kunt kruipen die al 10 jaar aan het bijvullen is? Waar je al 10 jaar in een stuk telkens weer kopje onder wordt geduwd? Leg me dat eens uit?

Een verklote jeugd zonder echte thuis, zonder vrienden. Met alleen maar veel zorgen en nooit echt puber te kunnen zijn geweest? Om, als je dan eindelijk 18 wordt, thuis te komen en te merken dat je er liever niet bent? Omdat het gewoon continu miserie is? En dan spreek ik niet direct over mijn ouders. Om, als 21 jarige met een verkloot zelfbeeld, met een verkloot liefdesleven en zonder vertrouwen in wie dan ook, tot nog verantwoordelijk te nemen? Ten koste van u zelf? Wetende dat, door dagen en nachten te zoeken achter jouw zus, je enkel dieper de put in gaat. In die put waar je zelfs nu al niet meer uitgeraakt? Hoe lang gaat dit nog duren? Hoe veel 'levenslessen' moet ik nog krijgen? Ik denk dat sommigen eens goed mogen nadenken wat voor luxeleven ze hebben.

Nee, het leven is geen rozengeur en maneschijn. Dat besef ik ook. Maar ik ben er ondertussen al ferm van overtuigd dat het portie ongeluk enorm oneerlijk is verdeeld en we zeker op de laatste rij zaten toen het geluk werd uitgedeeld. Dus mensen, stop met te zeggen dat het wel goed komt. Ik hoor dit nu al 10 jaar, en het is nog geen enkele keer waarheid geweest. Dus hoe vaak het me ook wordt gezegd, ik geloof er toch geen bal meer van.

Ondertussen heeft mijn ex al enorm aan de alarmbel getrokken. De jarenlange herhalende depressies hebben hun tol geëist en het lukt me niet meer. Onder dwang van mijn ex moet ik nu morgen naar de dokter voor een doorverwijzing naar een psycholoog. De kans dat ik langere tijd thuis wordt gezet is heel groot. Mijn liefde voor mijn ex is heel erg groot en ik heb dan ook gevraagd of hij morgen wil mee gaan. Hij gaat het beter kunnen uitleggen want ik verbloem de waarheid alleen maar.

Dus, nu zit ik in stress. 10 jaar problemen gaan nu echt aangepakt worden. 10 jaar aan pijn en emoties gaan naar boven gehaald worden. Waarschijnlijk zal dit niet gebeuren zonder medicatie en zonder een ferme rustperiode. Ik ben 21 en weet al een tijd niet meer wat echt gelukkig zijn is.
Morgen moet ik naar de dokter en mijn ex gaat mee, zodat er geen weg meer terug is. Mijn grootste schrik is om opgenomen te moeten worden. Zeker nadat ik mijn leven probeerde te beëindigen. Dat is nog altijd mijn grootste wens en eigenlijk wat ik gewoon tot ik de moed eens heb samen geraapt om me voor een trein te gooien ipv op veilig te spelen met pillen.

Ik wil hier heel graag het verloop bijhouden en kijken hoe snel ik verbeter, hoe snel ik anders ga denken etc. Waarschijnlijk is het verhaal heel warrig, mijn hoofd is namelijk ook een rommeltje op dit moment. Alvast bedankt om te lezen.

Laatst bijgewerkt door Hanmar op 23-07-14 10:02, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Gedeelte verwijderd.

Nomineer dit bericht ×