Ik heb een vriendin die af en toe op mijn pony komt rijden. Ze heeft een moeilijke thuissituatie en haar moeder heeft het niet zo breed. Ik heb veel geluk gehad toen mijn ouders scheiden en mijn stiefpapa paarden had. Hierdoor heb ik heel veel kansen gekregen in de paardensport en ook daarbuiten. Alles wat ik wilde doen heb ik altijd mogen doen als ik er maar genoeg voor werkte ( Bv een bepaalde lesgever, ik moet altijd netjes trainen op wat ik geleerd had in de les). Ik heb ook al verschillende paarden, pony's gehad. Zij heeft altijd op de manege gereden en kan minder goed rijden dan ik. Maar zij heeft altijd gedroomd van al de kansen die ik gekregen heb. Als ik dan vertel over een bepaald paard die ik gehad heb of over een wedstrijd zie ik dat het haar kwetst
Nu komt het over alsof ik mezelf zoveel beter vind dan haar, maar dit bedoel ik niet zo. Ik heb veel geluk gehad en kansen gekregen door een gunstige thuissituatie en vind het heel jammer voor haar dat zij dat niet heeft. Daarom wil ik haar ook de kans geven om met mijn pony te rijden
Maar ik blijf het moeilijk vinden om met haar te praten terwijl het een hele leuke meid is.
Hoe gaan jullie hier mee om? Ik wil haar niet telkens kwetsen
En eventueel voor mensen die zelf minder kansen gekregen hebben, wat vinden jullie kunnen/niet kunnen?
groetjes Brittney
in Nederland kan het wel invloed hebben op bepaalde toeslagen.