Geplaatst: 01-07-14 21:42 Ik wil mijn verhaal doen, het van me afschrijven.
Voorhaal.
Zij in dit verhaal is een familielid. We zijn allebei enigskind.
We zijn onwijs close.
Samen met onze oudere nicht en neven gingen we uit in Amsterdam, top avond.
Maart 2014.
Zij en ik worden de volgende ochtend wakker bij onze nicht en haar vriend thuis. Kind sliep door de wekker heen en we hadden haast omdat we hadden gereserveerd bij Sumo om te lunchen.
Dus ik maak haar wakker, lekker vervelend door boven op dr te gaan liggen.
Ik zie haar armen. Heel oude littekens, minder oude littekens, nieuwe littekens en korsten.
Ik schrok mezelf een ongeluk maar deed alsof ik het niet zag.
Het bleef derest van de dag in mn achterhoofd zitten maar er niks mee gedaan.
Dit was op een zondag.
Uiteindelijk was ik echt radeloos en ben op dinsdag naar mijn afdelingsleidster gestapt en mijn verhaal gedaan.
Gehuild als een klein kind, ookal had ik al vermoedens dat zij zich met zelfmoord en zelfpijniging bezig hield.
Bepaalde tweets die ze plaatste, foto's etc.
Conclusie van afdelingsleidster was om het neer te leggen bij mn ouders, deed ik dat niet voor de week voorbij was, dan deed zij het voor me. Ik wilde zelf niet meteen naar haar ouders stappen, haar ouders zijn zo vreselijk streng. Maar dan ook echt bizar streng.
Goed, deze dinsdag bleef ze bij me slapen, zitten niet opdezelfde school maar gaf dr wel even een slinger met de scooter. Had dr uit school opgehaald en bij haar thuis slaap spullen gehaald. Naast haar bed lag een stanleymes en meerdere aardappelschilmesjes. Die avond toen we een beetje aan het bankhangen waren op mijn kamer heb ik mezelf een schop onder mn hol gegeven en haar gevraagd of ze gelukkig was.
"Hee, leg je telefoon eens weg ik heb een vraag, maar je moet hem echt echt eerlijk beantwoorden oke?"
"Ben jij gelukkig?"
"Ehm.. Dat is lastig."
"Je snijdt jezelf he?"
"Ja.."
Hierna volgde een hoop gehuil.
Conclusie: ze deed het want ze was zo ongelukkig, ze was klaar met het leven. Thuis was het niet fijn en op school ook niet.
Keer op keer klapte het leven haar in het gezicht en dat trekte ze niet meer.
"Je mag dit aan niemand vertellen."
Hoe kan ik zoiets heftigs voor me houden? Als ze zichzelf het leven ontneemt is het mijn schuld dat ze niet is tegen gehouden.
Alsnog de volgende ochtend weer naar de AL gestapt en ze zei dat ik nu vaart moest maken met het mede te delen aan mijn ouders. Dit heb ik aan haar vertelt, ze heeft me uitgescholden voor álles. Ik had dr leven nog meer verwoest als haar ouders hier achter kwamen.
Precies waar ik bang voor was, onze band.
Niet zo egoïstisch zijn en denken aan haar welzijn, zsm naar mn ouders dus.
Dit de volgende dag gedaan.
Erg geshockeerd natuurlijk..
2 dagen later belde mijn nichtje me op, dat ze wel wilde praten met mijn ouders erover.
Mijn ouders haar beloofd dat ze haar ouders niet zouden inlichten hierover.
Knap lastig.
Overigens had ze overal littekens, benen, buik. Noem maar op.
Ze was er even meegestopt, maar ben er weer achtergekomen dat het weer aan de gang is.
Ik weet dat zij met de therapeut op school hierover praat.
Ben meerdere keren meegeweest.
Ik hoef geen tips te horen van je moet dit dat zus of zo inschakelen.
Ik wilde mijn ietswat lange verhaal doen.
Ze moet professionele hulp krijgen, dit ga je niet alleen kunnen oplossen 
