Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-06-14 15:51

Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-06-14 15:51

.. En wat voor een dierbare..

Op 29-jarige leeftijd, gezond, net bevallen, vol in het leven is mijn nicht (maar eigenlijk voelde ze als mijn zus, mijn beste vriendin) vorige week overleden aan een longembolie (bloedprop). Zonder ziektebeeld, zonder enige voortekenen. Zo plots.

Hoewel het nog steeds zo onwerkelijk is, voel ik een leegte. Mijn familie is mijn alles. Echt goeie vriendinnen heb ik niet... want ik heb mijn familie.
En nu ben ik mijn beste vriendin verloren. Ik voel me eenzaam, ondanks de steun van en voor mijn familie en vriend.

Er zijn momenten dat ik mijn aandacht ergens anders op kan vestigen (paarden of werk), maar de eenzaamheid overheerst zodra ik een moment alleen ben.

Zijn er meer mensen die dit hebben meegemaakt?
Ik ben gelukkig nog niet veel mensen in mijn omgeving verloren, maar dit voelt zo anders dan toen bij de dood van mijn opa (ouderdom) en oom (kanker).

Mijn nicht is 9 dagen voor haar overlijden bevallen van een dochtertje. Gelukkig maakt die niets mee van het verdriet.
Dit dochtertje was haar trots. En tegelijk haar grootste angst, omdat ze vorig jaar is bevallen van een dood kindje. Zij en haar vriend doorstonden dit samen. Heel bijzonder.
Dit maakt het verdriet misschien nog wel 100x erger. In een jaar tijd je kindje en je vrouw verliezen. Dat is niet niks. Het is een taaie, maar ik weet wat voor verdriet hij heeft. . Of eigelijk weet ik dit niet. Hoe heftig moet dit zijn?
Ik doe maar leuk en gezellig als ik bij hem langs ga, met af en toe een traantje tussendoor.
Hoe moet ik hiermee omgaan? Enig idee?

Mijn tante en oom. ... Die hun kleindochter en dochter hebben begraven. Wat een verdriet.

Ik durf die drie amper te benaderen. Ben ik te veel? Dring ik me op? Ik wil ze helpen. Maar hoe?

Laatst bijgewerkt door Lins_Vetra op 16-06-14 15:56, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-06-14 15:54

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 16-06-14 15:54

Wat verschrikkelijk! Jij en de rest van de familie heel heel heel veel sterkte gewenst! :(:)

**Geplaatst**: 16-06-14 16:00

Geplaatst: 16-06-14 16:00

Begin eens met het van je afschrijven, een goed begin heb je hier al gemaakt. Probeer nu eens alles wat je nog kwijt wilt, misschien in een brief aan haar, neer te zetten wat je nog kwijt wil. Je hoeft niet alles in een keer te doen, dat mag wel natuurlijk, maar als je wil mag je hier wel dagen mee bezig zijn. Schrijf alle leuke herinneringen op, schrijf ook de mindere op en lach erom. Stop het niet weg, maar neem er de tijd voor. Neem er de tijd voor tot je denkt dat je het kan accepteren.
En weetje wat, ik denk niet dat het jou familie uitmaakt als jij er wat verdrietiger onder bent dan dat je nu lijkt. Begin er eens over, je dringt je heus niet op. Ze zullen je vast begrijpen.

Heel veel sterkte ermee

**Geplaatst**: 16-06-14 16:01

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 16-06-14 16:01

Wat vreselijk :(:)

het enige wat je kan doen is er voor ze zijn. Nu, maar ook ovet een paar maanden..

**Geplaatst**: 16-06-14 16:05

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 16-06-14 16:05

Jeetje, wat enorm heftig en triest. Heel veel sterkte voor jou en de familie.

**Geplaatst**: 16-06-14 16:06

Geplaatst: 16-06-14 16:06

Mijn vader overleed toen ik 14 was, ook plotseling en geheel onverwachts. In een klap staat je wereld op de kop. Wij hadden toen veel familie en vrienden over de vloer, ik heb dat zelf als prettig ervaren, even afleiding van de stilte en de leegte die je voelt als je alleen bent. Soms is het gewoon aanwezig zijn al voldoende.

Praten is goed voor het verwerken, lukt het niet om te praten, ga dan inderdaad schrijven. Alles wat je te boven schiet, pijn en verdriet, maar ook vreugde en de mooie en fijne dingen. Dingen die jullie samen hebben gedaan, dingen die je nog had willen doen...

Heel veel sterkte gewenst met dit verlies, zo jong zo vol leven, het is een groot verlies.

**Geplaatst**: 16-06-14 16:07

Geplaatst: 16-06-14 16:07

Jeetje, wat ontzettend heftig.. Voor de man lijkt het mij echt een nachtmerrie.. Heel veel sterkte!

Vwb je vragen hoe je de familie moet benaderen, vraag ze wat ze willen, ze geven het dan zelf wel aan.. Is mijn ervaring tenminste

**Geplaatst**: 16-06-14 16:09

Geplaatst: 16-06-14 16:09

Heel veel sterkte TS. Volgens mij is jouw nicht een kennis van mijn moeder, via haar werk. Mam kwam afgelopen week met precies hetzelfde verhaal thuis. Schrok er van toen ze het vertelde! Nogmaals veel sterkte, ook voor de rest van je familie :(:)

**Geplaatst**: 16-06-14 16:28

Geplaatst: 16-06-14 16:28

Heel veel sterkte! Wat een schrik!
Aantal jaren geleden is er hier op Bokt ook iemand overleden aan een bloedprop vlak na de bevalling. Hoor je toch vaker.

Nogmaals sterkte met het verlies.

**Geplaatst**: 16-06-14 16:39

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 16-06-14 16:39

Ohw wat heftig..... Sterkte TS.
En uit ervaring kan ik helaas spreken: Je bent nooit te veel, je aandacht is nooit te veel, je troostende woorden of stil gezelschap is nooit te veel. Als iemand er op een moment even geen behoefte aan heeft, zullen ze dat aangeven. Vragen om aandacht of gezelschap is vele malen moeilijker. Helpen kun je ze niet, er gewoon zijn, dat is genoeg en heel belangrijk. En vergeet jezelf niet.....

**Geplaatst**: 16-06-14 16:47

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 16-06-14 16:47

Oh, ik weet niet wat ik lees TS, heel veel sterkte met dit enorme verdriet.....

Van je af schrijven heeft mij goed geholpen en krop het niet op, maar praat erover.

Misschien is MW wel iets voor je, dit kan een hele vervelende nasleep krijgen als je er niks mee doet

**Geplaatst**: 16-06-14 18:09

Geplaatst: 16-06-14 18:09

Anoniem schreef:
Ohw wat heftig..... Sterkte TS.
En uit ervaring kan ik helaas spreken: Je bent nooit te veel, je aandacht is nooit te veel, je troostende woorden of stil gezelschap is nooit te veel. Als iemand er op een moment even geen behoefte aan heeft, zullen ze dat aangeven. Vragen om aandacht of gezelschap is vele malen moeilijker. Helpen kun je ze niet, er gewoon zijn, dat is genoeg en heel belangrijk. En vergeet jezelf niet.....

Hier ben ik het toch niet helemaal mee eens, je kunt altijd teveel zijn als mensen zulk verdriet hebben, en of ze het aangeven verschilt ook maar.. Mijn schoonvader is zijn vrouw verloren en die wordt af en toe gek van iedereen, maar aangeven ho maar..
Ts, je kent deze mensen goed, dus probeer het zelf een beetje in te schatten, geef aan dat ze het gewoon kunnen zeggen als het teveel wordt. Heel veel sterkte, en ook voor haar man.

**Geplaatst**: 16-06-14 18:20

Geplaatst: 16-06-14 18:20

Oh erg zeg.

Roept bij mij veel op, heb het zelf gehad mijn zoontje was toen 8 weken oud.
na 2 weken IC is het toch goed gekomen.

Heel veel sterkte hoor!

**Geplaatst**: 16-06-14 18:25

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 16-06-14 18:25

jeetje wat erg zeg... tranen in mijn ogen..
heel erg veel sterkte.. ik weet heel goed na 9 dierbaren te verloren hebben hoe het is...
heel erg veel sterkte! mijn PB staat altijd voor je open!

**Geplaatst**: 16-06-14 18:47

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 16-06-14 18:47

Er voor ze zijn is idd belangrijk maar laat ze ook goed aangeven wanneer ze het even niet willen. De een wil wel graag onder de mensen zijn en de ander niet.
Ik zou dan van te voren even bellen om te vragen of je langs mag komen, maar als ze dat niet willen dat ze dat dan ook aangeven.

Heel veel sterkte meis ook voor je familie

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-06-14 08:40

Geplaatst door de TopicStarter : 17-06-14 08:40

Bedankt iedereen voor de berichtjes.

Het luchtte op om dit op schrijven, maar het is ook dubbel. Ik ben een binnenvetter en heb het er niet graag over. Gelukkig heb ik het gedaan.

Kerstkransje: Jeetje, ook heftig. Gelukkig is het bij jou goed gekomen. Dat zal wel even schrikken zijn geweest!

Ik las op internet dat het inderdaad wel vaker voorkomt bij vrouwen die net zijn bevallen. Alleen dan zijn er vaak tekenen als een trombosebeen oid.
Gelukkig zijn we de dag voor haar overlijden lekker met de baby wezen wandelen naar de markt. Toen zei ze nog dat ze zich super voelde en bij wijze van spreken wel een marathon kon lopen.

Ik probeer het gevoel van 'ik ben te veel/ik dring me op' opzij te zetten en stuur ze een berichtje als ik langs wil komen.

Nu mijn eenzaamheid nog te baas worden.

Bedankt allemaal!

**Geplaatst**: 17-06-14 08:59

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 17-06-14 08:59

Lieve Linds.. Dikke knuffel van mij. Het is vreselijk om iemand, die zo dichtbij staat, te verliezen.

Veel sterkte meis! xxx

**Geplaatst**: 17-06-14 10:49

Geplaatst: 17-06-14 10:49

Allereerst heel veel sterkte met dit verlies..
Goed dat je het verdriet niet verdringt, er over praten kan erg fijn zijn!
Zorg ervoor dat je ook over een paar weken met enige regelmatigheid contact hebt met de man van je nicht. De eerste weken wordt je zo geleefd door andere mensen. De werkelijke klap komt vaak daarna pas. Mensen vinden het vaak al fijn dat je er bent.

Zet mij weer even met beide benen op de grond nadat ik vorig jaar september opgenomen ben met een dubbele longembolie in beide longen. Brrr...

**Geplaatst**: 17-06-14 11:22

Geplaatst: 17-06-14 11:22

VeraPopeye schreef:
Anoniem schreef:
Ohw wat heftig..... Sterkte TS.
En uit ervaring kan ik helaas spreken: Je bent nooit te veel, je aandacht is nooit te veel, je troostende woorden of stil gezelschap is nooit te veel. Als iemand er op een moment even geen behoefte aan heeft, zullen ze dat aangeven. Vragen om aandacht of gezelschap is vele malen moeilijker. Helpen kun je ze niet, er gewoon zijn, dat is genoeg en heel belangrijk. En vergeet jezelf niet.....

Hier ben ik het toch niet helemaal mee eens, je kunt altijd teveel zijn als mensen zulk verdriet hebben, en of ze het aangeven verschilt ook maar.. Mijn schoonvader is zijn vrouw verloren en die wordt af en toe gek van iedereen, maar aangeven ho maar..
Ts, je kent deze mensen goed, dus probeer het zelf een beetje in te schatten, geef aan dat ze het gewoon kunnen zeggen als het teveel wordt. Heel veel sterkte, en ook voor haar man.

Agree, je weet namelijk dat mensen het allemaal goed bedoelen, dus je wil soms ook niet bot overkomen om mensen te verzoeken weg te gaan of niet vaak te bellen oid.
Open zijn daarin is imo het beste en handigst. Je kunt gewoon vragen wat iemand prettig vindt.

Praten wordt vaak genoemd als remedie, maar dat is geen stelregel.
Ieder rouwt op zijn eigen manier en rouwen kan ook heel goed alleen.

Sterkte ts.

Edit: ik vind zelf overigens een kaart ook een uitstekende manier om iemand een hart onder de riem te steken! Je kunt daar de dingen in kwijt die je graag wil zeggen en de ontvanger is vrij om passief te blijven. In het begin is er een kaarten rush, maar na een aantal weken/maanden niet meer en dan kan het juist een mooi moment zijn om er eentje te sturen.

**Geplaatst**: 17-06-14 11:29

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 17-06-14 11:29

jeetje TS, wat verschrikkelijk!
Ik kan mij voorstellen dat je hier heel erg van slag door bent, en dat het allemaal even vreselijk rot voelt.

Ik ben 3 maanden geleden mijn opa verloren.
Nu zou je denken, oude mensen gaan nu eenmaal dood.........dat hoort erbij.
Maar aangezien ik de laatste paar maanden zoveel tijd en energie in die man heb gestoken om hem steeds naar het ziekenhuis te brengen, voel ik mij nu nogal leeg zonder hem.
De avond voor hij overleed, heb ik mijn afspraak laten staan om hem naar het ziekenhuis te brengen, en kon ik hem weer mee naar huis nemen, het leek allemaal mee te vallen.
Door mijn enorme angst voor alles wat met overgeven te maken heeft, heb ik hem in de stoel gezet en met de woorden, dag opa ik zie je nog wel, snel de deur uitgelopen.
Die zelfde nacht overleed hij, toch nog best onverwacht.

nu loop ik al 3 maanden met een schuldgevoel rond, bij het zien van de foto of de gedachte aan hem barst ik in huilen uit. Naar het graf gaan is nog steeds heel moeilijk, het gevoel is niet uit te leggen.

Maar TS, het slijt, al doe je het nooit vergeten.
Opschrijven en erover blijven praten is het enigste wat je kan doen, soms helpt het ook om gewoon even vanuit je tenen te staan janken.

**Geplaatst**: 17-06-14 11:34

Geplaatst: 17-06-14 11:34

Wat vreselijk, wat een diep trauma heeft dit geslagen in jullie familie.
Allereerst wil ik je/jullie ontzettend veel sterkte wensen

Je vraagt wat je kan doen, en of je je niet opdringt

Mijn eigen ervaring ( ik ben zelf ook een dochter verloren tijdens de zwangerschap) is dat mensen bang zijn voor mensen met een trauma, weten niet wat ze moeten zeggen
Maar als je zoveel verdriet hebt, dan voel je je juist leeg...
Iedereen gaat er anders mee om, maar het voelt 'goed als je je verdriet niet alleen hoeft te dragen, als er iemand is die een arm om je heen slaat en met je mee huilt.
Laat je zien en wees niet bang om verdriet te delen
Sterkte !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-06-14 12:50

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst door de TopicStarter : 18-06-14 12:50

Wederom ontzettend bedankt voor de steun (ook per pb).

Gister ben ik bij op bezoek geweest bij mijn baby-nichtje. Ze is zo schattig

Hoewel het best gezellig was, is het dan toch raar.
Ik zit in m'n nicht d'r huis, met haar spulletjes om me heen, haar kindje in m'n armen, condoleance kaarten op de achtergrond.. Niet dezelfde sfeer als altijd. Logisch wel, maar dat is echt heel erg klote.

Morgen ga ik eten bij mijn oom en tante. Ze vonden het heel leuk dat ik iets wilde afspreken.

@ Knoffer, dat heb ik zelf inderdaad ook ervaren toen ik mijn paard had laten inslapen. Weken daarna kreeg ik een kaartje van iemand die erop had geschreven iets van 'hoewel het al enige tijd geleden is, het verdriet is er nog niet minder om geworden'. Zoiets. Vond ik zo mooi!

@ Ivy: heftig zeg. Heb jij er met iemand over kunnen praten?

@ Ravellie: klopt helemaal. Dat was toen bij hun ook inderdaad.

**Geplaatst**: 18-06-14 17:07

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 18-06-14 17:07

@ts

Ik praat er met mn familie over. Het is tenslotte pas 3 maanden geleden.
Maar toch moet je het zelf een plekje geven.....

**Geplaatst**: 18-06-14 17:11

Re: Het verliezen van een dierbare.

Geplaatst: 18-06-14 17:11

Ts, ik kan je hierover geen tips of hulp bieden,
Daar ontbreek ik de ervaring voor.
Maar ik wil je mijn medeleven geven en ik wil je heel veel sterkte wensen
:(:)

Nomineer dit bericht ×