Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-06-14 17:54

Bokkers die een zus of broer zijn verloren.

Geplaatst door de TopicStarter : 08-06-14 17:54

Naar aanleiding van
Bokkers die een ouder of ouders zijn veloren

De vraag of er ook bokkers zijn welke zus of broer zijn verloren..

Ikzelf was net 20. Mijn broertje 18. Hoewel ik al best veel heb meegemaakt, was dit ronduit het meest afschuwelijkste ooit. Wat heb ik mij schuldig gevoeld... dat ik er dit keer wel voor koos om naar mijn stage te vertrekken en hem thuis ziek op de bank achter te laten. Een gebroken belofte.

De dag erna, viel er een brief van de arts (niet HA) in de bus. Dat ie medisch was goedgekeurd voor het behalen van zijn rijbewijs.

En wat heb ik mij schuldig, radeloos en alleen gevoeld.
Leeftijdsgenootjes wisten zich totaal geen raad met mijn verdriet en velen haakten al vrij vroeg af. Mijn vader en pleegmoeder vertrokken 2 weken erna na Italie, om na terugkomst zijn kamer te verbouwen en uiteindelijke na een paar maand erna het huis te verkopen. Terwijl ik juist veel behoefte had om me aan elk detail van hem vast te houden.

Hoewel ik daarnaast nog 2 zussen en een broer heb (1 broer woonde nog thuis), viel ook dit uit elkaar. Of dit de reden was? Ik weet het niet. Ik denk dat we allemaal ons ding deden.

Jarenlang kropte ik het echte gevoel op. Dit zit in mijn aard maar ook vooral omdat de buitenwereld mij (voor mijn gevoel) daartoe dwong. Om vooral niet meer met de buitenwereld te delen en hard te zijn. Inmiddels is dit alweer ruim 10 jaar geleden en kan ik sinds een kleine 5 jaar pas zeggen dat deze gebeurtenis mijn leven vormt maar niet meer zo intens belemmert. Ook zag ik dat ik niet overal verantwoordelijk voor kan zijn. Maar missen doe ik hem nog steeds.

Mocht het je ooit overkomen, neem de regie over je eigen rouwproces. Doe waar jij je het beste bij voelt.

**Geplaatst**: 08-06-14 18:02

Geplaatst: 08-06-14 18:02

Ik gelukkig niet , heb ze nog allemaal. Maar een dikke :(:)

voor iedereen die hier reageert. Lijkt me zo moeilijk en gemeen en oneerlijk -O-

**Geplaatst**: 08-06-14 18:03

Geplaatst: 08-06-14 18:03

Ik ben inmiddels 61, maar heb mijn zus verloren toen die 27 en ik 24 was. Mijn zus was ongeneeselijk ziek van af haar 7de jaar dus heb in mijn jeugd best veel meegemaakt.
Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, en... nu als volwassen persoon... begrijp je dat zij nr 1 stond!
Maar ook mij heeft dit getekend voor de rest van mijn leven.
Het maakt je sterker, maar ook harder in het omgaan met mensen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-06-14 18:08

Re: Bokkers die een zus of broer zijn verloren.

Geplaatst door de TopicStarter : 08-06-14 18:08

@aerdenhout, begrijp volkomen wat je bedoeld. Het laat je niet los, hoewel de vorm wel veranderd.
Ik kan mij heel goed voorstellen dat jij het na al die jaren nog bij je draagt.

**Geplaatst**: 08-06-14 18:10

Geplaatst: 08-06-14 18:10

Ik ben ook een broer 'verloren' door een fout van een arts. Ik heb hem dus niet gekend maar dat neemt niet weg dat ik hem mis en ik zou hem zó belachelijk graag willen zien en kennen. TS heel erg veel sterkte, zulke dingen zijn echt vreselijk

**Geplaatst**: 08-06-14 18:14

Re: Bokkers die een zus of broer zijn verloren.

Geplaatst: 08-06-14 18:14

Mijn zus was geestelijk en lichamelijk gehandicapt. Ze is 20 jaar geworden en gestorven aan een maagbloeding. Ik was toen 22 en het is nu 20 jaar geleden. Ze is nu net zo lang dood als dat ze geleefd heeft, das een gek idee. Nu ik ouder ben merk ik dat ik er vaker mee bezig ben, er meer over nadenk.

**Geplaatst**: 08-06-14 21:46

Geplaatst: 08-06-14 21:46

Mijn broer is op 18 jarige leeftijd overleden aan kanker. Ik was toen 15.
Ik heb ook jaren alles opgekropt.

**Geplaatst**: 08-06-14 21:51

Re: Bokkers die een zus of broer zijn verloren.

Geplaatst: 08-06-14 21:51

ik heb mijn zus verloren toen ik 25 was en zij 23.Dus 24 jaar geleden...
Op slag dood bij een auto ongeluk,samen met haar man.
Ik denk wel dat ik het verwerkt heb.Besef nu dat als mijn ouders er straks niet meer zijn het met niemand over vroeger kan hebben.
Ik had een goede band met mijn zus,we gingen samen uit,naar de paarden en ze heeft ook nog een periode bij mij gewoont.
Tja,natuurlijk mis ik haar,bedenk mij weleens als ze nog had geleefd,of ze kinderen had gehad enzo.
Maar ja,het is niet anders.

**Geplaatst**: 08-06-14 21:54

Re: Bokkers die een zus of broer zijn verloren.

Geplaatst: 08-06-14 21:54

Ik heb mijn broertje jammer genoeg verloren 5 jaar geleden.

**Geplaatst**: 08-06-14 21:54

Geplaatst: 08-06-14 21:54

Ik heb geen broers of zussen, wel heeft mijn stiefmoeder haar zus verloren aan kanker, ze was pas 42, 3 kinderen en een lastige ex.. Zo zwaar om die kinderen dan te zien, de oudste van 19 doet bijna alle zorg, terwijl hij nog vreselijk worstelt met het verlies..

**Geplaatst**: 08-06-14 21:59

Re: Bokkers die een zus of broer zijn verloren.

Geplaatst: 08-06-14 21:59

Helaas ook mijn broer verloren, gestikt in zijn knuffelbeer die hij in zijn slaap te dicht bij zijn mond en neus heeft gehouden, hij was 2,5 jaar en ik een half jaartje oud. Kan me er niks van herinneren, maar baal af en toe wel dat hij er nooit in mijn leven is geweest.

**Geplaatst**: 08-06-14 22:02

Re: Bokkers die een zus of broer zijn verloren.

Geplaatst: 08-06-14 22:02

Pff Moon wat gruwelijk , in zijn beertje gestikt vooral nog zo jong..

**Geplaatst**: 08-06-14 22:08

Geplaatst: 08-06-14 22:08

takkie_muis schreef:
Pff Moon wat gruwelijk , in zijn beertje gestikt vooral nog zo jong..

Ja, helaas weinig aan te doen. Het kan zijn gebeurd door een epilepsie aanval dat de beer zo dichtbij is gekomen of gewoon in zijn slaap te dichtbij gehouden. Hij had namelijk wel vaker van die aanvallen, maar dat merkte hij dan en wekte mijn ouders. Deze zou hij dan niet gevoeld hebben, helaas weet niemand het zeker.

**Geplaatst**: 08-06-14 22:09

Geplaatst: 08-06-14 22:09

Moonlight17 schreef:
takkie_muis schreef:
Pff Moon wat gruwelijk , in zijn beertje gestikt vooral nog zo jong..

Ja, helaas weinig aan te doen. Het kan zijn gebeurd door een epilepsie aanval dat de beer zo dichtbij is gekomen of gewoon in zijn slaap te dichtbij gehouden. Hij had namelijk wel vaker van die aanvallen, maar dat merkte hij dan en wekte mijn ouders. Deze zou hij dan niet gevoeld hebben, helaas weet niemand het zeker.

Nee idd

, pff wat moet jij dan vaak denken hoe zou hij er anders uitzien :(:)

**Geplaatst**: 08-06-14 22:14

Geplaatst: 08-06-14 22:14

Ja, helaas weinig aan te doen. Het kan zijn gebeurd door een epilepsie aanval dat de beer zo dichtbij is gekomen of gewoon in zijn slaap te dichtbij gehouden. Hij had namelijk wel vaker van die aanvallen, maar dat merkte hij dan en wekte mijn ouders. Deze zou hij dan niet gevoeld hebben, helaas weet niemand het zeker.[/quote]
Nee idd -O-

, pff wat moet jij dan vaak denken hoe zou hij er anders uitzien :(:)

[/quote]

Heb gelukkig wel een klein beetje een idee door een zo'n reading die mijn moeder en vader hebben gehad. Zelf was ik nog iets te jong om het toen goed dat soort dingen te begrijpen, maar mijn moeder heeft het later na verteld. De vraag blijft natuurlijk wel hoe echt die readings zijn enzo, blijft toch altijd een apart iets wat die mensen dan vertellen.

**Geplaatst**: 08-06-14 22:15

Geplaatst: 08-06-14 22:15

Mag ik even zeggen dat ik heel veel respect heb voor iedereen hier?
Ik hou echt niet van mn broertje (13, ik 16) maar ik zou geen dag zonder hem kunnen.

**Geplaatst**: 08-06-14 22:15

Geplaatst: 08-06-14 22:15

Ik ben mijn oudere zus verloren, aan hersenvliesontsteking. Het heeft een minder grote impact gehad op mijn leven, vooral op die van mijn ouders aangezien ik redelijk jong was. Ik herinner mij haar amper.

Het is vooral raar om te denken, dat zij nu slechts enkele jaren ouder zou zijn. Hoe ons gezin anders zou zijn

**Geplaatst**: 08-06-14 22:19

Geplaatst: 08-06-14 22:19

Quebelle schreef:
Ik ben mijn oudere zus verloren, aan hersenvliesontsteking. Het heeft een minder grote impact gehad op mijn leven, vooral op die van mijn ouders aangezien ik redelijk jong was. Ik herinner mij haar amper.

Het is vooral raar om te denken, dat zij nu slechts enkele jaren ouder zou zijn. Hoe ons gezin anders zou zijn

Ja, dat denk ik ook wel is Quebelle, hoe zijn met overledene erbij in ons leven. Zelf denk ik dat ik een stuk minder had gekregen, maar daar stond wel tegenover dat mijn pa, die nog steeds emotioneel moeite heeft met mijn broers dood heeft maar het niet wil loslaten, anders zou zijn geweest.

**Geplaatst**: 08-06-14 22:23

Geplaatst: 08-06-14 22:23

Mijn halfzus is overleden op 2 jarige leeftijd aan leukemie. Haar heb ik nooit gekend. Toch heb ik nadat ik het hoorde altijd wel iemand gemist die er eigenlijk wel hoorde te zijn.

Mijn halfbroer is nu bijna 3 jaar geleden overleden. Hij was op vakantie en heeft daar een hartinfarct gehad. Hij had een vriendin, en nog een jong dochtertje. Hij is slechts 38 jaar oud geworden....

**Geplaatst**: 08-06-14 22:26

Geplaatst: 08-06-14 22:26

Moonlight17 schreef:
Quebelle schreef:
Ik ben mijn oudere zus verloren, aan hersenvliesontsteking. Het heeft een minder grote impact gehad op mijn leven, vooral op die van mijn ouders aangezien ik redelijk jong was. Ik herinner mij haar amper.

Het is vooral raar om te denken, dat zij nu slechts enkele jaren ouder zou zijn. Hoe ons gezin anders zou zijn

Ja, dat denk ik ook wel is Quebelle, hoe zijn met overledene erbij in ons leven. Zelf denk ik dat ik een stuk minder had gekregen, maar daar stond wel tegenover dat mijn pa, die nog steeds emotioneel moeite heeft met mijn broers dood heeft maar het niet wil loslaten, anders zou zijn geweest.

Na mijn geboorte, kreeg mijn moeder nog enkele miskramen om dan uiteindelijk mijn jongere zus te krijgen. Ik denk wel dat zij er niet ging geweest zijn had mijn oudere nog geleefd. Het is raar om er zo over te denken

Mijn ouders hebben het wel een plaats gegeven, ieder jaar hebben ze het een bepaalde periode wel moeilijker maar ik denk dat ze het wel tot op zekere hoogte een plaats hebben kunnen geven

**Geplaatst**: 08-06-14 22:34

Geplaatst: 08-06-14 22:34

Mijn broer is ernstig ziek. Zes jaar geleden heeft hij na vier jaar wachten een harttransplantatie gehad. Helaas is een half jaar geleden geconstateerd dat het hart niet goed meer is. Beter wordt hij niet meer, maar ik hoop dat hij nog een tijdje bij ons is.

**Geplaatst**: 08-06-14 22:50

Re: Bokkers die een zus of broer zijn verloren.

Geplaatst: 08-06-14 22:50

Veel sterkte dan en veel plezier met hem Sammyoo

**Geplaatst**: 08-06-14 23:01

Geplaatst: 08-06-14 23:01

Ik ben niet zo actief op bokt, plaats ook eigenlijk nooit persoonlijke verhalen of berichtjes.. Maar misschien is het toch fijn om hier in ieder geval mee te lezen en misschien eens wat te plaatsen.
De berichtjes die hier staan zijn zo herkenbaar qua emoties, vond het heel bijzonder om te lezen.

Mijn broertje is helaas overleden. Hij was 7 jaar en ik op dat moment 9 jaar. Ik ben nu 25.
Hij is heel onverwacht 's nachts overleden aan een zware griep. Niemand heeft het zien aankomen. Mijn vader ging 's morgens naar zijn kamer om hem wakker te maken, maar helaas was hij toen al overleden.

Het heeft me in een klap heel snel "ouder" gemaakt. Ik heb er heel lang mee geworsteld en mede daardoor heb ik een behoorlijk heftige puberteit doorgemaakt. Ik merk dat wanneer je zoiets als kind meemaakt, je het in elke "levensfase" opnieuw beleeft vanuit een andere invalshoek. Ik weet niet of jullie snappen wat ik bedoel. Nu ik zelf volwassen wordt bijvoorbeeld, vriendinnen kinderen krijgen etc, realiseer ik me steeds meer wat mijn ouders hebben moeten doormaken..
Het neemt sowieso een heel stuk van je onbezorgdheid weg. Een stukje dat-zal-mij-nooit-overkomen wat veel mensen vanzelfsprekend hebben, heb ik niet. Veel mensen denken dat erge dingen alleen bij anderen gebeuren. Ik weet vanuit alle opzichten dat erge dingen ook mij of mijn naasten gebeuren. Ik leef daardoor intenser, maar ben ook sneller bezorgd over mijn naasten.
Is dit herkenbaar voor jullie?

**Geplaatst**: 08-06-14 23:03

Geplaatst: 08-06-14 23:03

Veel sterkte Sammyoo , doe wat met de tijd die jullie nog hebben maak herinneringen voor later en koester vooral :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-06-14 23:45

Geplaatst door de TopicStarter : 08-06-14 23:45

@nina88 ik herken het wel. Het plotselinge anders volwassener worden. Leeftijdsgenoten wisten zich al geen raad, maar kreeg zelf ook door dat er ook eigenlijk steeds minder goed te aansluiting was.
Euforisch kunnen zijn om een gekregen autorijles, nieuwe mobiel of het uitblijven van een kater na een avond flink doorzakken.... terwijl ik mij zorgen maakte of herinneringen niet te snel zouden vervagen en de vraag of hij boos zou zijn op mijn verbroken belofte. Heb altijd wel een enorm verantwoordelijkheidsgevoel gehad, dat nekt me soms wel op mijn werk. Hoewel ik wel sneller ouder werd, zag/zie ik een nieuwe levensfase in de vorm van huwelijk of kinderen totaal niet zitten. Of dit ermee te maken heeft?

alcohol drinken was ook echt een no go. Ik kon mijzelf wijsmaken dat hij zo weer door het tuinpoortje kwam lopen. Zat ik daar alleen te wachten in een donkere woonkamer... geen ouders en een broer op zijn zolderkamer wiens verdriet op een hele andere manier verwerkt werd.

wat dat betreft heb ik wel in een heel diep dal gezeten. Vind het sneu voor mijzelf dat ik destijds weinig hulp en begrip kreeg...dat had ik best kunnen gebruiken.

Nomineer dit bericht ×