Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-14 01:32

leven zonder ouders. Of toch mentaal..

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-14 01:32

Hey bokkers.

Ik vraag mij hier af of er mensen zich herkennen in mijn verhaal en zou graag weten hoe zij ermee omgaan.

Nu het zit zo, en let op want het kan misschien wel ingewikkeld worden.

2 jaar geleden is mijn mama gestorven aan kanker. Ik was er kapot van uiteraard. We hadden meestal een haat-liefde relatie maar sinds ze ziek was, was ze helemaal veranderd en kwamen we supergoed overeen. Grote klap. Alles gedaan.
Ik zat 10 jaar op internaat. Mijn vader wou dit eigenlijk nooit en financieel zei hij dat dat ook niet haalbaar was en ik dacht ook wel yeuy meer thuis hoewel ik me wel altijd amuseerde.
Maar nog maar een paar dagen nadat mijn mama was gestorven zei hij al ' vanaf nu gaat alles drastisch veranderen. '
Na dat schooljaar woonde ik van 2 weekend per maand ineens full time bij mijn vader. Hij heeft mijn leven.nog zuurder gemaakt.
Het enige waarover hij klaagt is dat.ik te dik ben en moet vermageren. Maakt over alles ruzie. Toont niets intresse in wat ik doe.
Ik ben ondertussen 3 weken gestopt met school en werk aan het zoeken.
Hij weet dit niet.

Ook heb ik een vriend voor bijna 2 jaar. Mijn vader moet hem niet omdat hij zegt dat ik hem om mijn vinger draai. Dat hij heel zijn leven moet toewijden aan mij. Terwijl dat helemaal niet waar is. Hij plakt juist kei hard aan mij. Ik heb vrienden opgegeven voor hem. Hij wilt altijd bij mij zijn, wat ik (meestal) niet erg vind. Hij gaat mee naar mijn paard, mijn vrienden en.ik mee naar de zijne.

Nu ben ik werk aan het zoeken en vanaf ik dat heb ga ik bij mijn vriend wonen. Daarna gaan we samenwonen.
Hij heeft het ook niet super. Vader 7 jaar geleden overleden, lieve moeder maar ze doet amper iets huishoudelijk. Ik en mijn vriens gaan haar helpen voor tegen we er gaan officieel even wonen.

Lees ook: mijn vader heeft ook darmkanker. Is ong 2 maanden geleden bij hem gevonden. Hij is geoppereerd en krijgt nu chemo. Soms doet hij alsof hij ziek is en gaat een uur later weg met zijn vespa iets doen met vrienden. Zielig doen dus.
Sinds hij.het had kwam het van mijn moeder allemaal terug naar boven en ben.in een diepe put gekomen. De enige doe me nog wat opfleuren zijn mijn vrienden, vriend en dieren.

Ik heb een gevoel dat ik niet meer gelukkig kan/mag zijn.

Ik moest het even allemaal kwijt en proficiat voor de mensen dat dit hebben gelezen.

Misschien zijn er mensen met hetzelfde en die mij kunnen zeggen hoe zij ermee omgaan..

Alvast bedankt en sorry voor de eventuele schrijffouten. Is geschreven met mijn gsm..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-14 01:35

Re: leven zonder ouders. Of toch mentaal..

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-14 01:35

Ooh jha.
Als ik dit zeg tegen mijn zus van 12 jaar ouder zegt ze gewoon ' zo is de papa nu eenmaal' terwijl zij niet weet dat dit echt verergerd met de dag. Mijn bomma en bompa praten niet meer tegen mij. Ze zijn kwaad op de hele familie. Voor de rest heb ik niet echt nog iemand op mijn stiefvader na (ex vriend van men moeder ze waren al samen sinds ik 3 jaar was ofzo) en de moeder van mijn vader maar ja dat.spreekt voor zich.. het is haar zoon..

**Geplaatst**: 22-05-14 07:01

Geplaatst: 22-05-14 07:01

Poeh, moeilijk verhaal. Allereerst sterkte met het verlies van je moeder :(:)

Je bent dus met je opleiding gestopt? Betaalden je ouders je opleiding? Zoja (en neem aan dat dit het geval is ivm je jonge leeftijd) dan vind ik dat je dat eerlijk tegen je vader moet vertellen. Hij betaalde er immers voor.

Wat moeilijk dat je vader ook kanker heeft. Je schrijft dat hij nu chemo krijgt, maar soms net doet alsof hij ziek is. Ik vind niet dat het aan jou is om te zeggen of hij net doet alsof. Van chemo kun je je soms plotseling heel ziek voelen en even later weer een stuk beter. Dat wil helemaal niet zeggen dat hij alleen maar zielig wil zijn.

Ik vind je wel erg hard overkomen over je vader. Vergeet niet dat hij zelf ook zijn vrouw en liefde heeft verloren. Dan is het volkomen logisch dat hij zich nu zo voelt.
Heb je geen uitlaatklep qua andere familie of vrienden? Misschien kun je eens met een psycholoog gaan praten? Er is nogal wat gebeurd in je leven, dus lijkt me helemaal geen verkeerde stap. Sterkte

Laatst bijgewerkt door Cayenne op 22-05-14 07:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 22-05-14 07:17

Geplaatst: 22-05-14 07:17

Hoi TS, wat heftig allemaal. Ik ben het niet met Cayenne eens dat je te hard oordeelt over je vader. Ik weet wat het is om een vader te hebben waar je niets aan hebt en hij maakt jouw leven nog zuurder zeg je en ik geloof je.

Cayenne, de zus van TS is 12 jaar OUDER het is jammer dat zij jou niet steunt.
Misschien kan je eens aankloppen bij de hulpverlening? Heb je geen voogd?

Als de relatie met je vriend echt goed zit (is dat zo) dan lijkt het me fijn dat je straks met hem kunt gaan wonen. Maar het lijkt me wel beter dat je dan je school weer oppakt. Wat deed je voor school? Een diploma is echt heel erg belangrijk.

Heel veel sterkte en blijf wel in je zelf geloven. Jij kunt zeker wel gelukkig worden!

**Geplaatst**: 22-05-14 07:59

Re: leven zonder ouders. Of toch mentaal..

Geplaatst: 22-05-14 07:59

Ik ben het dus wel eens met Cayenne. Vader van TS is in twee jaar tijd zijn vrouw kwijtgeraakt, heeft te horen gekregen dat ook hij ernstig ziek is en volgt ook nog eens een loodzware behandeling (want hoe goed iemand zich lijkt te voelen, chemo is een aanslag op je lijf). Hoe denk je dat die man zich voelt? En dan aangeven dat hij 'zielig doet'? Sorry, maar dat is keihard in mijn boek.
Uit het verhaal van TS krijg ik helemaal niet de indruk van een vader die moedwillig het leven van zijn dochter zuur maakt. Eerder lees ik er een hoop wanhoop in, een vader die het beste wil voor zijn dochter, maar dat blijkbaar nogal lomp/onhandig uit.

TS wat je nu meemaakt is heel zwaar, je moeder verloren en ook een vader die ziek is. En ieder mens verwerkt rouw op zijn eigen manier en dat kan echt enorm botsen. Als je eraan toe bent om bij je vriend te gaan wonen zou dat een hele goede stap kunnen zijn. Wat afstand van de situatie maakt soms dat je de dingen ook weer wat beter op een rijtje kunt zetten.
Professionele hulp inschakelen zou je wellicht ook goed kunnen helpen, mits je hiervoor open staan

Heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 22-05-14 08:10

Geplaatst: 22-05-14 08:10

Ik heb weinig inhoudelijke tips, sorry. Maar inderdaad alleen heel veel sterkte. :(:)

Alleen

Mars schreef:
Ik ben het dus wel eens met Cayenne. Vader van TS is in twee jaar tijd zijn vrouw kwijtgeraakt, heeft te horen gekregen dat ook hij ernstig ziek is en volgt ook nog eens een loodzware behandeling (want hoe goed iemand zich lijkt te voelen, chemo is een aanslag op je lijf). Hoe denk je dat die man zich voelt? En dan aangeven dat hij 'zielig doet'? Sorry, maar dat is keihard in mijn boek.

Ik las in haar tweede bericht dat haar moeder sinds haar 3e al een nieuwe vriend had. Dus dit is niet helemaal correct.

**Geplaatst**: 22-05-14 08:11

Geplaatst: 22-05-14 08:11

Nouja, iemand waar hij dus veel van gehouden heeft in ieder geval. $:\$

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-14 08:16

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-14 08:16

Mijn ouders waren al gescheiden toen ik 1.5 was. Hij heeft dus zijn vrouw niet verloren anders zou ik geen stiefvader hebben.
Mijn pa gaf er geen ene moer om dat ze gestorven is.
En ik ben niet hard voor hem. Het is nog altijd moeilijk een situatie te schetsen zo via een tekst.

Het zit zeker en vast goed tussen mij en mij vriend een gezonde dagdagelijkse relatie. We kunnen pefect samen leven hebben we al meerdere keren gehad.

Ik studeerde middelbaar dierenzorg. Eenmaal ik werk en een huis heb ga ik voor een technisch diploma want ik volgde beroeps.

**Geplaatst**: 22-05-14 08:18

Geplaatst: 22-05-14 08:18

Ouders zouden moeten beseffen dat hun kinderen niet hun bezit zijn en dat je ze kunt helpen groeien en kunt afbreken.
Jij wordt afgebroken door je vader.
Kinderen zijn altijd loyaal aan hun ouders zeker als ze klein zijn en als ze ouder worden komen ze daarmee zelf in de knoop. Het is zo moeilijk om voor je zelf te kiezen. Kinderen die groot zijn gebracht door hun ouders om te groeien hebben het veel makkelijker zij mogen ook groeien en voor zichzelf kiezen maar in jouw geval wordt er steeds een onterecht beroep op je loyaliteit gedaan. En het is extra moeilijk omdat je het verschil niet weet.

Wat je nodig hebt is van je vader horen dat je er mag zijn dat je goed bent zoals je bent en dat je moet doen wat jou goed lijkt dat je fouten mag maken en dat je dan wordt opgevangen.
Ik denk niet dat je dat gaat krijgen van je vader of de rest van je familie.
Jij moet leren dit tegen jezelf te zeggen, ik hoop dat je vriend het tegen je zegt en ook je vrienden. Het is niet hetzelfde als wanneer je ouders het doen het is veel moeilijker om het te geloven.

Dat je vader ziek is is heel erg voor hem. Dat hij jou zo neerhaalt is heel erg voor jou.
Ik weet niet hoe oud je bent maar ik denk dat het belangrijk is om je eigen pad te volgen.

Ik wens je heel veel sterkte, je hebt het echt niet makkelijk :(:)

**Geplaatst**: 22-05-14 08:30

Geplaatst: 22-05-14 08:30

Was je moeder dominant? Misschien dominant in manipulatief gedrag? Kon hij tegen haar op?

Lijkt alsof hij daar een issue mee heeft en dat via jouw nu uitspeelt...

Kan je bij de ouders van je vriend gaan wonen? Vraag de kinderbijslag zodat je dat aan de ouders van je vriend kan geven.

Kun je hulp zoeken om het verdriet met je moeder te leren verwerken en daarin jouw plaats te zien zodat jij je emotionele ontwikkeling af kan maken? Jij bent nog niet af en door deze te zware belasting ga je dat overslaan...

Als je nu goede praktische begeleiding krijgt, zul je straks zaken die je tegen komt in leven het hoofd kunnen bieden...moet je dit alleen doen, dan ga je een lange weg met veel hindernissen krijgen.

Zaken op een rijtje krijgen met hulp van een goede psycholoog of goede allround coach, zodst je gaar begrijpen, doorzien en leert verwerken, dan wordt je een sterk en heel mens.

Sterkte!

Ps kan je niet toch je school afmaken? In deze wereld tellen de papiertjes zo super zwaar....een baan is ok, maar geen garantie voor in de toekomst, bij ontslag telt toch weer die opleiding of papier...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-14 08:46

Re: leven zonder ouders. Of toch mentaal..

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-14 08:46

Mijn moeder was wel wat dominant ja. Maar mijn ouders zijn gescheiden toen ik 1,5 was en sinds mijn 15 was dit een vechtscheiding geworden niemand behalve ik praatte nog tegen men moeder behalve ik. Pas toen ze ziek werd heeft mijn zus terug contact gemaakt had ze ook pas voor het eerst haar kleinkind gezien.
Mijn mama haar ouders zijn pas gaan zien naar haar toen ze in coma lag en toen het dus te laat was.

Qua diploma. Het werk dat ik nu zou doen maakt mij niet uit. Ik mag van school wel mijn bedrijfsbeheer diploma nog halen. Ze begrijpt de situatie wel en heeft ervoor gezorgd dat ik dat nog wel zou hebben.

Ik zelf ben bijna 20 maar vermits ik van mijn 7 jaar op internaat zat voel ik me al lang rijp genoeg om op men eigen benen te staan.
Ik ben zeer snel volwassen moeten worden en mijn vader denkt nog steeds dat ik 12 ben.

Zelfs de moeder van mijn beste vriendin. We kennen elkaar al meer dan 15 jaar. Vindt het niet kunnen.hoe hij tegen mij doet.

En vanaf ik werk heb gevonden ga ik daar wonen.

**Geplaatst**: 22-05-14 12:43

Geplaatst: 22-05-14 12:43

Kun je een keer goed met je vader gaan praten? Mijn vader realiseerde zich ook niet dat hij bij mij meer fout dan goed deed, maar soms moeten ze dat wel eerst horen voordat ze zich dat beseffen. Schrijf het op in jouw emotie, in de 'ik voel' en ik vind' vorm, en probeer de confrontatie op een positieve manier aan te gaan.

Sterkte...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-14 12:56

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-14 12:56

Joolien schreef:
Kun je een keer goed met je vader gaan praten? Mijn vader realiseerde zich ook niet dat hij bij mij meer fout dan goed deed, maar soms moeten ze dat wel eerst horen voordat ze zich dat beseffen. Schrijf het op in jouw emotie, in de 'ik voel' en ik vind' vorm, en probeer de confrontatie op een positieve manier aan te gaan.

Sterkte...

Ik heb dit al meerdere malen gebruikt echt het zwakke van mij laten zien en ik krijg later het gewoon allrmaal terug en gebruikt hij het gewoon tegen mij.

Stomme situatie maar niets aan te doen. Daarmee wil ik echt weg thuis :/

**Geplaatst**: 22-05-14 14:02

Geplaatst: 22-05-14 14:02

Succes meid! Jij redt t wel hoor!!

**Geplaatst**: 22-05-14 16:04

Re: leven zonder ouders. Of toch mentaal..

Geplaatst: 22-05-14 16:04

TS ik denk dat je heel volwassen bent, maar je hebt ook schade opgelopen en daar refereer ik naar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-14 18:07

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-14 18:07

russel schreef:
TS ik denk dat je heel volwassen bent, maar je hebt ook schade opgelopen en daar refereer ik naar.

Ja dat snap ik. Maar een psygologe kost veel geld. Mijn zus is er een maar jha familie is anders ook al is ze een psygologe..

**Geplaatst**: 22-05-14 18:25

Re: leven zonder ouders. Of toch mentaal..

Geplaatst: 22-05-14 18:25

Als je naar de huisarts gaat, loopt dat wel los...die verwijst door...

**Geplaatst**: 22-05-14 18:29

Geplaatst: 22-05-14 18:29

Beste ts,

Ik herken in je verhaal heel veel van mijn eigen leven. Mijn vader is 12 jaar geleden overleden en hoewel het mijn moeder heel erg veel verdriet heeft gedaan, ze reageert alles af op mij en mijn zus. We zijn niet goed genoeg, we doen alles fout en doen er alles aan om haar leven zo moeilijk mogelijk te maken. Zelfs na 2,5 jaar gezinstherapie denkt ze nog precies hetzelfde en hier zal ook nooit geen verandering aan komen. Daarom heb ik besloten om het contact met haar zo minimaal te houden, voor zover dat kan nu ik nog thuis woon, en probeer al haar harde opmerkingen te negeren en het geluk bij mezelf en mijn vrienden te vinden.

En dat is de tip die ik je graag wil meegeven. Het is heel erg dat je vader zo ziek is, maar hij kan en mag jouw geluk niet in de weg liggen. Probeer zijn gemene opmerkingen te negeren en als praten echt niet helpt, is je leven afsluiten voor hem misschien wel het beste.

**Geplaatst**: 22-05-14 19:09

Geplaatst: 22-05-14 19:09

Ik word er altijd verdrietig van om te lezen hoe ouders soms met hun kinderen omgaan.
Ik heb twee zonen van inmiddels 19 en bijna 18. bij de geboorte van de oudste kreeg ik als kraamcadeautje van een vriendin dit gedicht; het is nog langer en van Kahil Gibran;

Ik probeer er naar te leven en ik zou het sommige ouders willen toeschreeuwen of op hun voorhoofd tatoeëren

Uw kinderen zijn uw kinderen niet,

Maar de zonen en dochters van 's levens hunkering naar zichzelve.

Gij brengt hen ter wereld, maar gij zijt niet hun oorsprong.

En ofschoon ze bij u zijn, behoren ze u niet toe.

Ge moogt hen uw liefde geven, maar niet uw gedachten,

Want zij hebben hun eigen gedachten.

Ge moogt hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel,

Want hun ziel woont in het huis van morgen, dat ge niet kunt betreden, zelfs niet in uw dromen.

Ge moogt ernaar streven aan hen gelijk te worden, maar probeert hen niet aan u gelijk te maken,

Want het leven gaat niet achteruit, noch draalt het bij gisteren.

Gij zijt de boog waarmee uw kinderen als pijlen het leven worden ingeschoten.

Misschien wat zweverig voor dit topic maar ik moet er steeds aan denken als ik dit soort verhalen lees.

**Geplaatst**: 22-05-14 20:38

Geplaatst: 22-05-14 20:38

Misschien een beetje inderdaad, maar ook wel mooi.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-14 20:51

Re: leven zonder ouders. Of toch mentaal..

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-14 20:51

Ik vind het een heel leuke vers.
Wat ik vooral niet kan hebben is dat we dan ruzie hebben en wat later doet hij gewoon of er niets is gebeurd.
Gisteren hadden we dus weer ruzie zo gaan slapen vandaag zei hij dat hij morgen schoenen wou gaan kopen. Ineens na jaren iets leuks gaan doen al bij al is het nu weer ruzie. Ik zit nu bij mijn beste vriendin ze was meegegaan en ook zij vind het echt belachelijk.
Midlifecrisis denk ik. Ik kan er niet tegen.
Hij zegt dat ik hem zwart maak bij mijn vrienden terwijl hij niets anders doet want elke keer heeft er wel iemand gezegd dat ik weer te dik ben of iets slecht over mij.
Gaan ze ook niet zomaar zeggen denk ik dan.

Mijn vriend heeft gezegd dat ik gewoon met hem mijn adres bij hem ga overzetten.Dat dit het beste is voor mij en mijn papa.
Ookal doet hij zo vaak slecht, het is en blijft mijn papa en ik kan niet kwaad blijven.
Ik wil daarom gewoon hetgeen dat het beste os voor ons.
Raar ik bedenk me dan dat normaal de ouders zo moeten denken en niet de kinderen.

Njhaa wat doe je eraan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-14 20:56

Re: leven zonder ouders. Of toch mentaal..

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-14 20:56

Ooh jha, en hem negeren.
Heb ik al geprobeerd en wat doet hij dan.
Hij blijft bezig en op men kop zitten en blijven doorgaan tot ik knap. Iedereen heeft een limiet maar bij hem is deze echt niet hoog meer.

Ik voel gewoon dat ik aan het veranderen ben door hem, door zijn acties.
Ik wil dat niet want ik vond de person die ik daarvoor was leuker en die wil ik terug vinden.
Maar met hem lukt dat niet..

**Geplaatst**: 22-05-14 22:17

Geplaatst: 22-05-14 22:17

TS: Jeetje wat een nare jeugd heb jij toch voor je kiezen gekregen zeg. Mijn jeugd was ook niet veel beter (kan er niet heel veel over kwijt zo hier) maar kan je zeggen dat sinds ik nu zelf 2 kinderen heb en pas hulp heb gezocht(dit n.a.v. Derek Ogilvie, vorig jaar dat ik telkens naar zijn programma keek raakte mij dat zo ontzettend veel in mezelf maar ook vanuit mijn oliebol-verleden.) door mezelf door te laten verwijzen naar een psycholoog. Hiermee ben ik sinds najaar van 2013 mee gestart en inmiddels doorsta ik nu ook EMDR sessies, iets wat echt heel heftig is maar na zo' n 3 dagen na een EMDR sessie voel ik me dan nog een stuk beter en sterker.

Mijn ouders zijn ook gescheiden dat ik nog jong was, en niet zomaar een scheiding.

Mijn verzekering vergoed 9 sessies per jaar, dit plan ik dan ook precies zo dat ik in een jaar niet vaker heen ga.

Hoe jou vader je behandeld is zeker niet goed, je ouders en in jou geval je vader hoort je te steunen maar ook er voor je te zijn.

Sterkte, heel veel sterkte. En als je mijn verhaal eventueel zou willen aan horen kan ik je die per PB toe sturen.

Nomineer dit bericht ×