Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-14 23:06

Niet verwerkt verdriet/rouw

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-14 23:06

Na een zoveelste avond waarop ik helemaal in de knoop kom met mijn eigen gedachtes, toch maar besloten een topic te openen. Misschien zijn er mensen die zich een beetje kunnen herkennen in mijn verhaal of weten hoe je hier het beste mee om kunt gaan

.

Inmiddels is 11 jaar geleden dat mijn vader is overleden na een ziektebed van ongeveer een half jaar, ik was toen 7 jaar oud. Ik ben toen wel naar een rouwtherapeute gegaan, maar ik vond het maar niks. We hebben spelenderwijs wel dingen behandeld, maar volgens mijn moeder zei ik na zo'n sessie alleen maar 'het was leuk, maar wat vervelend dat die vrouw steeds over papa begint'.

Life goes on en ik heb dit verdriet ergens heel diep weggestopt. Ik praat er niet over, ondanks dat mijn familie en vrienden altijd een luisterend oor willen bieden. Ik praat er niet over omdat ik het heb weggestopt. Als mensen soms vragen of mijn ouders nog bij elkaar zijn zeg ik meestal gewoon 'nee, ik woon met mijn moeder' en tegen mensen die ik verder niet meer ga zien soms gewoon 'ja'. Puur omdat ik het nog steeds niet wil erkennen op de één of andere manier. Daarnaast haat ik ook de blikken vol medelijden of de totale ongemakkelijkheid die erbij komen kijken als ik wel vertel dat mijn vader overleden is. Uiteraard weet iedereen die me lief is het wel.

Het probleem is dat ik er last van heb, ik ben een hard persoon en hou mensen op afstand. Mijn vader is niet de enige die op jonge leeftijd overleden is, meerdere familieleden en mensen die dichtbij stonden. Nu ben ik bang dat iedereen zo maar weg kan vallen, me kan verlaten, dood kan gaan. De persoon die het dichts bij mij stond, mijn zus, en die me het hardste nodig heeft, jaag ik het verste bij mij vandaan. Ik weet dat ik doe uit angst en zelfbescherming, gewoon een soort beschermingsmechanisme. En daarnaast kan ik geen verdriet tonen aan anderen, dan voel ik me zwak. Ik wil alles zelf oplossen. Naar de buitenwereld ben ik een sterk persoon, maar ik voel me vaak zo verdrietig en machteloos. Ik kan 's nachts nog steeds huilend in slaapvallen, denkend aan mijn vader. Gewoon helemaal instorten.

Het begint een beetje zijn tol te eisen, ik heb het gevoel dat het me naar beneden drukt, alsof ik iets zwaars met me mee zeul.

Hoe leer ik dit te accepteren? Ik dacht altijd, op den duur gaat het wel weg, maar ik heb het al die jaren al in me gehouden en ik weet gewoon dat dat niet goed is. Hoe verwerk ik zoiets na 11 jaar?

Bedankt voor het lezen.

Gr Annabel

**Geplaatst**: 18-05-14 23:08

Re: Niet verwerkt verdriet/rouw

Geplaatst: 18-05-14 23:08

Professionele hulp zoeken

en praten, praten en praten...

**Geplaatst**: 18-05-14 23:09

Geplaatst: 18-05-14 23:09

Ik zou als ik jou was toch eens kijken naar een gesprek met een psych..
Zeker omdat jij nu aangeeft dat je t graag wil verwerken omdat je dr nog zo mee zit..

**Geplaatst**: 18-05-14 23:11

Geplaatst: 18-05-14 23:11

Ik ken en deel helaas ook je gevoel. Ik wil er nu liever even niet te veel bij stil staan, want dan kan in straks zo moeilijk in slaap komen.

Sterkte meis, je hebt het prachtig opgeschreven. Ik kan er enkel met je 'over praten', maar als ik het zo lees heb je gelukkig heel veel mensen die je ook die mogelijkheid geven.

Verder kan ik je helaas niet helpen, ik zit namelijk precies hetzelfde in elkaar.

**Geplaatst**: 18-05-14 23:15

Geplaatst: 18-05-14 23:15

Wat verschrikkelijk dat je na 11 jaar nog steeds regelmatig met dit verdriet en ongemak te maken heeft.
Rouwen heeft zijn tijd nodig maar door jouw onderdrukking heb je dat nooit de kans gegeven.
Weet je toevallig of je zijn dood wel accepteert?
Vaak is dat het begin van de rouw de acceptetatie ookal lijkt hij moeilijk te vinden voor jezelf te hebben.
Ik heb zelf ook een vriendin die heeft het met haar tante wat als een tweede moeder voor haar was.
Al 15 jaar heeft ze daar nog dagelijks verdriet van.
Ik kan je je niet helpen, behalve naar je te luisteren en hoop dat het je oplucht dat je dit topic hebt geopent.
En ik raad je toch ook weer proffesionele hulp aan ook al is deze elf jaar geleden niet goed bevallen.
Rest mij te zeggen dat ik je heel veel kracht en sterkte wil wensen.
Rouwen is een vreselijk proces waar je doorheen moet maar dit mag niet zo´n tijd duren.

**Geplaatst**: 18-05-14 23:15

Geplaatst: 18-05-14 23:15

Een begin heb jij al gemaakt door het hier neer te zetten. Chapeau!
Zou het je lukken om dit je zus te vertellen of te laten lezen? Of is dat nog te 'dichtbij'?

Professionele hulp kan goed voor je zijn. Het duurt soms wel even voordat je de voor jou juiste persoon vindt. Maar wie niet waagt ...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-14 23:24

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-14 23:24

@Bizzybijtje en Murthul, zijn inderdaad meerdere mensen die dit hebben aangeraden, maar dit is wat ik nou juist zo lastig vind. Ik zoek nooit de hulp van anderen, ik wil het altijd alleen oplossen. Het voelt zo zwak

.

@DewiRox, dan hoop ik dat jij misschien ook wat aan de reacties op dit topic hebt :(:)

@blensink, goede vraag inderdaad, of ik zijn dood accepteer. Ik kan daar wel heel duidelijk antwoord op geven, dat doe ik namelijk niet. Ik vind het vreselijk oneerlijk en onverdiend.. heel erg bedankt voor je lieve woorden!

@senna21, ik zit al lange tijd te twijfelen om inderdaad weer toenadering te zoeken tot mijn zus. Zij kan meer dan wie dan ook weten waar ik het over heb. Maar ik durf het niet. Ik heb haar vanaf mijn puberteit altijd uit mijn buurt gehouden. Ik schaam me ook echt voor de dingen die ik tegen haar heb gezegd. Al mijn woede en frustratie heb ik op haar afgereageerd, hoe oneerlijk dit ook was. En het voelt zo egoïstisch om nu mijn problemen bij haar neer te leggen.

**Geplaatst**: 18-05-14 23:45

Geplaatst: 18-05-14 23:45

Helaas denk ik dat je je je moet overgeven aan je angsten en je gevoel van je zwak voelen.
Dat is de enige manier die je kan helpen om wel de dood te accepteren hoe oneerlijk en onverdient het is.
Eigenlijk is dat altijd zo de dood is gewoon onacceptable.

Helaas (in het geval jou te kunnen helpen) heb ik geen ervaring met rouwen op de leeftijd die jij had toendertijd.
Maar ik denk dat je toen niet goed genoeg bent opgevangen en juist daardoor zo te keer ging tegen je zus.
Misschien is zij inderdaad de persoon die jou het beste kan helpen met je verdriet en tot het punt van acceptatie komen.

Mensen veranderen, schaam je niet ze zal het vast begrijpen.
Egoistisch ben je zeker niet.
Je bent een groot gevoelsmens en daar is niets verkeerds mee.
Je moet alleen weten hoe en waar je gevoel te uiten voor jezelf en voor je omgeving.

Nogmaals veel sterkte en een knuffel, ik hoop dat het van je afschrijven een beetje helpt want hier hoef je niet nog meer jaren alleen door :(:)

.

**Geplaatst**: 18-05-14 23:53

Re: Niet verwerkt verdriet/rouw

Geplaatst: 18-05-14 23:53

moeilijk...ik weet niet of praten echt werkt.Dat is voor ieder mens anders.
Leren accepteren.Niet vragen waarom.Dingen zijn gewoon soms zo.

**Geplaatst**: 18-05-14 23:59

Re: Niet verwerkt verdriet/rouw

Geplaatst: 18-05-14 23:59

Allereerste een dikke knuffel :(:)

wat naar dat je het niet heb kunnen verwerken.
wat bij mij voorral helpt is veel praten... schrijven, tekenen..
ik ben er voorral veel mee bezig, foto's kijken, filmpjes maken
als ik huil is dat alleen maar goed, het moet er toch uit.
of je het ooit 100% zou kunnen verwerken weet ik niet.
het is mij zelf ook nog steeds niet gelukt, ik denk dat dit altijd wel zal blijven.
al heb ik er wel mee leren leven,
Ik weet dat me papa mee kijkt, dus dat is mijn steuntje in me rug
Om wat moois van me leven te maken, zodat hij trots is

mijn pb staat altijd open, herken veel in je verhaal..

**Geplaatst**: 19-05-14 07:31

Re: Niet verwerkt verdriet/rouw

Geplaatst: 19-05-14 07:31

Vreselijk dat jij je zo voelt.
Accepteren van de dood van je vader is een moeilijke stap.
Of praten jou daarbij helpt, weet alleen jij.

Probeer niet te denken voor je zus.
Misschien is ze boos, misschien ook wel blij dat je toenadering zoekt.

Sterkte.

**Geplaatst**: 19-05-14 07:42

Re: Niet verwerkt verdriet/rouw

Geplaatst: 19-05-14 07:42

wat duidelijk is dat je het alleen niet af kan!!! Anders zou je er nu niet zo veel last van hebben. het is echt heel belangrijk voor jezelf en voor je toekomst dat je er wel wat aan gaat doen anders zou dit je heel lang kunnen blijven achtervolgen. Het nare ervan is dat je alleen maar het negatieve van je vader (zijn dood) blijft herrinneren terwijl je juist aan de mooie dingen van je vader moet denken en in plaats van huilen als je aan hem denkt moet lachen.

De manier waarop is voor iedereen anders dus daar kan denk ik niemand zo een twee drie een antwoord opgeven, maar praten met familie of een psycholoog is een begin en van daaruit kan je verder. Het is absoluut niet zwak. Als praten zwak zou zijn dan hebben we een hele zwakke wereld!

Heel veel sterkte!!

**Geplaatst**: 19-05-14 07:47

Geplaatst: 19-05-14 07:47

Mocht je zelf wat willen doen zonder hulp van buitenaf,dan is het schrijven van een brief naar je vader een goede manier om dingen te overdenken en te verwerken.
Eventueel is dit ook een manier om het contact te herstellen met je zus.
Veel sterkte !

**Geplaatst**: 19-05-14 07:53

Geplaatst: 19-05-14 07:53

edit: toch maar in pb

**Geplaatst**: 19-05-14 08:54

Re: Niet verwerkt verdriet/rouw

Geplaatst: 19-05-14 08:54

Ik raad je ook aan om met een psycholoog te gaan praten. Doodeng om die stap te maken, maar mij heeft het echt geholpen. Ze zijn er goed in om je nieuwe inzichten en handvatten te geven, de rest moet je alsnog zelf doen. Ik dacht ook dat hulp zoeken een soort falen was, maar ik ben daar anders over gaan denken. Het was een super sterke keuze, want ik koos voor mijzelf en koos ervoor om mijn problemen aan te pakken, ondanks dat zelf doormodderen veel makkelijker zou zijn. Wat je ook kiest, ik hoop dat je snel met de verwerking kan gaan beginnen, zo te horen ben je daar aan toe

**Geplaatst**: 19-05-14 09:23

Geplaatst: 19-05-14 09:23

joyce2 schreef:
Ik raad je ook aan om met een psycholoog te gaan praten. Doodeng om die stap te maken, maar mij heeft het echt geholpen. Ze zijn er goed in om je nieuwe inzichten en handvatten te geven, de rest moet je alsnog zelf doen. Ik dacht ook dat hulp zoeken een soort falen was, maar ik ben daar anders over gaan denken. Het was een super sterke keuze, want ik koos voor mijzelf en koos ervoor om mijn problemen aan te pakken, ondanks dat zelf doormodderen veel makkelijker zou zijn. Wat je ook kiest, ik hoop dat je snel met de verwerking kan gaan beginnen, zo te horen ben je daar aan toe

mooi gezegd en volledig mee eens.

**Geplaatst**: 19-05-14 11:24

Geplaatst: 19-05-14 11:24

Ik heb eens van iemand gehoord die praten erover liever niet (graag) deed, en toen met tekeningen/schilderijen aan de gang is gegaan om het te verwerken.
Misschien een idee? (of een andere manier van expressie)

**Geplaatst**: 19-05-14 12:03

Re: Niet verwerkt verdriet/rouw

Geplaatst: 19-05-14 12:03

Inmiddels hebben ze ook wel wat meer geleerd over de verschillende manier waarop je rouw kunt verwerken. Dus je hoeft niet te praten al je niet wilt.

Je moet er zeker wat aan doen. als je dit niet oplost blijft het je je hele leven achtervolgen. Je zult in relaties steeds dezelfde problemen gaan tegenkomen. Of dat nu met je eventuele partner of mogelijk eigen kinderen zal zijn.

Onthou dit, sterk is de persoon die zijn eigen zwakheden durft te laten zien.

**Geplaatst**: 19-05-14 12:09

Geplaatst: 19-05-14 12:09

Ik denk dat het voor jou heel goed is als je toch eens met je zus erover gaat praten. (Maakt niet uit hoe, echt praten, brief of misschien whatsapp). Als je erover praat, zul je misschien gaan huilen, maar wat maakt haar dat nou uit. Zij zit in precies maar dan echt precies dezelfde situatie als jij zit. Zij zal je echt begrijpen. Geloof me, wees zo open mogelijk tegen je zus en de zware last zal weg gaan.
Een psychiater of wat dan ook word hier ook overal aangeraden, maar ik zeg begin eens met de middelen die je hebt. Pas daarna kijken of er ook nog iets anders nodig is.

**Geplaatst**: 19-05-14 15:05

Geplaatst: 19-05-14 15:05

Allereerst heel veel sterkte gewenst en gecondoleerd met het verlies van je vader.

Ik heb net toevallig het boek van Manu Keirse "Helpen bij verlies en verdriet" gelezen. Misschien dat het jou ook zou kunnen helpen om zelf wat meer kennis op te kunnen doen over het rouwproces. Soms kan het helpen om te lezen wat stappen kunnen zijn in een rouwproces en welke emoties zich voor kunnen doen. Al is dat natuurlijk voor iedereen anders.

Verder schrijf je dat je een hard persoon bent, dat ben je niet al doe je misschien soms hard uit zelfbescherming. Een belangrijk onderscheid om voor jezelf te maken.

Hulp vragen en/of het uiten van je emoties is m.i. nooit een teken van zwakte, maar een teken dat je een echt en moedig mens bent.
En tijd heelt niet alle wonden, maar wat je in die tijd doet kan het verdriet wel verzachten ...

**Geplaatst**: 19-05-14 19:50

Geplaatst: 19-05-14 19:50

laraxXxemma schreef:
Ik denk dat het voor jou heel goed is als je toch eens met je zus erover gaat praten. (Maakt niet uit hoe, echt praten, brief of misschien whatsapp). Als je erover praat, zul je misschien gaan huilen, maar wat maakt haar dat nou uit. Zij zit in precies maar dan echt precies dezelfde situatie als jij zit. Zij zal je echt begrijpen. Geloof me, wees zo open mogelijk tegen je zus en de zware last zal weg gaan.
Een psychiater of wat dan ook word hier ook overal aangeraden, maar ik zeg begin eens met de middelen die je hebt. Pas daarna kijken of er ook nog iets anders nodig is.

Psychiater heb ik nog niemand aan zien raden... Lijkt me in dit geval ook nogal hoog gegrepen, denk dat TS al heel veel baat kan hebben bij een eerstelijns psycholoog. Ze heeft al jaren hiermee rondgelopen, dan heb je over het algemeen alles al geprobeerd wat binnen je eigen kunnen ligt. Maar goed, TS moet natuurlijk zelf gaan bedenken wat ze graag wil. Er zijn heel veel verschillende vormen van hulp/therapie en mensen moeten zelf uit zien te vinden wat bij ze past. En je therapeut moet ook bij je passen, dus TS, mocht je therapie gaan proberen: als het niet klikt, zoek dan iemand waar het wel mee klikt. Maar de eerste stap, het hier neerschrijven, heb je in elk geval al genomen!

**Geplaatst**: 19-05-14 22:07

Geplaatst: 19-05-14 22:07

Probeer anders eens om alles op te schrijven; je eigen emoties, gevoelens, gedachtes maar misschien ook verhalen en belevenissen van vroeger en dingen die je misschien nog tegen je vader had willen zeggen.
Mij helpt dat schrijven altijd wel erg. Je roept dingen op, maar tegelijkertijd kun je er wel over nadenken en het neerzetten waardoor je het uiteindelijk misschien toch een plekje kunt gaan geven en kunt gaan accepteren...en wie weet kun je op die manier ook wel dingen aan je zus vertellen...ze zal het vast begrijpen!
Heel veel sterkte in ieder geval.

Nomineer dit bericht ×