Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-05-14 09:55

Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!upd p3, SO overleden

Geplaatst door de TopicStarter : 07-05-14 09:55

Laat ik het hopen dat het leven is geworden, al dan niet met paarden.

Gisterenavond reed ik naar huis. In de stad, twee banen 50kmh mijn wegkant, middenberm, twee banen 50 kmh de andere kant op. Aan de andere kant stond een autootje in de berm. Lampen aan. Bestuurder zat met hoofd achterover. Ik rij vrij veel kms op jaarbasis en zie dus geregeld auto's aan de kant staan. Normaal rijd ik door. Vraag me niet waarom maar omdat ik het niet vertrouwde, ben ik bij de volgende gelegenheid gedraaid en langzaam langs de betreffende auto gereden (de woede van de achterop komende bestuurder op de hals gehaald, omdat die muts (ik dus) niet doorreed). De bestuurder zat nog steeds "lui" achterover. Omdat ik het nog steeds niet vertrouwde heb ik mijn auto ervoor geparkeerd in de berm en ben gaan kijken. Raampje stond iets open maar kreeg geen contact met de bestuurder, dan maar via rechterportier dat (gelukkig) open was. Lampen aan, radio aan, en bestuurder leek (!?) wat mijn kant op te draaien, leek te ademen en deed zijn armen omhoog. Ik heb tegen hem gesproken, verteld wat ik deed en ging doen, geprobeerd hem gerust te stellen (ofzo). Ik dacht in eerste instantie dat hij een epileptische aanval had. Nog nooit een meegemaakt gelukkig, maar een epileptische aanval was mijn eerste reactie en aan iets ergers wilde en durfde ik niet te denken.

Direct 112 gebeld. En dan de vraag, waar staat u mevrouw. Tja, geen tomtom bij de hand, redelijk onbekend in die stad. Gelukkig redelijk simpel uit te leggen, helaas ambu en politie wel wat moeten omrijden. Intussen is het slachtoffer weggezakt (en ik dacht nog, nee he, hij gaat hier toch niet overlijden als ik naast hem zit) en was gestopt met ademen. Met de alarmcentrale overlegd of ik SO uit auto moest slepen en beginnen met reanimeren. Omdat er geen auto's stopten, de ambu redelijk dichtbij zou zijn en vanwege mijn veiligheid (en dat van het SO, omdat we nog steeds op een weg zouden zijn, zonder afzetting etc), werd me aangeraden niet te doen. En wat sta je dan verdomde machteloos. In Januari cursus AED/reanimeren gehad. En ik kon NIETS. Omdat het slachtoffer inmiddels inzakte heb ik hem maar proberen rechtop te houden. Met in mijn achterhoofd, als hij wil ademen, is die ademweg tenminste vrij. Adrenaline doet kennelijk rare dingen met mijn hersenen. Want eigenlijk weet je zelf ook wel dat dat niet zo werkt.

Uiteindelijk kwam de ambu redelijk snel en de mensen van de ambu plus politie hebben alles overgenomen. En daar ligt dat slachtoffer dan, waar je een tijd toch tegenaan hebt gekletst, bij hebt gezeten, geprobeerd hebt gerust te stellen en naar adem hebt zien snakken. Ik werd direct door 1 van de agenten weggehaald. Gegevens noteren. Heb nog meegekregen dat het SO in ieder geval nog een hartritme kreeg, nadat hij via AED een tik heeft gehad. Helaas vlak voor ze wilden opladen, toch weer een stilstand en SO is al reanimerend naar het ziekehuis afgevoerd.

Vanaf moment dat ambulance medewerkers en politie het overnamen, ben ik ingestort. Jeetje, je voelt je zoooo machteloos. Letterlijk, ik stond erbij en keek ernaar...Terwijl ik met het SO in/bij de auto zat, heb ik regelmatig naar auto's gezwaaid voor hulp, niemand maar dan ook niemand stopte. En er staan 3 politiewagens en twee ambulances en ineens loopt een halve wijk uit. Ik neem het niemand kwalijk, dit is mens eigen, maar wel ontzettend frustrerend.

Daarna mocht ik zelf nog dik een half uur naar huis rijden. Wat gelukkig wel veilig was/ging. Het rare was, ik wilde naar huis, naar mijn lief, maar vooral omdat ik mijn handen wilde wassen

Was bijna in staat om uit auto te gaan en handen in de sloot/beek nat te maken.

Gelukkig ontzettend goed opgevangen door mijn lief en via foon door een collegaatje. Haar zoon is bekend met reanimaties en doet het regelmatig. Met hem door kunnen spreken wat ik heb gezien en wat het SO deed/doormaakte. Dat was wel fijn.

Maar jeetje, wat kun je je als mens nietig klein en machteloos voelen.

Het is mij nog niet bekend hoe het nu met SO is. Ik vrees met grote vrezen dat hij het niet gered heeft. Maar tot ik bericht krijg, hoop ik dat het leven met of zonder paarden zal zijn.

Laatst bijgewerkt door EvelijnS op 09-05-14 17:15, in het totaal 2 keer bewerkt
Reden: Titel aangepast op verzoek.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:01

Re: Leven zonder paarden?

Geplaatst: 07-05-14 10:01

Jeetje wat heftig, goed dat je bent gestopt!
En super goed gehandeld hoor, jij kon ook niet meer als dit doen.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:02

Geplaatst: 07-05-14 10:02

Jeetje heftig zeg! Vind het heel dapper en knap van je dat je toch bent omgekeerd. Ik hoop echt dat SO het heeft overleefd. Even alles op je af laten komen en laten bezinken en maar hopen voor het beste!

**Geplaatst**: 07-05-14 10:03

Geplaatst: 07-05-14 10:03

Wat een heftig verhaal, maar ik vind dat je goed gehandeld hebt, ook al heb je niks kunnen doen !

Dikke knuffel

**Geplaatst**: 07-05-14 10:04

Geplaatst: 07-05-14 10:04

Jeetje, wat ben jij stoer geweest zeg! Ondanks dat het nu nog niet zo voelt, mag je echt heel trots op jezelf zijn dat je je gevoel gevolgd hebt en in ieder geval alles gedaan hebt wat binnen je macht ligt/lag.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:06

Geplaatst: 07-05-14 10:06

Super dat je naar je gevoel hebt geluisterd! Ik hoop dat het goed afloopt voor het slachtoffer....

**Geplaatst**: 07-05-14 10:06

Geplaatst: 07-05-14 10:06

Goed dat je op je gevoel bent afgegaan en deze persoon hebt geholpen, daardoor heeft hij het misschien wel gered en meer kon je niet doen, houd dat goed voor ogen. Ik heb als 18jarige een man gereanimeerd, had ook net mijn ehbo en reanimatie diploma. Die man is onder mijn handen weggeglipt naar een leven zonder paarden. En dat maakt diepe indruk, ik ben naderhand naar huis gereden en heb de hele middag zitten shaken/overgeven. Maar ook met het besef dat deze man nog een kans had omdat ik het geprobeerd heb, later nog een bos bloemen van zijn familie gehad ondanks de treurige afloop.
Dit soort gebeurtenissen slijten wel maar ik kan nog steeds de hele situatie levendig beschrijven ondanks dat het heel lang geleden is, dit blijft je bij en ik vind dat je apetrots op jezelf kunt zijn dat jij wel diegene bent die het verschil heeft gemaakt.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:07

Geplaatst: 07-05-14 10:07

Jeetje wat heftig zeg! Hoor je nu nog hoe het af is gelopen, denk je?

Je zou trouwens hulp kunnen zoeken bij slachtofferhulp, onderschat niet wat je nu hebt meegemaakt, dit kan een enorme impact op je hebben
Sterkte meid!

**Geplaatst**: 07-05-14 10:07

Geplaatst: 07-05-14 10:07

Heel erg heftig maar je hebt ook heel dapper gehandeld.
Voor hetzelfde geld was deze persoon gestorven in zijn auto en werd ie pas veel later opgemerkt of aandacht aan besteed.
Nu had ie nog een kleine kans, meer kon je niet doen ook vanwege je eigen veiligheid.
Nu alles eerst eens rustig laten bezinken idd.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:09

Geplaatst: 07-05-14 10:09

Jezus wat een horror verhaal! Echt diep respect voor je dat jij wel je auto aan de kant hebt gezet omdat je het niet vertrouwde.. het lijkt me echt vreselijk dat je zo graag iemand wil helpen maar je staat gewoon machteloos.
Typisch dat mensen pas stoppen als er een ambulance naast staat..maar aan de andere kant begrepen mensen misschien niet waarom je vanuit een auto aan het zwaaien was.

Maar je moet goed beseffen dat dankzij jou, deze meneer tenminste nog een KANS heeft..als jij niet was gestopt dan was hij misschien wel in zijn auto gestorven..alleen in een berm.. Je hebt echt iets heel nobels gedaan vind ik. :(:)

Hopelijk krijg je nog een berichtje over hoe het nu met de man gaat.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:11

Geplaatst: 07-05-14 10:11

Jeetje wat een verhaal maar wat goed van je zeg! Zonder jouw hulp had hij helemaal geen kans gehad. Als hij gevonden was had hij al dood geweest.
Zou je op de hoogte worden gehouden? Hoe het met hem is??

**Geplaatst**: 07-05-14 10:11

Geplaatst: 07-05-14 10:11

He jeetje wat naar, ik kan me goed voorstellen dat je zo graag wou helpen, en dan kan het niet zoals je zou willen... Wat moet jij je machteloos gevoeld hebben zeg. Maar dat je toch gedaan hebt wat je kon, zonder daarbij de veiligheid uit het oog te verliezen, dat is echt ontzettend knap. Je vind nu misschien van niet, maar er zijn genoeg mensen die in paniek gewoon helemaal niks hadden gedaan.
Ik hoop dat SO het red, en dat je nog wat hoort, zodat je het zelf ook kunt afsluiten. Sterkte!

**Geplaatst**: 07-05-14 10:13

Geplaatst: 07-05-14 10:13

Wat ontzettend goed van je !

En ook al heb je in jouw ogen misschien "niks" kunnen doen, je was er wel voor het slachtoffer, deze heeft in elk geval dankzij jou hulp gekregen en niet het gevoel gehad hulpeloos en hopeloos alleen langs de kant van de weg te staan ...

Hoop met je mee dat de persoon het gered heeft en je persoonlijk kan bedanken, want wat zal hij blij met je geweest zijn

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-05-14 10:14

Geplaatst door de TopicStarter : 07-05-14 10:14

bigone schreef:
Goed dat je op je gevoel bent afgegaan en deze persoon hebt geholpen, daardoor heeft hij het misschien wel gered en meer kon je niet doen, houd dat goed voor ogen. Ik heb als 18jarige een man gereanimeerd, had ook net mijn ehbo en reanimatie diploma. Die man is onder mijn handen weggeglipt naar een leven zonder paarden. En dat maakt diepe indruk, ik ben naderhand naar huis gereden en heb de hele middag zitten shaken/overgeven. Maar ook met het besef dat deze man nog een kans had omdat ik het geprobeerd heb, later nog een bos bloemen van zijn familie gehad ondanks de treurige afloop.
Dit soort gebeurtenissen slijten wel maar ik kan nog steeds de hele situatie levendig beschrijven ondanks dat het heel lang geleden is, dit blijft je bij en ik vind dat je apetrots op jezelf kunt zijn dat jij wel diegene bent die het verschil heeft gemaakt.

Heftig, als 18-jarige zeg! Ik heb niet kunnen/mogen reanimeren ivm veiligheid en dat SO dat in auto vastzat en het feit dat ik met de alarmcentrale aan de lijn moest blijven (richting aangeven).

Het vermoeden is dat het SO het niet gehaald heeft. Ziekenhuis mocht me niets zeggen. Daarop heb ik vanmorgen politie gebeld en 1 van de agenten die erbij waren, zal me deze week bellen en die mag het me kennelijk wel zeggen (omdat ik bij het SO was en dat kunnen zij verifieren, ziekenhuis niet, vandaar).

Ik dacht ook dat ik ging overgeven en shaken thuis, maar verder dan knallende koppijn en flink janken kom ik nu niet. Gisteren zelfs nog smakelijk zitten eten en heb als een blok beton liggen maffen. Mijn lief was er vannacht drukker mee dan ik, die probeerde me te beschermen ofzo.

Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen. Collegaatje belde me al hoe het was en zojuist door mijn leidinggevende gebeld om te vragen hoe en wat, want dat hij van dat collegaatje gehoord.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:15

Geplaatst: 07-05-14 10:15

Jeetje wat moet dat heftig geweest zijn voor je! En nu nog natuurlijk!
Super dat je je gevoel gevolgd hebt en inderdaad, door jou heeft die man in elk geval een kans.. Hoeveel auto's er wel niet langsgereden zijn. Fijn idee dat er mensen zoals jij zijn

Heel veel sterkte voor jou gewenst!!
En ik hoop dat het met de man ook goed afgelopen is!

**Geplaatst**: 07-05-14 10:15

Geplaatst: 07-05-14 10:15

Jeetje wat heftig!
Jij ook sterkte met wat je hebt gezien

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-05-14 10:18

Geplaatst door de TopicStarter : 07-05-14 10:18

Shirley schreef:
Wat ontzettend goed van je !

En ook al heb je in jouw ogen misschien "niks" kunnen doen, je was er wel voor het slachtoffer, deze heeft in elk geval dankzij jou hulp gekregen en niet het gevoel gehad hulpeloos en hopeloos alleen langs de kant van de weg te staan ...

Hoop met je mee dat de persoon het gered heeft en je persoonlijk kan bedanken, want wat zal hij blij met je geweest zijn

NOg even kort, hij heeft een kans gehad ja, want ik ben bang dat als ik niet was gestopt, dat ze hem vanochtend misschien hadden gevonden en dan was hij echt niet meer in dit leven. Nu heeft hij een heeeeeeeeeeeeeeeeel kleine kans gehad. De signalen die ik zag (roggelende ademhaling en die armen die hij omhoog deed) horen vermoedelijk bij het "gaspen". En dan ben je (als ik het goed begrijp) vaak al te ver heen.

Het stomme is, ook voel me ook niet schuldig, alleen zo verdomde macheloos. Er is iets gebeurd dat niet kan, niet mag, niet hoort. Een hogere hand (God, het lot whatever) heeft gewoon anders besloten en dat veroorzaakt het machteloze gevoel.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:19

Geplaatst: 07-05-14 10:19

Wat zul jij vreselijk geschrokken zijn,wat een 'geluk'dat je je gevoel hebt gevolgd.
Ongeacht de afloop, deze persoon is in elk geval niet 'alleen'geweest en kreeg nog een kans.

Veel sterkte!

**Geplaatst**: 07-05-14 10:22

Geplaatst: 07-05-14 10:22

Maar die hogere hand heeft er dan ook voor gezorgd dat jij deze man nog hebt kunnen bijstaan, dat hij in elk geval nog een mens naast zich heeft gehad die met hem praatte, hem geruststelde en is hij niet eenzaam en alleen overleden.

Misschien een schrale troost, maar hopelijk put je er toch wat voldoening uit :(:)

Je mag hoe dan ook best een beetje trots op jezelf zijn !

**Geplaatst**: 07-05-14 10:24

Geplaatst: 07-05-14 10:24

Je bent ontzettend dapper geweest en je hebt gedaan wat je kon!
Heel veel sterkte met het verwerken van deze heftige gebeurtenis.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:26

Geplaatst: 07-05-14 10:26

Heftig, maar wat goed dat jij er voor die man was! Wat moet jij je machteloos gevoeld hebben, maar vergeet niet dat het ondanks dat toch heel belangrijk was dat je er bij was!

Wat Shirley hier boven zegt is helemaal waar: je was er in ieder geval voor hem, en je hebt gezorgd dat er hulp voor hem kwam. In die tussentijd heb jij hem bijgestaan. Of hij het nu wel of niet heeft overleefd, je mag met recht écht trots zijn op wat je hebt gedaan!!

**Geplaatst**: 07-05-14 10:28

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 10:28

Inderdaad, stel je voor dat je in die auto zit, iedereen rijd voorbij, niemand ziet je... Maar jij bent naast hem komen zitten, hebt tegen hem gepraat.
Dat maakt al een wereld van verschil!

**Geplaatst**: 07-05-14 10:29

Geplaatst: 07-05-14 10:29

wat ontzettend fijn dat jij er was voor deze persoon! Tegelijk ook naar en eenzaam dat niemand er voor jou kon zijn op dat moment.
Hoop met je mee dat deze persoon het overleeft. Mocht dat niet zo zijn dan denk ik dat de nabestaanden van deze persoon je dankbaar zijn voor wat je hebt gedaan.

Sterkte met het verwerken van deze situatie.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:30

Geplaatst: 07-05-14 10:30

Wat ontzettend goed van je! Meer kon je niet doen, jij bent tenminste wel even poolshoogte gaan nemen

De reactie van het handen willen wassen komt denk ik omdat je in je achterhoofd bang bent dat het besmettelijk is. En natuurlijk wil je dat dit niet bij jou gebeurd

**Geplaatst**: 07-05-14 10:37

Geplaatst: 07-05-14 10:37

Shirley schreef:
Maar die hogere hand heeft er dan ook voor gezorgd dat jij deze man nog hebt kunnen bijstaan, dat hij in elk geval nog een mens naast zich heeft gehad die met hem praatte, hem geruststelde en is hij niet eenzaam en alleen overleden.

Wat een mooie woorden. Ik weet zeker dat het de man jouw aanwezigheid gevoeld heeft TS.

Sterkte met verwerken, zoiets gaat je niet in de koude kleren zitten. Neem er de tijd voor.

Nomineer dit bericht ×