Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet vertellen, maar ik moet het van me af schrijven... Ik heb een enorm hechte band met mijn opa & oma (van mama's kant) en mijn andere oma (van papa's kant), dus stortte mijn wereld daarnet in. Net heb ik te horen gekregen dat mijn oma van mama's kant lijdt aan Lymfeklierkanker.
Een enorme klap... Over twee maanden is het namelijk alweer een jaar geleden dat we afscheid hebben moeten nemen van opa van papa's kant, hij overleed aan de ziekte van Kahler (beenmergkanker). Ik ben een echte binnenvetter zoals dat heet. Ik praat er met niemand over...
Wat ik ontzettend moeilijk vind is dat ik van kleins af aan ontzettend veel bij mijn opa en oma van mama's kant ben geweest. Samen met opa verzorgde ik de dieren, hielp ik met de verzorging van de lammetjes en samen met oma ging ik op zoek naar de leukste dingen voor hun tuin en onderhielden we alles. Ze wonen maar twee straten verderop, maar nog steeds ben ik jaren kind aan huis, toen ze beiden beter ter been waren reden we met zijn drieën rond op de racefiets.
Natuurlijk heb ik de afgelopen maanden gemerkt dat ze beiden ontzettend aan het aftakelen waren, op een gegeven moment word je toch echt "oud". Beiden waren ze heel erg een zelfstandigheid gericht en bleven ze het liefst tochten van 50-60 km afleggen op de normale fiets. Pas sinds oktober hebben ze die gedachte losgelaten en rijden ze op de elektrische fiets. Oma loopt niet soepel meer, soms heeft ze geen balans en valt ze bijna, terwijl ze vroeger makkelijk grote rondes aan kon, heeft reuma en één of andere chronische ontsteking in haar hand.
Ik ben bang, ik wil haar niet verliezen. Ergens weet ik toch wel dat het eens haar tijd is... Maar ik wil het niet, ik wil mijn steun & toeverlaat niet kwijt. Ze zegt altijd: "Als ik dood ben, lees jij dan een van je gedichten voor op mijn begrafenis?" Maar ik wil het niet, ik wil haar niet óók verliezen. Zeker niet aan die rotziekte...
Ik merk dat het van me afschrijven wel deels gelukt is, ik merk dat ik op t moment een stukje rustiger ben.
pfoeh wat een bericht, ik kan me je paniek heel erg goed voorstellen. Hele dikke knuffel en als je behoefte hebt om het even van je af te praten mag je altijd een PB sturen.
Mijn oma en opa van vaders kant heb ik ook allebei verloren, ik kan me jou verdriet en paniek héél erg goed voorstellen! PB staat altijd open! Hele dikke knuffel vanaf hier, sterkte!
Hoe is de prognose? Bij een aantal sooryen lymfklierkanker is de proggnose redelijk goed en die sluimeren heel lang. Ook is het zo dat bij oude mensen kankercellen soms veel langzamer groeien.
Sterkte heeeel veel sterkte... Ik wou dat ik je kon helpen
Bonita_Bon
Berichten: 3280
Geregistreerd: 12-09-07
Woonplaats: Haarlem
Geplaatst: 10-04-14 21:13
och lieverd toch.. alvast een dikke knuffel! Het is nooit het juiste moment om afscheid te nemen.. ookal worden ze 100. Accepteren is moeilijk maar wel nodig. in elk geval veel sterkte!
Sterkte! Kunnen ze het behandelen? Het is en blijft, hoe moeilijk ook, de circle of life. Uiteindelijk gaan we allemaal dood, en hopelijk op een respectabele leeftijd. Toen mijn grootouders overleden was er een soort rust en met name vrede met het idee. Ze waren oud, en blijkbaar op.
amber15
Berichten: 3548
Geregistreerd: 15-10-09
Geplaatst: 10-04-14 21:46
Meid toch.... Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je moet voelen. Moet er niet aan denken dat zoiets mijn lieve opa en oma zou overkomen. Heel veel sterkte!
Rowdine, of het te behandelen is weet ik niet, mama zegt dat daar maandag onderzoek naar gedaan wordt. Ik snap ook wel dat t op een gegeven moment gewoon op is, maar we willen het gewoon niet geloven. Ze is een vechter en wil het zelf ook niet inzien.
Dankjulliewel ik ga zeker genieten van de tijd dat ze er nog is. Vanmiddag ga ik foto's van haar maken voor als ze er niet meer is