Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-14 20:44

''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-14 20:44

Tja, weer een klaag topic van mij

En dit is nu volgens mij de derde over mijn ouders, maar die andere twee waren al wat ouder.

Mijn ouders, kunnen niet echt goed met elkaar opschieten. Dat weet ik. Mijn moeder werkt niet, die krijgt iets van 50 (!) euro in de week om eten te halen. Terwijl mijn vader gewoon super goed verdient. we hebben 4 auto's, 2 toer auto's van hem en 2 andere om naar de manege te gaan en werk van mijn pa etc. Geld problemen hebben we dus niet echt.. mijn vader heeft ook nog eens een vijfer vol met koikarpers, en die dingen zijn niet goedkoop!
Mijn vader heeft ook een ''andere''. Hier was een tijd terug heel veel spanning om.. Hij chatte veel met haar. T was als ik het goed begreep een oude school vriendin. Hij ging daar ook vaak heen, zonder dat mijn moeder het wist.. Toen begon het: Ze bekeken elkaar's whatsapp en lazen alles wat ze deden etc. Stalkten elkaars facebook.. ( Dit gaat over m'n ouders, voor mensen die 't verwarrend vinden ). Elke avond, vroeg mijn vader waarom ze online was op whatsapp. ''Ja, ik was met Romy aan het appen'' ( met mij dus ) Élke avond vroeg hij dat.
Ruzie bleef er. En daarna? Lekker een avondje uit eten om het ''goed'' te maken. Maar goed werd het niet, want mijn vader ging gewoon vreemd. Ik weet niet of dat nu nog steeds zo is, maar het controleren van elkaar is minder geworden, heb ik het idee.

Maar nu naar het punt waarvoor ik dit topic open:
Ik ben me gister toch echt kapot geschrokken van wat mijn tante zei, toen we op de manege waren ( Ga altijd mee met haar voor mijn nichtje )
Mijn vader heeft dus letterlijk gezegd: Vrouwen horen niet te werken en achter het aanrecht.
Mijn moeder kán lichamelijk slecht werken. Maar nu weet ik dus de échte reden waarom ze dus niet administratief werk etc doet. Mijn vader doet verder geen ene zak in huis. Hij zeikt alleen maar als het een rotzooi is, als hij iets niet kan vinden scheld hij haar uit voor paasei wijf, of andere dingen, terwijl ze er niet bij is..
Maar wat ik nog meer hoorde, was ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''. Dit raakte me toch echt, want ik kan me nog goed herrineren dat ik als klein kind niet wilde dat ze dat deden. En dat heb ik ook vaak genoeg gezegd..

Het probleem is nu.. We zijn fanancieel afhankelijk van mijn vader. Zonder hem, zouden we sowieso niet veel geld hebben omdat één: Mijn moeder heeft geen fantastische opleiding gehad. Twee: Ze kan geen zwaar lichamelijk werk doen. Drie: ook geen mentaal, depressie, agressie etc. Hier heeft ze gelukkig medicijnen voor en dit werkt uitstekend! Heel af en toe merk je nog wel wat van deze twee punten.
Dus, als ze gaan scheiden, zullen we dik in de sh*t zitten.

Ik word het nu echt een beetje zat. Op school zitten dingen ook al niet zo mee (Zie topic in onderschrift) En dit er ook nog bij. De enige plek waar ik me nog een beetje fijn voel, is de manege. Zouden mijn ouders uit elkaar gaan, zou het ook betekenen dat ik daar waarschijnlijk niet eens meer heen kan gaan. (Kan wel, maar niet meer om te rijden.) Mentaal voel ik me nu dus echt sh*t. Beetje mentaal gesloopt. Maar zoals veel mensen hebben: Gewoon alles verbergen..

Gelukkig heeft mijn lieve tante aangeboden (gister ook, ze had wel in de gaten dat ik het moeilijk had met het onderwerp) als ik het écht niet meer aan kan, kan ik bij hun komen.

Helaas.. Nog een probleempje. Door mijn autisme hou ik niet van andere omgevingen, dus als ik ergens anders slaap heb ik heel snel last van maagklachten ( Echt meer dan een dag of twee lang overgeven.. Heb dit ook met vakanties, helaas) dus daardoor zie ik er ook tegen op. Desondanks, vind ik het wel heel lief van haar!

Zo, ik moest dit even kwijt. Respect als je dit gelezen hebt

**Geplaatst**: 09-04-14 20:49

Geplaatst: 09-04-14 20:49

er is inderdaad niets zo erg als bij elkaar blijven voor de kinderen, want die merken die spanningen ook wel

Mijn ouders ook, wat was ik blij toen mijn vader kwam vertellen dat hij weg ging. Eindelijk dacht ik toen

Jouw moeder kan wel afhankelijk lijken van je vader, maar als ze nog wat eigenwaarde heeft gaat ze uitzoeken wat ze aan uitkering/alimentatie kan krijgen om van te leven.
Ja je moet een hoop inleveren, maar er is wel een weg om te bewandelen zodat je nog steeds een fijn leven hebt

ik wens je veel sterkte

**Geplaatst**: 09-04-14 20:51

Geplaatst: 09-04-14 20:51

Ik heb dit gelezen en heb het met je te doen. Ik weet hoe het is als je ouders bij elkaar blijven voor het kind. Heb het nu zelf ook, ze geven het niet toe maar heb het duidelijk door...
Krijgt je moeder geen uitkering? Meestal is daar niet van te leven maar het is toch iets.
En je tante lijkt me een super vrouw, ook dat ze dat direct zegt! Het is naar van je autisme en dat je dan last krijgt, maar je kunt niet thuis blijven zitten als daar de hel losbreekt. Misschien toch maar aan het idee gaan wennen dus..

Wens je wel heel veel sterkte en zal het volgen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-14 21:10

Re: ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-14 21:10

Uitkering is inderdaad een optie, mochten ze scheiden. Maar dan moeten we echt heel veel dingen opgeven, en ik kan héél slecht tegen veranderingen. Echt heel slecht.
Ik zal niet zeggen dat ik een verwend nest ben, (ik moet de meeste dingen ook gewoon zelf betalen) maar ik kan dus echt niet zonder paardrijden, omdat dat mijn uitlaat is.
Ik heb ondertussen ook een zelfmoord poging gedaan (wel meer, maar dat was vanwege andere redenen) omdat er na een ruzie gezegd werd dat ik zou moeten stoppen.
Dusja, tis allemaal een beetje lastig..

**Geplaatst**: 09-04-14 21:19

Re: ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst: 09-04-14 21:19

Als je een zelfmoordpoging doet omdat je moet stoppen met paardrijden is het misschien handig om eens met een goede psycholoog te gaan praten.
Als je moeder een beetje eigenwaarde heeft, dan schuift ze je vader en zijn geld aan de kant. Niets zo erg als afhankelijk moeten zijn van iemand die je als oud vuil behandeld. Ik zou nog liever op een houtje bijten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-14 21:24

Re: ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-14 21:24

Ik heb al verschillende psychologen gehad en dat was ook al van een jaar of 3-4 geleden, weet het niet o heel goed meer.

**Geplaatst**: 09-04-14 21:50

Re: ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst: 09-04-14 21:50

Misschien nu toch maar weer maar een psycholoog, niet dat je gek bent. Maar zelfmoord pogingen zijn niet oke. Erover nadenken is tot daar aan toe, iedereen denkt daar vast wel is aan van 'wat als' maar echt proberen nee.. Zoek alsjeblieft hulp, vraag je tante.

Autisme is moeilijk, ik weet het, zit er zelf ook mee. Maar er moet ook een punt komen waarop je denkt dat het anders moet omdat je zelf zo ongelukkig bent

**Geplaatst**: 09-04-14 21:52

Geplaatst: 09-04-14 21:52

Dus eigenlijk wil je niet dat je ouders uit elkaar gaan omdat jij dat niet meer kunt paardrijden?
Je ouders blijven dus bij elkaar om jou.
Er zijn andere manieren om te kunnen blijven paardrijden. Je kunt gaan werken, misschien zelfs op de manege (zaterdag stallen mesten voor gratis les) of een verzorgpaard zoeken.
Waar een wil is, is een weg, óók als je autistisch bent.

**Geplaatst**: 09-04-14 21:54

Geplaatst: 09-04-14 21:54

denk je dat je ouders dit op prijsstellen?Alle vuile was buiten en eeuwig op internet?

**Geplaatst**: 09-04-14 21:57

Re: ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst: 09-04-14 21:57

Sorry hoor, maar paardrijden niet op willen geven? Kom op zeg..
ga eens het gesprek met je moeder aan.. Houdt ze nog van je pa.. Hoe ziet zij haar toekomst.. Wat wil zij voor haarzelf en haar kinderen.
Denk dat je moeder zich erg gesteund zal voelen als ze merkt dat haar dochter zich om haar bekommerd.

**Geplaatst**: 09-04-14 21:58

Geplaatst: 09-04-14 21:58

Sorry TS, maar je klinkt wel behoorlijk verwend. Je ouders zitten in een rotsituatie en proberen er blijkbaar het beste van te maken. Ik krijg sterk het idee dat je moeder niet zozeer bij je vader blijft (je hebt het steeds over 'wij', maar dit is tussen je ouders) omdat het wel een fijne spaarpot is zo.
Je achter autisme verschuilen is heel erg gemakkelijk, net zoals zelfmoordpogingen omdat je wilt paardrijden. Dan kan ik hard zijn, maar ik werk zelf in de psychiatrie en er is heel veel mogelijk, óók als je beperkingen hebt en je verschuilen achter je diagnose gaat je echt niet veel verder brengen.

Laat je ouders het onderling uitzoeken, hun relatie is jouw zaak niet. Als blijkt dat ze toch gaan scheiden is het heel jammer van je paardrijles, maar ik denk dat dat dan nog een van je minste zorgen is.

**Geplaatst**: 09-04-14 22:03

Re: ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst: 09-04-14 22:03

Ik ga met Mars mee, het is een rotsituatie meid, mijn ouders zijn al 8 jaar gescheiden en die bleven ook ''bij elkaar voor de kinderen'', maar dat gaat uiteindelijk altijd een keer fout.

**Geplaatst**: 09-04-14 22:04

Geplaatst: 09-04-14 22:04

Mars schreef:
Sorry TS, maar je klinkt wel behoorlijk verwend. Je ouders zitten in een rotsituatie en proberen er blijkbaar het beste van te maken. Ik krijg sterk het idee dat je moeder niet zozeer bij je vader blijft (je hebt het steeds over 'wij', maar dit is tussen je ouders) omdat het wel een fijne spaarpot is zo.
Je achter autisme verschuilen is heel erg gemakkelijk, net zoals zelfmoordpogingen omdat je wilt paardrijden. Dan kan ik hard zijn, maar ik werk zelf in de psychiatrie en er is heel veel mogelijk, óók als je beperkingen hebt en je verschuilen achter je diagnose gaat je echt niet veel verder brengen.

Laat je ouders het onderling uitzoeken, hun relatie is jouw zaak niet. Als blijkt dat ze toch gaan scheiden is het heel jammer van je paardrijles, maar ik denk dat dat dan nog een van je minste zorgen is.

Amen!

**Geplaatst**: 09-04-14 22:16

Geplaatst: 09-04-14 22:16

Goh je ouders vinden het vast leuk dat dit op internet staat.

Het zijn de zaken van je ouders, hou je erbuiten. Natuurlijk het is een rot situatie, maar jij bent niet degene die dit kan oplossen. Sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-04-14 00:04

Geplaatst door de TopicStarter : 10-04-14 00:04

De reacties van sommige mensen..

De mensen die denken dat ik verwend ben, blablabla. Absoluut niet. Paardrijden is voor mij mijn énige uitlaatpunt. Voor de menseb die dit onzin vinden: knap dat jullie zo kunnen oordelen.

Voor de mensn die vinden dat ik me erbuiten moet houden: ik bemoei me nergens mee. Volgens mij plaats ik dit ook alleen maar om mijn hart te luchten, is niks mis mee volgens mij.

En voor de mensen die vinden dat ik dit niet zomaar op internet moet plaatsen: er zijn maar een paar mensen in mijn leefomgeving die hierop zitten. En daarvan twee a drie actief. Het zijn allemaal mensen van de manege, die hier toch niks mee doen.
Plus het feit dat ik vaker dit soort topics voorbij zie komen. Daar word ook niet over geklaagd.

Dus voor de volgende die willen posten: als het alleen iets is om me af tee kraken, plaats dan gewoon helemaal niks. Hoef ik me ook niet nog poedersuiker te voelen +:)+

**Geplaatst**: 10-04-14 00:21

Re: ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst: 10-04-14 00:21

Als ik het goed begrijp wil je dat je ouders niet bij elkaar blijven voor jou, maar je wilt wel dat ze bij elkaar blijven omdat je anders niet meer kunt paardrijden en kunt genieten van de luxe die je nu hebt? Het is iets tussen je ouders, als jou ouders uit elkaar gaan.. wie zegt dat je vader het paardrijden niet voor je wil blijven betalen? Daarnaast denk ik dat je zeker hulp moet gaan zoeken, ookal heb je dat al gehad. Zoek iemand waarmee je goed kunt praten, zelfmoord willen plegen omdat je niet meer kan paardrijden.. klinkt toch meer als aandachttrekkerij oid.

Daarnaast zijn er verschillende opties; je kunt zelf gaan werken of een verzorgpony nemen.. er zijn altijd opties mogelijk

niet gelijk van het slechtste uit gaan. Wees blij dat je ouders het beste voor je willen en waarschijnlijk ivm je autisme een stabiele situatie willen creëren of in ieder geval zo min mogelijk verandering. Ik zou ze dankbaar zijn.

**Geplaatst**: 10-04-14 00:28

Geplaatst: 10-04-14 00:28

Ik heb geen idee hoe oud je bent, maar het huwelijk van je ouders is hun probleem. Niet dat van jou. Als je ouders nog getrouwd zijn, om wat voor reden dan ook, is dat hun beslissing. Het is eigenlijk niet aan jou om het over 'we' te hebben en met je moeder weg te willen gaan. Als ze weg wil, zal ze dat zelf moeten doen. Jouw bemoeienis maakt het voor niemand leuker en je maakt het alleen maar moeilijker voor jezelf (en je zal teleurgesteld raken, want als je moeder echt weg wil, doet ze dat wel zonder dat jij loopt te pushen).

Het valt me trouwens op dat je niet reageert op de mogelijkheid om een baantje te zoeken om paardrijden te betalen? Ik heb altijd gratis verzorgpaarden gehad, waar ik ook les kon en kan krijgen, en af en toe neem ik een springles op de plaatselijke manege. Prima te doen met een bijbaan.

Een bijbaan zoeken is trouwens sowieso goed, dan hoef je ook geen zelfmoordpogingen meer te doen als je ouders de geldkraan naar het paardrijden stop dreigen te zetten.

**Geplaatst**: 10-04-14 00:38

Re: ''We blijven bij elkaar voor de kinderen''.

Geplaatst: 10-04-14 00:38

TS, je zit in een lastig parket en hebt het in een aantal opzichten niet getroffen. Ik snap dat het heel moeilijk is, en dat je gevoelens en gedachten soms tegenstrijdig zijn.

Als je het kunt, vertel het je tante. Hopelijk kun je daar wat steun vinden. Hoe vervelend ook "the only thing in life that stays the same, is change".
Kortom je leven verandert. Dat je daar moeilijk mee kunt omgaan is heel lastig, maar je hebt vast ook wel wat tips gekregen van je hulpverleners om daar mee om te gaan. En anders... klop weer aan voor hulp.
Naast alles wat moeilijk is, heb je ook mogelijkheden. Je bent volgens mij (afgaande op wat ik lees) best slim. Maak daar gebruik van en kom op voor jezelf.
Sterkte!

**Geplaatst**: 10-04-14 00:39

Geplaatst: 10-04-14 00:39

Maak idd van hun probleem niet jouw probleem!
Volgens mij heb jij genoeg aan jezelf en hoor jij steun van je ouders te krijgen en niet andersom!

En mochten je ouders gaan scheiden, er bestaat zoiets als alimentatie. Zowel voor jou als voor je moeder. Mijn ouders zijn gescheiden. Vader goede baan, moeder minder. Wij (broertje en ik, moeder koos ervoor geen alimentatie te ontvangen) kregen alimentatie zodat moeder onze sporten, dus mijn paardrijden, kon betalen. Hoezo zelf betalen? Niks niet, je vader heeft een goede baan dus hoort zijn steentje bij te dragen.
Toen ik 18 werd kreeg ik de alimentatie op eigen rekening en dus in eigen beheer. Toen moest ik wel alles zelf betalen. Op kost en inwoning na. Maar de rest dus zelf.

Maar meid alsjeblieft, jij bent je ouders nodig. Hun niet jou, ze moeten dit zelf oplossen hoe moeilijk het ook voor je is. Richt je op jezelf, los je pest probleem op. Dit is makkelijk gezegd, maar ik wil er maar mee zeggen dat je het druk genoeg hebt met jezelf. Je ouders horen er voor jou te zijn en niet andersom!

**Geplaatst**: 10-04-14 03:01

Geplaatst: 10-04-14 03:01

Realiseer je dat de situatie nu geen ideale situatie is. Niemand is gelukkig, jij niet en je ouders niet. Als niemand zichzelf een schop onder de kont geeft en gaat veranderen (ook jij TS) dan blijft het zo.

Jij vertelt ons je verhaal en wij geven raad. Soms is dat niet leuk om te horen, maar wij zijn je niet aan het zwart maken, we nemen al de tijd om je verhaal te lezen en willen helpen. Lees alle reacties nog eens door en doe alsof het niet over jouw eigen situatie gaat.

Op internet kun je dingen lezen zoals je wilt, probeer het met een glimlach en een zachte stem te lezen, zoals een goede vriendin die je raad geeft, dan komt het al heel anders over. We hebben het beste met je voor, echt.

**Geplaatst**: 10-04-14 06:27

Geplaatst: 10-04-14 06:27

Vraag je ouders om van de week samen te komen na het eten en laat ze de beginpost lezen en praat met zijn drieën.
Laat iedereen zijn kant van het verhaal vertellen.

Je vult nu veel dingen in in je gedachten, terwijl je de echte redenen niet kent. Niets is zo zwart wit. Er zullen allemaal overwegingen zijn.
Maar spreek uit waar je bang voor bent, dan kunnen je ouders jou helpen.
Waarschijnlijk weten ze ook niet alles waarom ze doen wat ze doen, maar door naar elkaar te luisteren komt er meer begrip

**Geplaatst**: 10-04-14 07:09

Geplaatst: 10-04-14 07:09

xBerber schreef:
De mensen die denken dat ik verwend ben, blablabla. Absoluut niet. Paardrijden is voor mij mijn énige uitlaatpunt. Voor de menseb die dit onzin vinden: knap dat jullie zo kunnen oordelen.

Niemand heeft gezegd dat dat onzin is. Ik vind het wel onzin om daarvoor een zelfmoordpoging te gaan doen of ermee te dreigen. Dat is inderdaad aandachttrekken en het probleem naar jezelf toe trekken.
Het is niet leuk, maar je zult in je leven nog veel vaker te maken krijgen met veranderingen die je niet wil en waar je geen invloed op hebt. Dat vindt niemand leuk, maar het hoort bij het leven. Wellicht kun je ergens hulp krijgen om beter met veranderingen te leren omgaan? Daar zijn best wel mogelijkheden voor.

**Geplaatst**: 10-04-14 07:27

Geplaatst: 10-04-14 07:27

Helaas worden kinderen altijd de dupe van dit soort dingen.
Je moeder zal ook niet graag weg gaan bij je vader, haar leven is niet zoals het hoort maar daar heeft zij zich bij neergelegd.
Ze heeft een dak boven het hoofd en dat vind zij prima zo, zij kiest hierin ook voor jullie want ze weet dat het op deze manier makkelijker heeft voor jullie.
Kun je niet eens rustig praten met je moeder hoe ze het verder voor zich ziet.
Of je er wat aan kunt veranderen weet ik niet maar misschien als je eens verteld hoe jij erover denkt en dat je ermee zit, ze er wat rekening mee kunnen houden.
Wat een rotsituatie, sterkte.

**Geplaatst**: 10-04-14 07:28

Geplaatst: 10-04-14 07:28

Beste TS,
Wat zit je in een nare situatie, helaas is het niet jouw keuze, maar die van je ouders om bij elkaar te blijven of niet.
Dat je beperking je in de weg zit snap ik wel, autisme is niet niks elke verandering doet pijn, maar een verandering doet veel kinderen pijn. Als ouders gaan scheiden doet het ook altijd pijn bij de kinderen.

Dat je misschien niet meer kan paardrijden, zal wel meevallen denk ik, want je vader kan die lessen ook gewoon betalen als je ouders uitelkaar gaan. Daar moet je je niet druk om maken.

Praat er eens over met je ouders! Ook met je vader dat je bang bent dat er veranderingen gaan komen, praten helpt!

**Geplaatst**: 10-04-14 07:37

Geplaatst: 10-04-14 07:37

Ik kan me redelijk goed inleven in het verhaal van TS. Heb vroeger zelf in die situatie gezeten. Als ik toen de paarden niet had gehad weet ik niet hoe het met mij gelopen zou zijn. Maar zelfmoord? Kom op TS, paarden zijn geweldig, maar er is meer in het leven. Ik ben toen ik zo oud als jij was heb ik een zaterdag baantje gezocht zodat ik kon blijven paardrijden. Weet niet of je zelf een paard hebt of alleen in de manege rijdt maar zoekanders een verzorgpaard. Wat betreft het aanbod van je tante. Dat is misschien zo gek nog niet. Dan maar een paar dagen beroerd. Deze spanningen wordt je ook niet beter van. Zorg in ieder geval dat je iemand hebt om mee te blijven praten. Sterkte.

Nomineer dit bericht ×