Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-14 02:04

x

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-14 02:04

x

Laatst bijgewerkt door Dropveter101 op 29-09-23 14:40, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-04-14 02:09

Re: Wat moet ik hier nou mee?

Geplaatst: 09-04-14 02:09

Ach meid, veel advies heb ik niet, behalve maar even afwachten en alles wat tot rust laten komen.
Volgens mij kun je wel een (virtuele) knuffel gebruiken. Sterkte ermee!

**Geplaatst**: 09-04-14 02:42

Geplaatst: 09-04-14 02:42

Wat rot zeg!!

Ik snap dat je je zo voelt. Het gaat over je moeder en daar reageer je beschermend over. Zolang het niet escaleert waar jij bij bent vraag ik me af of het nu zinvol is om iets te zeggen tegen oma/tante. Zeker door het verlies van opa. Probeer, hoe moeilijk het ook is, neutraal te blijven.

Praat je veel met je moeder? Hoe staat zij hierin? Is ze bezig met een oplossing of juist aan het overwegen om het contact te verbreken?

Je zou je moeder kunnen helpen met het bepalen wat nu even het beste is. Al is het even tijdelijk tot de gemoederen wat tot rust zijn gekomen. Hierna zou je (of iemand anders) altijd nog in gesprek kunnen gaan met je oma en tante, zoals ik het lees is het allemaal niet heel vriendelijk. Daar mogen ze, op een gepast moment, best op aangesproken worden.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 09-04-14 08:38

Geplaatst: 09-04-14 08:38

Wat rot zeg

ik weet ook heel goed hoe je je voelt

Mijn oma was al jaren alleen (opa is al overleden toen ik nog veel kleiner was) en is in december plotseling overleden. Wel was ze al lang bezig met haar dood, en ze zei soms wel eens dingen die heel kwetsend waren.

Mijn moeder en vader zijn toen ze jong waren verhuist naar de andere kant van het land en dat is ze altijd kwalijk genomen (de rest van de familie is de provincie nooit uit geweest, want stel je voor dat je je geboorte dorp/stad verlaat). Dat mijn oma dus een maand of wat voor ze stierf ineens tegen mijn moeder zei: Je hebt er eigenlijk nooit echt bij gehoord, was dan ook heel zuur (ze was ook nog eens het nakomertje, ze was niet gepland)

Toen vervolgens mijn tantes vlak na het overlijden, in het bijzijn van de afleggers die oma kwamen wassen en aankleden (ze lag thuis opgebaard), tegen de afleggers zeiden, van ja zij hoort er eigenlijk niet bij, knapte er bij mij wat. De man zat mij ook echt aan te kijken van wat een nare opmerking, waarop ik dus ook zei: tja daar wil je toch ook niet bij horen

Inmiddels heb ik geen contact meer met ze. Voor mijn moeder is het lastiger, want het is haar enige familie nu nog, maar ik zie dat het haar echt opvreet. Mijn nicht gaat in mei trouwen, maar ik ga er niet heen, mijn moeder twijfelt nu nog steeds, hoewel ze zich eigenlijk niet eens welkom voelt, maar wil eigenlijk de lieve vrede bewaren. In de mei vakantie gaan ze oma uitstrooien op vakantie, maar alles was al overlegd en vastgesteld, zonder enig overleg met ons gezin. Ook daar ga ik dus niet heen, behalve als mijn moeder toch wil, dan ben ik er bij voor haar.

Ik vind het altijd zo triest, dat families zo tegen elkaar kunnen doen. Het is je eigen bloed verdorie.

Ik zou gewoon zeggen wat je vindt, wellicht niet nu, maar over een korte tijd, wanneer alles wat is gesust. En zorg in ieder geval dat je moeder weet dat jij er sowieso altijd voor haar bent

Ik merk dat dat mijn moeder ook veel steun geeft

**Geplaatst**: 09-04-14 08:45

Geplaatst: 09-04-14 08:45

Citaat:
Mijn oma hier in tegen zag het al vanaf het begin niet zo zitten en ging flink achteruit, fysiek maar vooral geestelijk.

Dus je wilt iemand die wrs aan het dementeren is, dingen kwalijk nemen... verdiep je eerst eens in dementie en ga daarna pas oordelen...
Deze gedragsverandering hoort er helemaal bij....

**Geplaatst**: 09-04-14 09:01

Geplaatst: 09-04-14 09:01

Beste Maren,

In de eerste plaats gecondoleerd met je opa.

Als ik je verhaal zo lees dan denk ik (zonder je oma te kennen) dat ze misschien een vorm van (beginnende) dementie heeft. Als dat zo is (zal officieel onderzocht moeten worden) dan kan het jullie helpen, om veel over dementie te lezen en te weten te komen. Dat gaat jullie helpen om bepaald gedrag van oma te snappen. Maar - en dat hoop ik- het gaat jullie ook helpen om de mens die oma ooit was, nu te begeleiden in haar laatste ook voor haar moeilijke levensfase...

Als je dement wordt, gaat je karakter veranderen. Daar kan je helemaal niets aan doen. Het heden vervaagt in je hersens. En bepaalde - voor jou emotionele gebeurtenissen- komen door je hersens ineens weer boven poppen, alsof het gisteren gebeurd is...

Voor familie en betrokkenen is dit stadium van de ziekt vreselijk moeilijk. Want er wordt van jou (als familielid) gevraagd om (soms) afscheid te nemen van de persoon die je dierbare familielid was. En - als het even kan- met professionele ogen naar bepaald gedrag te kijken...

Ik hoop dat je moeder de kracht heeft om na te gaan wat er aan de hand is. Je opa en oma klinken als lieve mensen en als het klopt wat ik denk (weet ik dus niet), dan heeft jouw oma jullie hard nodig. (Ondanks de lelijke dingen die ze zegt en nog gaat zeggen!). Ik stuur hier een film mee, waarin je meer te weten kan komen over dementie.

De eerste duurt 8 minuten en is voor jou eigenlijk niet zo interessant. Het gaat over een jonge meneer die inmiddels al zwaar dement is (eindstadium). Maar wat ik er mooi aan vind, is de onvoorwaardelijke liefde van zijn dochtertje

terwijl meneer al duidelijk niet meer weet wie ze is http://villa-achterwerk.nl/kijk/mijnvaderis.html.

De 2e is voor jou en je moeder veel interessanter! Door interactieve filmpjes krijg je een idee, hoe de verschillende stadia van dementie verlopen. Wat deze site zo bijzonder maakt is, dat je ook kan kijken door de ogen van de patiënt. Het geeft een goed begrip over hoe verwarrend en vreselijk naar deze ziekte eigenlijk is. Voor alle betrokkenen, zowel familie als patiënt... Als je een account aanmaakt, kan je ieder moment stoppen met kijken en later verder gaan.

http://www.alzheimerexperience.nl/

Ik hoop van harte dat jullie hier iets aan hebben.
Heel veel sterkte, ook met de begrafenis en alles er omheen :(:)

.

**Geplaatst**: 09-04-14 09:14

Re: Wat moet ik hier nou mee?

Geplaatst: 09-04-14 09:14

Heel naar is dat TS, mijn opa is ook een mopperkont geworden en kan bijna niet meer normaal doen tegen mensen, maar hij wordt wel lichamelijk agressief.
Wat wij bij mijn opa vooral niet moet doen is betuttelen, niet als een klein kind behandelen maar gewoon als een volwassene, dat vind hij blijkbaar een stuk prettiger.
Verder, heeft jouw oma hulp hierbij en is ze zich bewust van haar gedrag? Sommige dementerenden weten precies wat er aan de hand is, dat kan voor extra frustratie zorgen. Het is voor jouw oma mogen om met een geriatrisch psycholoog te praten, misschien kan ze er wat aan hebben.

Sterkte ermee.

**Geplaatst**: 09-04-14 09:53

Re: Wat moet ik hier nou mee?

Geplaatst: 09-04-14 09:53

Herkenbaar. Bij mijn schoon grootouders precies hetzelfde probleem. Oma begon al snel te dementeren en dat is heel vervelend maar kan ze niks aandoen. Ken het ook van mijn eigen oma. Die niet meer leeft inmiddels. Het weg blijven of er tegen in gaan heeft geen zin. Ze kunnen er niks aandoen en je kan het beste ze gewoon in hun waarde laten en meedoen zodat ze dat graag willen. Dat is meestal de beste oplossing.

**Geplaatst**: 09-04-14 17:46

Geplaatst: 09-04-14 17:46

Wellicht hebben jullie hier nog wat aan:

op deze site kan je gratis een lespakket over dementie downloaden:
http://www.innovatiekringdementie.nl/Artikel/Nieuw-MBO-lesbrieven-dementie-met-film-.aspx

Hoe meer je ervan weet; hoe "draaglijker" dat het wordt. Natuurlijk is het dan nog steeds moeilijk, maar kennis helpt familie bij het omgaan ermee

.

Nomineer dit bericht ×