
Ik heb dit SA aangevraagd ter bescherming van de privacy van mijzelf en van mijn familie en dit SA is goedgekeurd. Mocht je mij of iets van mijn verhaal denken te herkennen, wil je dan mijn privacy respecteren en dit niet in het topic kenbaar maken? Een PB sturen mag natuurlijk altijd

Ik open dit topic omdat mijn broertje (22 jaar) sinds kort in de cel zit en ik merk dat ik het best lastig vind om hiermee om te gaan. Ik zou graag ervaringen horen van bokkers die ervaring hebben met soortgelijke situaties om gewoon mijn verhaal te kunnen doen en wat erkenning te krijgen. Tips om hiermee om te gaan zijn ook welkom, zowel in het topic als per PB.
Goed, eerst maar een beetje achtergrondinformatie..
Mijn broertje is 3 jaar jonger dan ik en eigenlijk al sinds zijn 12e jaar een "zorgenkind". Op zijn 12e begon hij met stiekem roken, dat ging al snel over in blowen en daarmee begonnen eigenlijk de problemen. Op school zakte hij flink af, hij begon wiet te dealen en er waren ontzettend veel spanningen thuis tussen hem en mijn ouders (ruzies, weglopen, verbaal en fysiek geweld). Dit ging van kwaad tot erger en op zijn 16e waren mijn ouders genoodzaakt om hem het huis uit te zetten. Hij is toen op zichzelf gaan wonen in een kraakpand en hij heeft sindsdien op verschillende plekken gewoond.
Vanaf het moment dat hij op zichzelf woonde, ging het eigenlijk alleen maar slechter. Hij is in deze tijd verslaafd geraakt aan alcohol en harddrugs en dat is hij momenteel nog steeds. De verslaving betreft alcohol en coke, maar ik weet dat hij ook XTC en paddo's heeft gebruikt en waarschijnlijk nog veel meer waar ik geen weet van heb. Enkele weken geleden besefte hij dat het zo niet langer kon en dat hij zich wilde laten opnemen in een verslavingskliniek. Helaas voor hem bestaan er wachtlijsten bij de plekken waar hij zich gemeld heeft en kreeg hij te horen dat hij niet op stel en sprong kon worden opgenomen. Dit resulteerde bij hem in een enorme teleurstelling, excessief middelengebruik en uiteindelijk is hij opgepakt voor diefstal met geweld. Om deze reden zit hij momenteel in de cel, voor in ieder geval nog 3 maanden.
De band tussen mij en mijn broertje is eigenlijk al langere tijd niet meer optimaal. We hebben geen ruzie o.i.d. maar vanaf het moment dat hij drugs begon te gebruiken en de problemen tussen hem en mijn ouders begonnen, heb ik mij emotioneel van hem afgezonderd. Ik zag hem alleen op feesten en verjaardagen en als hij dan niet onder invloed was, was het best gezellig, maar erg oppervlakkig. Als hij op zulke momenten onder invloed was, wilde ik hem het liefst helemaal niet zien of met hem praten, omdat ik het heel beangstigend vind om hem zo te zien en ik er letterlijk buikpijn van krijg. Bij mij op de verjaardag mag hij dan ook alleen nuchter verschijnen en anders niet. Als ik hem onder invloed tegenkom op straat, schaam ik me voor hem en wil ik liever niet met hem gezien worden.Erg hard, maar zo is het wel.
Ik heb emotioneel afstand van hem en bijbehorende problemen genomen om met de hele situatie te kunnen omgaan zonder er in mijn eigen leven te veel last van te hebben. Ik verwacht weinig meer van hem en ben blij met elk leuk moment, maar ik sta bij wijze van nergens van te kijken. Hij geeft wel erg veel om mij en ik vraag me af of hij door heeft hoe ik me voel t.o.v. hem en zijn gedrag. Wat dat betreft is het echt een junk: weinig oog voor zijn omgeving, maar ook slechte focus en geheugenverlies door het gebruik. Het lukt hem bijvoorbeeld niet om te onthouden wat ik ook alweer studeer.
Nu, de huidige situatie..
Mijn broertje heeft me vanuit de gevangenis opgebeld en aangegeven dat hij het leuk zou vinden als ik zou komen, maar als ik dat niet wil, dat het dan niet hoeft. Ik heb besloten om op bezoek te gaan, omdat ik het wel fijn vind om hem even te kunnen zien en ik wil hem graag steunen, ondanks alles dat hij heeft gedaan. Het blijft mijn broertje en ik hou van hem! Daarnaast ben ik gewoon niet het type om mensen "te laten vallen".
Echter, dit vraagt best wel wat van mij. Ik heb hem altijd een beetje weg gedrukt en nu moet en wil ik hem toch weer een stukje emotioneel toelaten en dit vind ik moeilijk en ook spannend. Ik merk dat ik, nu ik het toelaat in plaats van weg druk, toch wel heel erg verdrietig ben over alles dat er is gebeurd en nog steeds gebeurt. Om deze reden zou ik het ook fijn vinden om in contact te komen met bokkers die zo'n soort situatie herkennen. In mijn directe omgeving heb ik weliswaar veel steun, maar niemand heeft zelf ervaring met dit soort problematiek.