Geplaatst 
Ik zit momenteel in een ongelofelijk lastig parket en ik heb nood aan objectieve meningen...
Ik hoop dat jullie niet veroordelend gaan reageren, ik weet dat ik in een luxe situatie zit, maar ik heb het zo al moeilijk genoeg
Laat ik beginnen bij het begin.
Ik ben 2.5 jaar samen geweest met een schat van een kerel.
Toen ik hem leerde kennen had hij een serieus drugsprobleem (en liefde maakt blind).
Dat probleem heeft hij zo'n 1.5 jaar voor zich uitgeschoven als in :'ik ben aan het afbouwen'.
Na die tijd heeft hij zich in november 2012 laten opnemen in een afkickcentrum, fier als een gieter heeft hij een maand later dat afkickcentrum verlaten en zag hij het leven weer volledig zitten.
Onze relatie is een intense, passionele en soms ook moeilijke geweest, we hebben onze ups en downs gehad maar uiteindelijk was hij diegene waar ik een toekomst mee zag.
Hij droeg mij op handen, liet mij altijd en overal merken dat hij me graag zag.
We zagen het al helemaal voor ons, een klein huisje met weide voor de paardjes.
Zagen, want een paar maanden geleden, nog voor kerstmis, is hij beginnen drinken...
En niet zomaar eens een pintje, het was dagelijkse kost geworden. (oké het was geen sterke drank zoals hij daarvoor graag dronk om de drugs te vervangen, maar toch)
Hij ging nog wel werken (heeft hij trouwens altijd gedaan), maar ik vond steeds meer en meer lege bierblikjes en als hij thuiskwam van zijn werk (hij heeft zo'n dikke 2 jaar bij ons thuis ingewoond) deed hij niets anders dan slapen.
Als hij wakker was dan begon hij ruzie te maken, want ik mocht niets zeggen van zijn drink gedrag, ahnee want :"1 pintje kan toch geen kwaad?".
In de zomer van 2013 heb ik toevallig iemand leren kennen die bij onze overbuur kwam.
Toffe jongen, maar ik zag er totaal geen relatie materiaal in.
De maanden die daarop volgden zijn we steeds vaker beginnen optrekken, hij ging al eens mee naar mijn pony's, mee naar mijn paard, maakte daar allemaal niets uit.
En ik was allang blij dat er iemand met mij meeging, want mijn eigen vriend deed toch niets liever dan thuis pintjes drinken.
Tegen de kerstdagen had mijn vriend mij al meermaals beloofd dat hij minder zou drinken,
en toen met kerstmis zat het er wéér tegen, hij is beginnen drinken en na 8 pinten op 2 uur tijd
kwam hij mij met zijn zatte botten 'ten huwelijk' vragen... Ik was in alle staten, ik heb kerstmis al wenend doorgebracht en zelfs mijn grootmoeder is met ons beide komen praten omdat ze zag dat ik het er serieus moeilijk mee had. Weer veel tranen van zijn kant, want hij wou mij dat niet aandoen, ...
Iets na nieuwjaar is het wéér de spuigaten uitgelopen en toen heb ik de knoop doorgehakt,
ik heb hem de deur gewezen en dat is met enorm veel ruzie en moeite gegaan.
Ik kreeg de lelijkste dingen naar mijn hoofd gesmeten en ik was degene die de relatie verpest had, hij zag mij graag, ...
Ik ben die dag recht naar mijn maat gereden omdat ik wist dat ik nood had aan iemand die mij sterk hield, anders had ik diezelfde dag tegen mijn vriend gezegd dat hij mocht terugkomen (omdat ik hem graag zag).
Ik heb toen van mijn hart een steen gemaakt en ik heb geprobeerd hem te negeren.
Na een dikke week optrekken met mijn maat begon ik gevoelens voor hem te krijgen.
Hij is dan ook 200% het tegenovergestelde van mijn ex, hij is introvert, rustig, kalm, maakt zich niet snel druk in iets. Het was een opluchting om eindelijk wat rust in mijn leven te hebben.
En mijn gevoelens bleven niet onbeantwoord, hij zag mij ook wel zitten en voelde zich ook goed bij mij.
Zogezegd zo gedaan, we zijn een relatie begonnen en die ging eigenlijk van in het begin vrij snel en serieus. We sliepen bijna dagelijks samen, gingen van alle dingen doen, we praatten zelfs al over samenwonen, kortom ik was de koningin te rijk.
Maar er waren ook kantjes waar ik me snel aan begon te ergeren, hij was niet zo 'extreem' lief als mijn ex en een kusje in het openbaar was voor hem een no-go.
Ik merkte dat ik daar enorm onzeker van werd en ik heb hem dit dan ook verteld.
Er is niet veel veranderd, omdat hij dus zelf ook een passie heeft :'auto's en camions'.
En de laatste dagen heeft hij nogal vrij veel tijd gespendeerd aan zijn leger camion, omdat hij er persé een origineel stuk voor wou vinden. Op zich totaal geen probleem, hij mag daar tijd in steken, maar de laatste week voelde ik meer en meer afstand en ik begon de liefheid van mijn ex te missen. Niet zozeer de persoon zelf, wel de manier waarop hij met mij omging.
(ik ben vroeger heel hard gepest geweest en ik heb enorm veel nood aan bevestiging).
Een dag later heb ik het gedaan gemaakt met mijn 'maat', omdat ik eens wou afspreken met mijn ex (ook al had ik hem 1.5 maand niet gezien, als ik hem ergens met de auto tegenkwam wou ik wegduiken achter mijn stuur).
Natuurlijk voelde het goed om mijn ex terug te zien, het voelde vertrouwd, en ik merkte dat hij mij nog altijd graag zag, dat hij spijt had van de dingen die gebeurd waren.
Maar nu komt de aap pas echt uit de mouw, mijn 'maat' (waarvan ik gedacht had dat hij nogal onverschillig met onze breuk zou omgaan en dat hij gewoon zou verder gaan met zijn leven)
die heeft nu dus ook ongelofelijk spijt... Spijt dat hij de laatste week zo weinig aandacht aan mij gegeven heeft en die beseft dat hij mij écht wel graag ziet, dat hij alles wil doen om mij terug te krijgen en dat hij mij zelfs voor zijn camion wil zetten (heb hem al gezegd dat ik dat nu ook niet wil hoor, ben blij dat hij zijn eigen hobby heeft). Hij wil ook een huisje met een tuin voor de paardjes, ziet mij graag bezig met de paarden.
En nu zit ik dus tussen 2 vuren... Ondertussen weten ze van elkaar wat er gaande is, en doen ze dus elk op hun manier moeite om mij terug te krijgen.
Ze zeggen beide dat IK de keuze moet maken en dat ik moet kiezen wat voor mij het beste lijkt.
Maar ik heb het zo ongelofelijk moeilijk
Ik zie hen allebei graag, ik voel me goed bij beide, ze hebben allebei hun goede kanten en ze willen allebei het beste voor mij.
Ik wéét ook dat het allemaal mijn schuld is en dat ik niet zo snel iets met de andere had mogen beginnen, maar ik kan de tijd nu niet meer terug draaien.
En ik kan hen ook geen weken meer laten wachten, ze willen dat ik kies..
Maar verdorie ik geraak er maar niet uit
ex 1 heeft een kleine voorsprong omdat we al zolang zijn samen geweest en omdat ik weet dat hij vanbinnen echt een goede jongen is,
maar ex 2 vind dat hij ook nog een kans verdient, omdat ex 1 al zoveel kansen heeft gehad en hij maar 1.
Ik kan ook niet echt vergelijken omdat ze beide zo verschillend zijn, ex 1 is emotioneler en extravert/zit snel in een negatieve cirkel, ex 2 is een opkropper en introvert/doet alsof hij onverschillig is maar is wel rustig en staat positiever in het leven.
Verdorie verdorie, wat heb ik mezelf toch aangedaan
Sorry voor het ongelofelijk lange verhaal (en de eventuele schrijffouten(ik ben Belg)), maar ik hoop dat jullie een beetje vat kunnen krijgen op de situatie en dat jullie het wat objectiever kunnen bekijken.
Ik word momenteel verscheurd door twijfels, 1 van de 2 gaat gekwetst worden
en ik moet kiezen voor mezelf, maar ik weet echt niet wat het beste is voor mij
