Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-02-14 23:33

Ik ben ongewenst.

Geplaatst door de TopicStarter : 20-02-14 23:33

(sorry als het hier niet goed staat)

Hoi allemaal,

Ik weet niet zo goed hoe ik dit allemaal uit moet leggen, en of het wel mijn beste idee ooit is geweest om het hier te delen, maar het zit me toch niet lekker en wil het toch even kwijt. Dit kan nog wel eens een lang verhaal worden...

Laat ik maar bij het begin beginnen.
Daar zit ik dan, in die buik van mijn moeder. Ik heb nog nergens enig besef van, maar dat zal ik later nog wel krijgen. Mijn vader en moeder zijn in gesprek. Mijn vader laat weten dat hij toch nog niet klaar is voor een kindje, dat hij toch liever eerst een carrière maakt als piloot, zodat hij ook geld heeft om voor me te zorgen. En dat terwijl ze het er nog zo goed over hadden gepraat. Hij was bijna klaar met zijn opleiding, dus een kindje kon geen kwaad. Toch?
Mijn moeder is drie maanden zwanger, en toen ging hij weg. Mijn moeder wil me niet weg laten halen, dus 6 maanden later ben ik daar: een veel te dikke baby. Mijn moeder is weer bij haar ouders gaan wonen, maar na een jaar verhuizen we, krijgen mijn moeder en ik een eigen plekje.
Ik word ouder, ga naar school. Daar zijn allemaal mensen die wel een vader hebben. Maar ik heb die niet. Hij heeft nooit meer naar me omgekeken. Ik vind het eigenlijk niet raar dat ik geen vader heb, dat was immers mijn hele leven al zo. Toch mis ik het op de een of andere manier. Ik wens altijd dat ik een vader had, en een broertje of zusje zou ik eigenlijk ook wel heel leuk vinden.
Als ik een jaar of acht ben, beginnen er dingen te veranderen. We krijgen een nieuwe buurman. Mijn moeder kan goed met hem opschieten, we eten daar wel eens en hij eet ook wel eens bij ons. En dan gebeurt er iets wat ik eigenlijk nooit aan zag komen: ze gaan trouwen. Een paar maanden later krijgen ze zelfs een kindje samen.
Het huis waar we in wonen wordt te klein, en we moeten verhuizen. Ik ben blij dat mijn wens is uitgekomen.
Even een sprong in de tijd, naar de tijd dat ik 11 ben. Mijn moeder vindt dat ik slecht luister en denkt dat er iets mis is met mijn oren. Ze laat een hoortest doen, waaruit blijkt dat ik gehoorverlies heb. Ik krijg allerlei onderzoekjes om te kijken of ik wel goed mee kon komen op school. Het blijkt dat ik mezelf heb leren liplezen, en hierdoor alle stof gewoon heb meegekregen, wat ook deels blijkt uit mijn citoscore en VWO-advies. Voor mijn gehoorverlies krijg ik gehoorapparaatjes, waar ik helemaal gek van wordt, omdat ik alle geluiden veel harder hoor dan ik gewend ben.
Inmiddels ga ik naar de middelbare school. Ik heb iets uitgekozen waarvan ik denk dat ik me op mijn plek zou voelen. En hier begint de ellende. Ik krijg steeds meer ruzie met mijn ouders (moeder en stiefvader), gewoon om de kleinste dingen. Omdat ik me hierdoor erg onzeker ga voelen, ga ik eten. Ik vreet repen chocola per dag op. Hierdoor ontstaat nog meer gedoe thuis, mijn ouders vinden dat ik te veel eet. Op school krijg ik gesprekjes met mentoren en maatschappelijk werkers. Verschrikkelijk vind ik het, want ik ben geen prater. Ook mijn ouders zoeken steeds meer mensen die me zouden 'helpen'. We gaan naar verschillende therapeuten, en er gaan een jaar of twee voorbij, totdat er één tegen me zegt: "Iris, we weten het zeker." Ik krijg eerst allerlei complimentjes naar m'n hoofd. Ik zou creatief zijn, gepassioneerd, weten wat ik wil, slim zijn, bla bla bla. Daarop volgt een hele reeks met negatieve dingen. Lastige prater, slecht in communiceren bla bla bla. Er wordt een heel verhaal omheen gemaakt, maar het komt erop neer dat ze me een briefje hebben opgeplakt met 'autist'. Asperger. Dat heb ik. Fijn. Ik wordt weer doorverwezen naar iemand anders, die me helemaal uit gaat leggen wat ik nou precies heb en hoe ik daarmee om moet gaan, maar de enigen die er een probleem van maken zijn mijn ouders. Ik heb zelf eigenlijk nooit ergens last van gehad, kan op school in principe prima communiceren ed.
Thuis gaat het inmiddels steeds slechter. Bij asperger hoort onder andere dat je discussies graag wilt winnen, en kwa taalgebruik erg sterk bent. Mijn stiefvader wil ook graag discussies winnen, en wij botsen nogal vaak. Wat betreft taalgebruik win ik, maar daar neemt hij geen genoegen mee. Lichamelijk is hij sterker en je raadt het misschien al: dat levert mij fijn blauwe plekken op...
Januari het volgende jaar achterhaal ik mijn biologische vader zijn adres en schrijf ik hem een brief. Hij mailt me terug met dat hij druk is, maar hij belooft me snel te schrijven. Hij zegt dat hij het erg moedig van me vindt.
Inmiddels ga ik bijna naar de vierde klas, en ben ik gestopt bij mijn 'therapeut'. Thuis gaat het niet veel beter, hoewel mijn stiefvader al wel wat beter zijn handjes thuis kan houden.
Mijn ouders, en ook de leraren op school, denken dat ik een probleemgeval ben, gewoon omdat ik dat etiket met 'autist' erop opgeplakt heb gekregen. Terwijl ik zelf nergens last van heb.
In de herfstvakantie achterhaal ik mijn vader zijn telefoonnummer, en wanneer ik met een groepje vriendinnen en de paarden naar de Veluwe ben, besluit ik hem op te bellen. Hij klinkt erg enthousiast en wil graag een keer wat afspreken, zodat we kennis kunnen maken. Hij heeft een maand vakantie, dus dat komt mooi uit. We zouden nog contact hebben.
De weken daarna vraag ik aan hem wanneer hij tijd en zin heeft om iets af te spreken, waarop hij zegt dat hij het druk heeft met de verbouwing van zijn huis, of gewoon helemaal niet reageert.
Een paar keer vraag ik hem waarom hij niet reageert, waarop hij reageert dat hij 'andere belangen' heeft. Even later zegt hij zelfs dat het helemaal geen goed idee is geweest en dat hij eigenlijk helemaal nog niet toe is aan iets afspreken.
Meerdere keren ben ik ontzettend boos op hem geworden. Ik kan hem wel verrot schelden, maar in mijn berichten houd ik het netjes. Gekwetst ben ik, maar hij zegt dat het niet de bedoeling is geweest om me te kwetsen. Later stuur ik hem nogmaals dat ik het niet oké vindt, zoals hij heeft gehandeld. Hij reageert weer met dat hij niks kwijt kan, waarna ik hem nogmaals een boos berichtje stuur.
Hij reageert niet, terwijl ik zie dat hij het gelezen heeft. Als ik een keer zie dat hij online is, spreek ik hem aan. "Kan je nu je toch online bent, misschien eindelijk eens tegen me praten?"
Dat kan wel zegt hij. Ik vraag hem of hij dan eindelijk eens kan antwoorden op mijn vraag van 3,5 week geleden. Dat kan hij niet. Er volgt een heel gesprek, en op een gegeven moment zegt hij dat het feit dat hij niet reageert ligt aan de manier waarop ik dingen duidelijk maak aan hem, hoe IK reageer. Hij zegt dat hij moet gaan, waar ik sarcastisch op zeg "goh, wat jammer nou"
Flauw vindt hij het, zegt hij. Hij vindt het nergens op slaan. Ik laat nog eens goed aan hem merken dat ik inmiddels wel aardig gewend ben aan dat hij het laat afweten. Geen reactie. Weg was hij.
Twee weken later stuur ik hem nog een berichtje. Ik vraag hem heel rustig of we niet gewoon één keer in de week aan elkaar zouden kunnen vragen hoe het gaat, hoe de week/dag was. Gewoon, rustig kennismaken op deze manier. Geen reactie.
Mijn schoolwerk lijdt eronder. Ik kan me slecht concentreren, ben erg onzeker. Hierdoor haal ik slechte cijfers, en op dit moment ziet het er niet goed uit, en is het nog maar de vraag of ik dit jaar wel zal halen. Mijn moeder wil me naar huiswerkbegeleiding hebben, maar dat wil ik niet. Ze heeft me al naar een of andere planhulp gestuurd, waar ik niks aan heb. Huiswerkbegeleiding heb ik niet nodig, het niveau kan ik prima aan, maar de concentratie is ver te zoeken. Ook school is nu door mijn slechte cijfers ontzettend demotiverend. Ondanks dat ik hard werk en mijn best doe, haal ik slechte cijfers door mijn concentratie. Mijn onzekerheid wordt steeds erger; ik heb het gevoel dat ik nooit wat goed kan doen, dat altijd alles mijn schuld is. Vooral thuis.

En hier zit ik dan. Ik ben 15 jaar, atheneumleerlinge met een passie die niemand lijk te waarderen en littekens op mijn hart en dit is mijn leven.

Ik wil weg van huis, maar omdat ik nog maar 15 ben is dit erg lastig. Ik heb van mijn stiefvader en moeder wel eens te horen gekregen dat ze me zo snel mogelijk weg willen hebben. Ik voel me thuis gewoon niet op mijn plek, ben ik niet bij de mensen waar ik me goed bij voel. Bij de paarden, daar voel ik me thuis. Daar ben ik op mijn plek. Ik merk zelf dat ik zo veel liever met paarden bezig ben dan met mensen. Ik vind het heerlijk om met 'probleempaarden' te werken, te ontdekken wat er met ze gebeurd is, wat er nu met ze aan de hand is en wat ik eraan kan doen. Ik kan met paarden zo veel beter communiceren dan met mensen lijkt het wel, ook al kunnen paarden niet praten. Ik ben zo veel mogelijk op stal, zo min mogelijk thuis. Helaas moet ik de laatste tijd veel meer thuis zijn, omdat ik steeds straf krijg van mijn ouders, wat betekent dat ik niet naar de paarden mag, want dat vind ik verschrikkelijk en dat weten ze. Terwijl we gewoon al om de kleinste dingen ruzie krijgen, en ik ben in hun ogen altijd de schuldige, dus ik krijg straf. Ook voor dingen die ik niet eens gedaan heb.
Ik weet het allemaal niet meer. Echt niet.

**Geplaatst**: 20-02-14 23:39

Re: Ik ben ongewenst.

Geplaatst: 20-02-14 23:39

Damn meid wat heb jij veel mee gemaakt .. Ik ken een soortgelijke situatie, en diegene is wel an wat ouder, als je tips wil, of je hart luchten mag je altijd PBén

**Geplaatst**: 20-02-14 23:39

Geplaatst: 20-02-14 23:39

Pfff meis. In ieder geval heel veel sterkte. Je mag me altijd een pb sturen. Ik ga nog eventjes nadenken of ik iets weet wat je kan doen in deze situatie.
Zijn er mensen binnen je kennissen/familiekring die je echt vertrouwt?

**Geplaatst**: 20-02-14 23:40

Geplaatst: 20-02-14 23:40

Jeetje meid, wat een verhaal....

Ik kan je geen advies geven, wel een PB box die altijd open staat. Je bent niet de enige met een rugzak, en iedereen moet op zijn eigen manier leren omgaan met zijn/haar verhaal. Al is dat erg moeilijk.... :(:)

*knuffel*

**Geplaatst**: 20-02-14 23:40

Geplaatst: 20-02-14 23:40

Sprakeloos... Heel veel sterkte, meer kan ik helaas niet al zou ik dat wel willen. :(:)

**Geplaatst**: 20-02-14 23:41

Geplaatst: 20-02-14 23:41

Is het geen optie om op begeleid wonen te gaan via de psycholoog?
Kan je daar goed je verhaal kwijt?

Wat betreft je biologische vader. Je kan hem niet dwingen contact met je te willen. Helaas al zou je graag willen, zeker nu. Laat het even rusten

Hebben ze ook gezegd tegen je dat je een probleem geval bent of dénk je dat?
heb je een goede mentor waar je je verhaal kan doen? Misschien dit bespreken met je psychloog over eventuele medicatie of aanvullende vitamine nemen voor concentratie?

**Geplaatst**: 20-02-14 23:49

Re: Ik ben ongewenst.

Geplaatst: 20-02-14 23:49

Wat een verhaal, ik ben er stil van. Ongelovelijk veel sterkte.

**Geplaatst**: 20-02-14 23:51

Geplaatst: 20-02-14 23:51

Jeetje wat een verhaal.. Ik vind het heel erg voor je dat je je zo rot voelt! Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik voor je kan doen, maar een PB is natuurlijk altijd welkom als je daar behoefte aan hebt! Je moet weten dat je ontzettend sterk bent. Je blijft het proberen met je biologische vader, terwijl hij je steeds weer teleur stelt... Ik vind het erg knap van je dat je je verhaal zo durft te delen. $_/-\o_$
Misschien kun je eens na gaan denken over familieleden die je goed vertrouwd en daar eens mee gaan praten?
Heel veel sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-02-14 23:54

Geplaatst door de TopicStarter : 20-02-14 23:54

Dank jullie wel allemaal, heel fijn om te weten dat er in ieder geval iemand is om even tegen te praten

Ik heb in mijn omgeving ook wel mensen waar ik goed mee kan praten, maar helaas heeft mijn moeder dat ontdekt, en als ik iets niet aan haar wil vertellen weet ze het wel los te peuteren bij de mensen waar ik het aan verteld heb..

Wat mijn psycholoog betreft, ik kan voor geen meter met hem opschieten.. Met geen enkele psycholoog eigenlijk. Ze denken allemaal dat ze weten hoe ik in elkaar zit, maar dat weten ze dus écht niet.
Begeleid ergens gaan wonen zou op zich voor mij best een optie zijn, maar ik vraag me af of mijn ouders daarmee instemmen, en daarnaast ben ik bang dat ze me dan alleen maar meer weg gaan houden van dat wat ik leuk vind.

Mijn biologische vader heb ik idd al laten rusten (intussen al ruim 1,5 maand niet mee gepraat) Ik wil hem ook nergens toe dwingen, maar hij heeftme een belofte gedaan en ik vind persoonlijk dat hij zich daaraan moet houden.

Mijn mentor kan ik ook voor geen meter mee opschieten helaas. Ze hebben me niet letterlijk gezegd dat ik een probleemgeval ben, maar ze hebben me wel duidelijk laten merken dat ze vinden dat ik aardig in de buurt kom..

Ik kan eigenlijk met niemand uit mijn familie echt goed praten. De enige waar ik goed mee kan praten zijn de eigenaresse van de paardjes die ik rijd en twee van haar kinderen. Maar helaas heeft mijn moeder dat dus ontdekt, en doet zij er alles aan om bij hen los te peuteren wat ik gezegd heb over hoe ik me voel...

Bedankt voor de tips iig

zal er zeker wat mee doen, ook al lijkt dat nu misschien niet zo, ik denk er altijd overna!

**Geplaatst**: 20-02-14 23:57

Geplaatst: 20-02-14 23:57

Jeetje wat knap van je dat je zo je verhaal opschrijft zeg poeh brok in me keel ervan.

Hoe je alles opschrijft en in emoties praat kan ik je een ding zeggen schrap dat autisme en asperger uit je hoofd...had je dat gehad dan kon jij nooit zo'n verhaal met zoveel emoties erin hier neerzetten....jij denkt enorm goed na over dingen ;-)

en ik vind dat je het echt knap doet.

Ik heb pas op mijn 24ste levensjaar contact gekregen met mijn biologische vader en weet je....ik wilde het heel graag heb hem tot nu toe totaal 3x gezien (ben nu 30) en het valt me vies tegen. Ik ben blij dat ik zijn naam en gezicht weet maar voor de rest ben ik er achter dat het beter is zo....

Dan nog wat voor jou meld je aan bij instanties zoals jeugdformaat, anton constandse woon je in een andere regio hebben ze dit vast ook wel onder andere naam. Zij richten zich op de jeugd en je geeft zelf aan dat je open staat voor hulp maar je weet niet wat je moet doen. Zij kunnen je helpen. En echt niet alle organisaties zijn even goed daar zul je achter moeten komen iemand waar je een klik mee hebt ;-)

.

Zij kunnen ook bemiddelen tussen jou en je ouders misschien kun je je laten inschrijven op een wachtlijst voor begeleid wonen? Er zijn veel wegen en veel opties voor jou. Je bent niet de enigste die het leven zo beleefd ;-)

ga maar googlen en rond vragen/bellen.

Je eerste stap kan al praten met je huisarts zijn ( als je een klik hebt met deze).

Ik ben zelf een begeleidster voor jongeren/ gezinnen met kinderen die een pgb budget hebben. Werk met kids en jongeren die een autistische achtergrond hebben of ander gedragsprobleem of stoornis.
En weet dat er veel is voor kids en jongeren als jou.

Heel veel sterkte meid ik vind je moedig en kan je zeggen dat er een weg is naar geluk......

**Geplaatst**: 21-02-14 00:01

Geplaatst: 21-02-14 00:01

Zo te lezen, hebben je ouders en je stiefvader fouten gemaakt, al lees ik ook wel dat jouw moeder ontzettend veel moeite heeft gedaan om uit te zoeken wat er aan de hand is en om jou te helpen. Huiswerkbegeleiding is geen slecht idee, ook niet als je qua niveau goed meekan maar moeite hebt met concentratie. Ben je niet wat streng voor je moeder? Jij benoemt wat ze doet als 'lospeuteren', als ze niet bezorgd om je was, zou ze dat niet doen. Het is maar hoe je het bekijkt.
Anderzijds had zij je moeten beschermen tegen je stiefvader, weet ze van zijn gedrag naar jou toe?

Wat betreft je vader... Het is duidelijk dat hij er momenteel niet aan toe is en hoe meer je je opdringt, hoe minder kans op succes. Ik weet dat het heel rot is als je het gevoel hebt iemand nodig te hebben die er niet voor je wilt/kan zijn. Toch denk ik dat je het ruimte wilt geven, niet iedereen ziet de dingen zoals jij je ziet, hoe frustrerend en onrechtvaardig dat ook kan zijn. Met te veel aandringen ga je niet veel bereiken. Verwacht niet te veel van die belofte, je stelt alleen jezelf teleur daarmee.

Je zegt dat niemand je lijkt te waarderen, maar waardeer je jezelf wel? In je hele verhaal schrijf je bijna niets positiefs over jezelf. Je bent nu op puberleeftijd, dus de puberkwaaltjes krijg je er ook nog bovenop, bij je andere problemen. Het is niet abnormaal dat je alles erg zwart inziet nu, de kunst is om daar uit te komen.

Mensen zijn nooit perfect, ook jouw moeder en je stiefvader kunnen fouten maken, net als jij. Op een gegeven moment moet je het verleden kunnen laten rusten en zelf zoeken wat jij kan doen om de situatie beter te maken. Ik denk dat het verstandig is om eens openhartig met je moeder hierover te communiceren (zonder het verleden daarbij op te rakelen), de huiswerkbegeleiding een kans te geven en zelf de keuze ook maken om alles te doen om niet in het negatieve te blijven hangen. Je moet verder met hoe de kaarten nu liggen.

Een psycholoog, daarmee moet het klikken. Als je zegt "ze denken allemaal dat...", geef je ze dan wel een eerlijke kans? Die mensen zijn er om je te helpen, maar laat je dat wel toe?

Je hebt nu het gevoel dat je voor iedereen evengoed dood kan zijn, maar geloof me, dat is echt niet zo.

@diesel83, over de diagnose hoeven we hier geen uitspraak over te doen. Ook mensen met autisme kunnen soms erg goed beschrijven hoe ze zich voelen en wat er gaande is. Het is niet aan ons om dat tegen te spreken.

**Geplaatst**: 21-02-14 00:03

Geplaatst: 21-02-14 00:03

Tjongejonge zeg...
Wat ik me afvraag; ga je niet gewoon te snel? Je bent een puber, die hebben nu eenmaal ruzie met hun ouders, dat betekend niet meteen dat je ongewenst bent.
Je biologische vader kan duidelijk niet goed wennen aan het idee en als ik je berichten zo lees reageer jij volwassener dan hem.
Ik vind je zowieso erg 'wijs' en berekenend overkomen en ik kan dat niet goed plaatsen bij je leeftijd. Misschien heeft dat te maken met asperger, maar daar ben ik niet mee bekend.
Volgens mij is het verstandig als je eens gaat praten met je moeder en je stiefvader, leg uit hoe je je voelt en overleg hoe jullie het samen kunnen verbeteren. Uit je verhaal lees ik dat zij het beste voor je willen maar botsen met bepaalde karaktereigenschappen icm de pubertijd.
Dat is moeilijk voor jullie allemaal, maar ligt niet alleen aan hen.

**Geplaatst**: 21-02-14 00:05

Geplaatst: 21-02-14 00:05

@ tineke diagnoses worden gewoon te snel gegeven....bedoelde meer voor haar schrap t uit je hoofd richt t niet negatief van die stempel heb ik....niks nadeligs naar ts erover ;-)

sterker nog je kan het zelfs mooi gebruiken als je het hebt om hulp te krijgen en bv een wajong in de toekomst ( als deze er dan nog is gezien kabinets plannen :-()

**Geplaatst**: 21-02-14 00:08

Geplaatst: 21-02-14 00:08

Een dikke knuffel voor jou.

Je bent niet ongewenst meisje. Je moeder heeft voor jou gekozen, en heel bewust zo te lezen. Misschien laat ze dat voor jouw gevoel niet vaak merken en heb je door de ruzies het gevoel dat het niet zo is, maar ze heeft ervoor gekozen dat ze jou als dochter wilde krijgen. Dus natuurlijk ben je niet ongewenst. Grote kans dat wat jij als bemoeizucht ervaart, eigenlijk gewoon bezorgdheid over jou is.

Je hebt best een rugzak en je bent nu denk ik heel erg zoekend naar wie je bent en wat je wilt. En het gevoel dat andere mensen "zomaar voor niets" een fijne gezinssituatie hebben en jij niet, voelt dan heel oneerlijk. Het punt is dat je er helemaal niets aan kunt doen. Het is jouw schuld niet dat je vader er niet wil zijn, en bovendien kun jij dat niet veranderen in hem. Maar je bent er wel verdrietig over. Dus het is helemaal begrijpelijk dat het stormt in je hoofd omdat je volgens mij aan de ene kant zo graag wil dat de vader gewoon van je zou houden en je hem aan de andere kant keihard door elkaar wilt rammelen om hoe hij reageert.

Heb je het er wel eens met je moeder over gehad dat je het erg lastig vindt zoals alles nu gaat? Als jullie even samen thuis zijn gewoon eens zeggen: mam, kunnen we even samen op de bank gaan zitten? En vertellen dat je ook verdrietig bent maar niet goed weet hoe je anders op de situatie moet reageren dan je nu doet? Praten is vaak toch wat het beste helpt denk ik, ook al is het eng je kwetsbaar op te stellen.

Als je stiefvader je slaat als jullie ruzie hebben, wordt er absoluut een grens overschreden en je hoeft je dat niet te laten gebeuren. Vraag daarvoor hulp bij bijvoorbeeld je mentor op school, of desnoods je buurvrouw als je je daarbij prettig voelt.

Laatst bijgewerkt door Elanor op 21-02-14 00:14, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 21-02-14 00:14

Geplaatst: 21-02-14 00:14

IK ben op mijn 19de jaar midden in de nacht buiten gezet.
Ook ik was ongewenst moeder was een hoér en kreeg een nieuwe vriend een alcohol verslaafde.
Sindsdien blijvende traumas en nachtmerries dit is maar een stukje van mijn verleden.
Wil je meer weten stuur maar pb.
Mijn moeder ging met iedereen plat en ik ben zelf door een man misbruikt die mijn vader niet was.
En ook door hem in elkaar geslagen.
Mijn moeder heeft me over mijn haren over straat getrokken.
Zo kan ik nog wel even door gaan mijn moeder heeft hypochondrie en is zwakzinnig.
Ik had een hele akelige getraumatiseerde jeugd.
En mijn moeder die wil ik nooit meer zien.
Als je wilt praten stuur maar PB ik begrijp je wel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-02-14 00:24

Geplaatst door de TopicStarter : 21-02-14 00:24

@diesel83 : dankjewel voor je reactie en je tip

Zal er zeker wat mee doen

@Tieneke : Mijn moeder weet van mijn stiefvaders gedrag naar mij toe, maar ze doet er eigenlijk vrij weinig aan. Ik weet wel dat zij ook veel ruzie maken over mij, dat heeft ze me letterlijk verteld. Er is een periode geweest dat ze zelfs wilden scheiden vanwege de ruzie die ze om me maakten.
Wat mijn vader betreft, ben ik er inderdaad ook achter gekomen dat ik op deze manier niet zo veel bereik... Ik heb hem aan de kant gezet, maar in mijn hoofd blijft hij spoken. Daar kan ik hem op de een of andere manier niet loslaten. Contact heb ik al 1,5 maand niet meer met hem.
Ik waardeer in principe mijn werk wel. Ik weet wat ik doe en waar het goed voor is. Ik weet wat ik er later aan heb, maar voor lijkt het net alsof niemand het daarmee eens is, alsof ik er alleen voor sta zonder hulp, terwijl er best mensen zijn die me willen helpen, en dat waardeer ik zeer. Ik weet niet precies hoe ik dit uit moet leggen...
Ik heb laatst een open gesprek gehad met mijn moeder, die mij vroeg wat mijn probleem was. Dat heb ik haar duidelijk gemaakt, maar ze reageerde nogal spottend. Alsof ik van een mug een olifant maakte. Ze wil heel graag dat ik zeg wat ik voel, maar wanneer ik dat doe, is het nog niet goed.
Wat psychologen betreft.... Ik ga daar inmiddels al een behoorlijke tijd heen (bijna 5 jaar inmiddels) en heb er ontzettend veel gehad, en ik heb met allemaal slechte ervaringen gehad. Hierdoor ben ik een beetje wantrouwig geworden naar psychologen toe, moet ik eerlijk toegeven.

@ anneliesdj: Voor mijn gevoel gaat het inderdaad allemaal heel snel, en inderdaad ik ben een puber. Maar aan de andere kant, heb ik al ruzie met mijn ouders zo lang ik me kan herinneren, ook al voor ik ging puberen. Ik ben in mijn verhaal vergeten te melden dat ik ook al naar iemand toe ben geweest die met creativiteit iets deed wat ook een therapie was ergens voor, maar ik was toen 6, dus daar weet ik niet meer zo veel van. Ik weet ook niet meer waarom ik daarheen ging.

@ elanor: mijn moeder heeft inderdaad heel bewust voor mij gekozen, maar dit komt onder andere ook uit eigen gevoel vna haar kant. (ik weet alleen niet of de reden daarvoor iets is wat ik hier zomaar neer kan zetten)
Ik heb laatst met mijn moeder gepraat (zie reactie naar tieneke)
Op school heb ik helaas ook niemand om mee te praten. mijn mentoren kan ik niet goed mee overweg, en de mensen waar ik wel mee op kan schieten zie ik alleen buiten school. Mijn buren heb ik eerlijk gezegd amper contact mee.

@loveskary: jeetje wat een verhaal is dat ook!

**Geplaatst**: 21-02-14 00:26

Geplaatst: 21-02-14 00:26

TS, Wat mij opvalt in jouw verhaal is dat je beschrijft dat aan de binnenkant iets anders gebeurt, dan wat andere mensen aan jou zien.
Tenminste: dat vermoeden heb ik.
Misschien heb je wat aan onderstaande.

Ik vermoed dat de mensen in jouw omgeving dat niet door hebben hoeveel jij lijdt aan je situatie.
Een goed stel hersens en niet op je mondje gevallen (zo schat ik jou in op basis van wat je schrijft), maakt dat je niet heel toegankelijk over kunt komen. Ook zul je de effecten van therapie snel doorzien, zodat je buiten je gevoel blijft. Dit creëert een soort emotionele weerstand, waar je jezelf niet door heen kunt helpen.

Intelligent zijn niet altijd een voordeel als je hulp wilt.
Je doorziet zoveel verstandelijk, maar emotioneel laat je het dan niet snel toe.
Het gaat uiteindelijk om wat je wérkelijk voelt (zijns-niveau)... niet wat je denkt dat je voelt (denk-niveau).
Dan is intelligentie helaas soms een blokkade.
Als je dit herkent, kun je dit misschien ter sprake brengen bij je therapeut of andere volwassene die je vertrouwt. Lichaamswerk kan dan soms helpen (haptonoom, mindfullness, ).
Ik wens je sterkte met je zoektocht.

**Geplaatst**: 21-02-14 00:38

Geplaatst: 21-02-14 00:38

senna21 schreef:
Intelligent zijn niet altijd een voordeel als je hulp wilt.
Je doorziet zoveel verstandelijk, maar emotioneel laat je het dan niet snel toe.
Het gaat uiteindelijk om wat je wérkelijk voelt (zijns-niveau)... niet wat je denkt dat je voelt (denk-niveau).
Dan is intelligentie helaas soms een blokkade.
Als je dit herkent, kun je dit misschien ter sprake brengen bij je therapeut of andere volwassene die je vertrouwt. Lichaamswerk kan dan soms helpen (haptonoom, mindfullness, ).
Ik wens je sterkte met je zoektocht.

Precies, dat omschrijft ook goed wat ik voel als ik je bericht lees.
Je moet ook leren met jezelf omgaan, dat hoort bij de pubertijd.
Plaats jezelf niet teveel in de slachterofferrol maar probeer er actief iets aan te doen, je bent intelligent genoeg om een gesprek te voeren met je ouders en eruit te komen hoe jullie prettiger met elkaar kunnen leven. Bedenk wel dat het niet alleen moeilijk is voor jou maar ook voor hen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-02-14 00:55

Re: Ik ben ongewenst.

Geplaatst door de TopicStarter : 21-02-14 00:55

Intelligentie is inderdaad niet altijd een voordeel als je hulp wilt... Daarnaast klopt het dat ik een soort 'masker' draag, zodat mensen niet zien wat er met me aan de hand is , dat moet ik toegeven.

**Geplaatst**: 21-02-14 00:57

Re: Ik ben ongewenst.

Geplaatst: 21-02-14 00:57

Als je jezelf daarvan bewust bent kun je er ook wat aan doen

**Geplaatst**: 21-02-14 01:06

Geplaatst: 21-02-14 01:06

Heb het hele verhaal gelezen, vervelend zeg allemaal

heel veel sterkte
het is misschien bot om te zeggen maar misschien is het beter om geen contact te zoeken met je bioligische vader om teleurstellingen te voorkomen. Jij hebt je best gedaan om contact te zoeken, laat het nu aan hem over. En je bent 15 en zit in de puberteit, dus je ouders kunnen heel dwars gaan doen maar in feite kan jij niks doen aan de reacties die je geeft (natuurlijk wel een beetje) maar je wordt ouder en wilt je eigen dingen ontdekken.

Jij weet zelf wat goed voor je is en waar je wel of geen last van hebt. Kunnen je ouders wel willen dat je met een psygoloog gaat praten maar als je dat zelf niet wilt schiet dat niks ok (heb ik ook gehad, voelde me prima maar volgens me ouders ging het zooo slecht) ben er zonder die therapie ook goed vanaf gekomen en heb gewoon mijn diploma's gehaald zonder problemen (zo slecht ging het met me) maargoed, wens je heel veel sterkte en je mag altijd een pb sturen als je ergens mee zit.

stiefouders zijn 9/10x nooit leuk, ik heb een stiefmoeder waar ik voor geen meter mee op kan schieten. ik accepteer haar voor mijn vader maar verder nee, woon wegens haar ook niet meer thuis maar bij mijn vriend. Jouw moeder is bezorgd en 'bemoeid' zich daarom overal mee en probeerd ze dingen los te peuteren bij de mensen waar je dingen aan verteld, omdat je dat (zo te lezen) niet bij je moeder kwijt kunt. zij wilt waarschijnlijk weten wat je dwars zit zodat ze je kan helpen, zie dit niet als negatief.
Je stiefvader moet zijn handjes thuis houden, want geen enkele ruzie is een reden om te slaan.
Mijn stiefmoeder heeft mijn broertje een x geslagen, toen heb ik haar aangesproken dat als ik dat nog een x zou zien ze van mij een mep kreeg (en omdat ik me zo opstelde, wat ze nooit had verwacht) is het daarna niet meer gebeurd. Mijn broertje is 16, heeft PDDNOS (vorm van autisme) en mijn ouders begrijpen hem niet waardoor ook ruzies ontstaan. Het is voor jou niet makkelijk maar voor je ouders ook niet omdat zij zich niet in jou kunnen inleven, ik snap mijn broertje echter volkomen en heb dan ook een goede band met hem.

Mijn vader heeft voorgesteld om 1x per week gewoon even (een kwartiertje, als moet langer) te gaan zitten met zijn 2en zonder de rest van het gezin erbij om te kunnen praten over wat er die week allemaal gebeurd is (over thuis, school, zijn sport etc.) en dat als hem iets dwars zit hij dat ook kan vertellen.
Hij vond het in het begin onzin maar later zei hij dat hij dit wel fijn vond omdat de rest zich er dan niet mee bemoeide en dat mijn vader nu beter naar hem luisterd en hem probeerd te begrijpen.

Misschien iets voor jou en je moeder?

Laatst bijgewerkt door Keell94 op 21-02-14 01:22, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 21-02-14 01:09

Geplaatst: 21-02-14 01:09

Die diagnose moet je niet te zwaar aan tillen hoor TS.
Wat betreft het emoties wel of niet kunnen uiten: ik heb Asperger en kan op een of andere manier heel goed mensen lezen. Ik voel haarfijn aan of iets wel of niet goed is, en kan ook echt goed mijn gevoel uitleggen bijvoorbeeld.
Dat is misschien niet altijd zo geweest, maar ik kan dat echt heel goed.
Op andere punten ben ik weer een typische Asperger, maar het is ook een stukje hoe ouder je wordt hoe beter het gaat is mijn ervaring.
En dat klopt ook wel met waar ze nu achter zijn: Spiegelneuronen met een omgekeerde cyclus!
Bij een jong kind is dat niveau heel hoog, en loopt af. Bij autisme is dit precies andersom, gemiddeld functioneert een persoon met autisme dus op zijn best rond zijn dertigste als je het zo bekijkt.

Wie weet is jou gehoorschade je mazzel trouwens wel geweest, gevoelige oren is echt vervelend.
Dat je nu niet tegen je gehoorapparaat kan zegt mij wel wat qua Asperger.
Maar een stempel autisme is niet per definitie slecht, ''wij'' hebben echt hele goede kanten.
Zo heb ik Lyme en ben ik gewoon mezelf aan het genezen waar geen arts aan te pas komt.
Van hoopje ellende naar langzaam aan echt weer fysiek werk kunnen doen in 4.5 maand na de diagnose! (helaas wel al 5 jaar zonder aantoonbare oorzaak ziek, maar oliebol happens!)
Ik ben nu 5 jaar verder na al het ziek zijn en ik krabbel enorm op, maar ik heb ook heel veel geleerd en héél veel ervaring op gedaan op andere vlakken.
Kijk dan mag ik door mijn ziekte die rond mijn 15e begonnen is, en door altijd te laag op niveau gezeten hebben geen bijzonder hoge diploma's, maar dat is dan maar zo.
Taalgebruik/doen en laten boven je leeftijd is mij trouwens niet vreemd, ik werd de laatste keer 28 geschat en op mijn 15e werd ik 20/21 geschat op de werkvloer.

Ze zeggen wel eens, ''What doesn't kill you makes you stronger.'', houd je daar aan vast en inderdaad dit is ook een rotperiode qua pubertijd.
Probeer uit het negatieve het positieve te halen, kijk nou naar toekomstdromen bijvoorbeeld:
de beste hulpverlener is degene met ervaring, die weet hoe dingen kunnen zijn.
Daar zou je al iets positiefs uit kunnen halen als je het voor jezelf af kunt sluiten straks.
Mijn tip zou ook zijn accepteer je diagnose, en accepteer wie je bent!

Het houd jezelf enorm tegen als je dat niét doet weet ik uit ervaring met een vriend uit mijn vriendenkring van school.
Ik had het toen al lang geaccepteerd en degene die dat niet deed zat enorm in de knoop.

Misschien eens kijken of je ambulante begeleiding kunt krijgen?
Dat is namelijk het voordeel, áls je een pgb hebt of kunt krijgen heb je dat te danken aan je stempeltje.
Dit is ook gewoon maar een mens, ik heb er twee gehad en de eerste vond ik niets, de tweede klikte super en heb ik nog steeds. Momenteel weinig contact maar ze is er wel.
Deze mensen zijn er voor zowel je ouders als voor jou, om hen meer inzicht te geven in jou en andersom. Ik heb dat nooit als vervelend ervaren, het is gewoon iemand die ik vertrouw en met net een beetje meer kennis over hoe om te gaan met andere mensen.
Maar veelal zijn het gewoon mensen met feeling voor hun vak: mensen met problemen helpen.
Je kan methode A hebben voor een autist, maar werkt methode A niet zal je over moeten op methode B. En dat zien deze mensen echt wel, is mijn ervaring.
Bij mij was dat gooi het op haar hobby, dan heb je die klik vast: conclusie ik kreeg er een met paarden. :')

**Geplaatst**: 21-02-14 01:13

Geplaatst: 21-02-14 01:13

Het is een heel verhaal ts

Je hebt heel wat achter je kiezen, een stempel gekregen (terecht of onterecht..) waar je niet blij mee hoeft te zijn. Je word in hokjes geplaatst door (bijna) iedereen. En dat is gewoon zo vervelend.. zeker op die leeftijd!

En het enige wat je kan doen is bewijzen dat je uit die hokjes groeit! Het is jou leven en je moet je gaan concentreren op jou doel! Wil je dat doen door uit huis te gaan? Prima ga er voor! Wil je dat doen door middel van een goed rapport? Ga er voor!

Laat je niet op je kop zitten! Uit iedere situatie is wel een uitweg je moet er alleen wel voor werken! Je kan nog zo veel bereiken in je leven. Je bent jong, intelligent en je hebt al zo veel levenswijsheid

**Geplaatst**: 21-02-14 01:17

Geplaatst: 21-02-14 01:17

Wauw... Wat een verhaal! Toch herken ik sommige dingen. Niet bij mijzelf, maar bij anderen. Goh, wat ga jij toch door een moeilijke tijd.. ik ben een beetje sprakeloos. Ik ben het helemaal eens met Tieneke.
Nu merk je dat je het sowieso met iemand kunt over hebben. Heel erg knap van je dat je dit deelt met bokt. Je moest waarschijnlijk 3 keer slikken voordat je "plaatsen" hebt ingedrukt. Maar volgens mij heb je nu door dit te plaatsen wel een heel stuk gewicht van je borst af. Je kan duidelijk lezen dat je om hulp vraagt door zo'n bericht te plaatsen.
Er zijn genoeg mensen die willen en kunnen helpen. Hier op bokt zie je ook een paar mensen die hier verstand/ervaring mee hebben of met je hierover willen praten door een Pb'tje te sturen. Dat mag trouwens ook altijd bij mij.
De enige oplossing hiervoor is om erover te praten. Met veel mensen. Ik merk dat je 'vast zit' in jezelf. Je sluit je buiten van mensen. Van mensen die je indirect proberen te helpen.
Wat ik ook lees is dat je moeder wel om je geeft. Ze wil antwoorden uit je die ze nog niet gehoord heeft. Alleen weet ze niet hoe. En daardoor 'lijkt' het alsof ze er niks van snapt of dat ze 'je niet wilt'.
Ze vraagt aan andere mensen voor informatie die jij aan die mensen hebt gegeven die je moeder mogelijk een stap dichterbij brengt naar jouw problemen en gevoelens.
En de psychologen willen je ook helpen. alleen merk jij dit niet, en omdat jij dat niet realiseerd denk jij maar een ding: zij helpen niet. punt. Maar een ding wat nu echt zal helpen. Sta open. Voor alles. Iedereen die je mogelijk probeert te helpen. Als ze je wat vragen. *ook al is het persoonlijk*, gewoon antwoorden. dat doet je goed. Ga bijvoorbeeld met je moeder op de bank zitten. Vraag haar of ze van je houd, (JA), vraag haar of ze je wilt helpen (JA). vraag haar dan wat ze van je wilt weten. Sta open! niet inhouden, brand los. En niet halverwege gesprek opgeven. Laat, haar een einde maken aan het gesprek. en als je vind dat ze niet genoeg weet, vertel haar dan meer. Maak je moeder je beste vriendin.
en dit is makkelijk gezegd dan gedaan, dat snap ik helemaal. Maar het zal je wel goed doen.
Nogmaals als je het ooit ergens over wil hebben, staat mijn pb altijd open.
Veel sterkte, en veel succes.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-02-14 01:21

Geplaatst door de TopicStarter : 21-02-14 01:21

Ik heb inderdaad geen contact meer met mijn biologische vader, al bijna 2 maand niet meer inmiddels, maarin mijn hoofd kan ik hem helaas niet aan de kant zetten op de een of andere manier... Hij blijft maar door mijn hoofd spoken..
Daarnaast is het ook nog zo dat vooral mijn moeder sterk van mening is dat ik geen verantwoordelijkheidsgevoel ken...

@ moonfish13 : Dat aanvoelen herken ik wel bij mezelf, heb ik ook! Gevoel uitleggen gaat bij mij niet via praten, wel via schrijven (ben veel creatief bezig. Video-editing, photoshop, tekenen, schrijven...) Dat met die oren, is trouwens ook weer een apart verhaal, want ik heb uitgelegd gekregen dat iemand met asperger gemiddeld 4x zo gevoelig is voor geluid

Ik probeer iig te accepteren wie ik ben idd

Ik heb zelf nooit last gehad van die diagnose, het is meer dat mensen er zo'n verschrikkelijk probleem van gaan maken en me er anders om gaan behandelen.
Bedankt voor de tip! Zal er zeker iets mee doen

@Dungen: Dankjewel! Ik moet alleen nog even nadenken over wat ik precies wil en hoe ik dat wil

@Axivoca123: Klopt! Was best even slikken! Het klopt ook dat ik me afsluit voor mensen. Ik doe mijn best om zo open mogelijk te zijn naar anderen en ook open te staan voor hulp, maar het gaat voor mij niet altijd even makkelijk door wat ik heb meegemaakt... Ik heb met mensen zo verschrikkelijk veel slechte ervaringen dat ik ze gewoon niet meer vertrouw...

Nomineer dit bericht ×