Ik zit nu sinds 31 januari thuis te werken aan mijn afstudeerscriptie. Ik heb van september t/m januari onderzoek gedaan in een ziekenhuis en ik ben dat nu thuis aan het uitwerken.
Niks aan de hand, zou je zeggen.
Mijn vriend werkt fulltime, hij gaat 's morgens om 8.00 uur de deur uit en komt om 17.30 uur weer terug. Ik heb dan braaf het eten klaar staan.
Ik waarschuw nu vast dat het een heel onsamenhangend verhaal wordt, waarschijnlijk.
Het probleem zit hem in meerdere dingen, maar de hoofdoorzaak is één ding en dat is dat ik mezelf totaal niet accepteer. Ik voel me alleen, omdat ik de hele dag alleen thuis ben. Ik ben in september verhuisd en woon nu 100 km van m'n ouders en vrienden af en ik mis ze gewoon heel erg. Het is best een afstand, niet eentje die je eens per week gaat rijden. Bovendien heb ik daar nu het geld ook niet voor, maar dat terzijde.
Ik ben dus de hele dag alleen, aan het werken aan m'n scriptie. Althans, dat zou ik moeten doen. In werkelijkheid zit ik de hele dag een beetje te switchen tussen bokt en facebook. Aan het eind van de dag heb ik dan amper wat gedaan. Als ik dan in bed ga liggen overvalt mij een gevoel van paniek, dat ik mijn opleiding niet haal als ik niks doe (ik heb faalangst).
Daarnaast krijg ik steeds ontzettende vreetbuien als ik alleen thuis ben. Vandaag bijvoorbeeld, heb ik 's morgens de boodschappen gedaan. Ik heb toen een zak Maltesers gekocht en een zak chips en ik heb die vandaag allebei opgegeten. En dan toch, ondanks dat ik eigenlijk vol zit, maar avondeten, omdat m'n vriend anders niet snapt waarom ik niets eet.
Toen we gingen samen wonen, hebben we heel veel geklust. Ik ben toen vier kilo afgevallen en was zó blij! Maar nu ben ik gewoon weer op m'n oude gewicht. Ik ben veel te zwaar voor m'n lengte, ik weeg 92 kilo en ben 1.73 lang. Toen ik mijn vriend leerde kennen was ik wel zwaarder dan de gemiddelde meid van mijn leeftijd, maar ik zag er leuk uit. Denk ik nu. Mijn ouders hebben altijd gezegd dat ik te dik was, maar als ik nu een foto van een paar jaar geleden zie, denk ik 'ik was helemaal niet dik, was ik nu maar weer zoals toen!' Maar dat is nu zo ver weg.
Op m'n werk is het helemaal niet leuk.. Ik werk op zaterdag in een telecomwinkel. Het werk is best wel moeilijk, ik werk er nu sinds oktober en heb nog steeds het gevoel dat ik niks kan. Er is één collega die me steeds vertelt wat ik allemaal niet goed heb gedaan en daar kan ik - ook door m'n faalangst - niet goed tegen. Daarnaast zag ik laatst dat een collega voor het knippen van simkaarten geld vroeg, terwijl ik geleerd heb dat dat bij 'service' hoort. Dus ik stuur braaf een mailtje naar iedereen om het uit te leggen en te vragen wat nu precies de bedoeling is. Ik krijg van niemand een reactie..... Waardoor ik gelijk de conclusie trek dat ik niet geaccepteerd word in het bedrijf.
Ik heb net een eeuwigheid zitten huilen, m'n vriend snapte er niets van.. We hebben het er over gehad en ik wíl echt afvallen. We hebben nu een weekmenu uitgeprint en gaan het samen proberen. M'n vriend is overigens echt niet te dik hoor, maar het helpt gewoon als hij ook meedoet. Misschien is dit niet de goede oplossing, maar ik weet gewoon even niet meer wat ik moet doen. Bah.
Ik moest dit even kwijt, het is nogal een wirwar in m'n hoofd en ik krijg het niet meer gerelativeerd.
Respect voor jullie als jullie het helemaal lezen




