Geplaatst Citaat:hallo
gister morgen werd ik wakker best wel laat want ik was ziek... mijn moeder kwam van paardrijden terug dus ging eerst even vragen hoe het ging daarna ging ze snel naar mijn broer en ze vroeg voor de grap: leef je nog waarop mijn broer antwoorden
jawel maar wel half. dat was dus geen grapje mijn moeder zag het al wel zijn been lag buiten het bed en zijn mond stond scheef en hij kon zijn hele linker kant niet meer bewegen.
dus mijn moeder heeft de dokter gebeld
en de dokter kwam meteen de dokter dacht dat de uitvals verschijnselen door migraine kwamen. maar toch wilde hij hem even aan het ziekenhuis laten zien
dus nog geen 10 minuten later kwam de ambulance mijn broer ophalen. maar kon niet naar de brancard lopen . dus hij moest van de hele steile trap getild worden waarbij hij bijna viel
mijn moeder ging bij hem in de ambulance
en mijn vader is er achter aan gesjeest en ik?? ik moest alleen thuis blijven.
in het ziekenhuis zijn wat gevoelsonderzoeken gedaan en bloeddruk op gemeten en me broer is door de mri geweest
waar de uitslag uit kwam dat hij een hersen infart heeft gehad die nacht. en dat de uitvals verschijnselen waarschijnlijk voor altijd zijn . mijn broer hield van motor rijden en auto rijden en brommers klussen . en nu?? kan die dat nooit meer!
ik schrijf dit bericht om mijn hart te luchten... want ik ga nu niet naar school dus ik heb geen personen om mijn hart te luchten
groetjes marieke
yes hij kan zijn been weer een beetje bewegen.
en zijn arm voelt hij ook weer
nu inmiddels 4 jaar later, heeft dit alles toch wel een behoorlijke impact op mij gehad. ik zit inmiddels de verpleegkundige opleiding, en ongeveer 40 % van de opleiding gaat dit moment over een CVA/herseninfarct of een hersenbloeding. dus word ik nog heel vaak geconfronteerd
even op een rijtje, mijn broer heeft toen ongeveer 4 weken in het ziekenhuis gelegen, in die weken is hij begonnen met stabiliseren. daar komen dan toch wel een paar vervelende dingen om de hoek kijken, je kan eigenlijk niets meer zelfstandig, je hebt totaal geen privacy meer en in een ziekenhuis wil men toch al gauw snel snel... dus word er weinig aan autonomie gedaan. want daar is weinig tijd voor, het gevoel in het been kwam langzamerhand weer een beetje terug. maar in de arm bleef alles aanwezig, het gezicht is gelukkig al snel weer bijgetrokken. na veel fysiotherapie kon hij na een paar weken weer een beetje zelfstandig lopen, wat een vrijheid is dat zeg! maar daarintegen was hij erg veel moe, en emotie's vlogen alle kanten op, soms dat hij zo moest lachen dat het in huilen eindigde. de rem was weg
na de 4 weken ziekenhuis is hij voor een halfjaar gaan revalideren in een revalidatiecentrum. hierbij is een spalk gemaakt voor de steun tijdens het lopen, ze boden hem allemaal verschillende hulpmiddelen aan, maar dat wilde hij niet! je kunt voor alles een oplossing gaan maken, maar je kunt ook het stimuleren om het zelf weer onder de knie te krijgen, een van de hoofdfunctie's van de arm deed het nog, hierbij kon hij zijn arm van links naar rechts doen, maar de fijnere motoriek was er niet. steeds meer leerde hij er, er mee om gaan dat hij een herseninfarct had gehad, maar ook wat hij nu nog heeft. en dat wat hij nu nog had ( moeilijk lopen, arm die niet functioneerde en vermoeidheid) dat dat voor altijd zal zijn! maar daar was hij het niet mee eens! want van het winter zou die hoe dan ook weer op de skilatten staan! de doktoren verklaarden hem voor gek! maar hij heeft het gehaald, in de winter van 2010 heeft hij geskied. nu nog zie je elke dag verbeteringen aan hem, hij kan zijn linkerarm aardig gebruiken, heeft een mooie baan, vriendin die hem aldoor gesteund heeft, vriendengroep, en is gelukkig
