Ten eerste wil ik even zeggen dat dit een goedgekeurd schaduwaccount is,
denk je mij te herkennen, graag via een privébericht.
Ik moet even mijn verhaal kwijt omdat ik even vast zit.
Ik loop nu al een tijdje bij maatschappelijk hulp maar ik kom niet verder..
Het probleem is mijn thuissituatie..

Ik zal het even uit proberen te leggen.
Ik ben iemand die snel iets van andere of bepaalde dingen aantrekt.
Altijd snel over mij heen laat lopen, probeer altijd voor andere klaar te staan, zet mijzelf op de 2de plaats..
het begint met mijn vader..
Mijn vader is iemand die snel dingen in de weg ligt, en als een bom ontploft.
Als er bijvoorbeeld een mok verkeerd staat, word hij al boos en roept en schreeuwt de vreselijkste dingen naar je toe.
Het blijft helaas niet alleen maar met schreeuwen, ik heb al regelmatig iets naar mijn hoofd gekregen omdat hij boos is.
Nu heb ik dit jaren kunnen aan blijven horen, maar de maat is eigenlijk wel een beetje vol..
Zo heeft hij bijvoorbeeld toen hij een deur moest ophangen en het hem niet lukte ( werd hij uiteraard kwaad om) een gat in de deur geslagen, en zorg dan maar dat je weg bent.
En dit voorbeeld is nog niet eens naar ons gericht, dat gebeurd ook

Bij mijn moeder kan ik niet alles kwijt wat ik graag kwijt zou kunnen, heb het idee dat ik daar 'geen' band meer mee heb..
Dit komt ook omdat mam, als der iets in de weg staat ze der handen niet thuis kan houden bij mij..
Dit in de vorm van slaan en schoppen..

Ik heb een tijd geleden, het verhaal een klein beetje kunnen zeggen, door middel van een brief.
Maar helaas is dit verkeerd uitgepakt, en heeft ze mij het kwalijk genomen..
Sinds dien is ze al snel geërgerd en geeft mijn vader zijn kans
Ook ben ik door allebei mijn ouders al eens dood gewenst, ik hoefde niet meer thuis te komen, en ga zo maar door..
Hierdoor ben ik echt zelf aan het denken gegaan om der definitief een einde aan te maken..
Ook denk ik regelmatig of het allemaal mijn fout is..
Of ik zorg dat mijn pa zo doet?
Of ik er iets aan kan doen?
En noem zo maar op

Door dit alles ben ik het zo zat en radeloos wat nu..
Ik kan mijn woede niet meer kwijt en kan geen rust vinden.. waardoor ik allebei mijn handen volledig heb gemold, mijn beide armen regelmatig open heb liggen..
Ben heel bang geworden, hoef maar iets aan mensen te vragen en ik ben bang, durf geen telefoongesprekken te voeren, laat staan met iemand iets overleggen

Waar ik regelmatig mijn rust kon pakken, was de paarden.
Ik ben bijna elke dag weg van huis, of kom heel laat thuis, zodat ik mijn ouders eigenlijk niet meer zoveel zie.
Ik vlucht gewoon uit huis..
Ik heb al 3 kwart jaar gesprekken op school, zowel met de maatschappelijk werkster als met mijn coach.
Hoor vaak van mijn coach dat ze bang zijn, dat ik mezelf wat zal gaan doen, dat ze geen grip op mij kunnen krijgen..

Ook hebben er al verschillende instanties op dit gezeten, maar tot helaas weinig resultaat..
Dit helpt wel een beetje, maar niet zoals ze zouden willen zien..
Elke keer als ze dichterbij proberen te komen durf ik niet meer..
Bang dat dit verkeerd af zal lopen..
Ik weet echt even niet meer hoe nu verder..
Of ik wel verder wil..
Of dit ooit weggaat..
Maar weg moet lopen, om de situatie uit de weg te gaan?
Of moet ik het maar op me laten komen en der niks van aantrekken zoals ik al jaren doe?
Ik weet het even niet meer..
Ik heb wel eens getwijfeld om uit huis te gaan, maar kan dit simpelweg niet betalen

Ook ben ik bezig met de maatschappelijk werk, om mij stukje bij stukje onafhankelijk van mijn ouders te worden, dat er een kleine stap komt.
Maar dit vind ik erg moeilijk..
Ik weet even niet meer wat ik nog moet doen, of fout doe..
Dank jullie als je dit allemaal gelezen hebt

Ik moest dit gewoon even kwijt..
Groetjes,
xXFriendsXx
