Geplaatst 21 januari 2014 is mijn papa overleden om 8 uur s' morgens geheel onverwacht. ik zal even in het begin van het verhaal beginnen.
5 jaar geleden is mijn papa met spoed opgenomen in het ziekenhuis omdat hij een hartaderbreuk had gekregen. we hadden geluk, de breuk zal in de binnenkant van de ader (ik bespaar jullie even de medische uitleg). na weken op intensieve zorgen gelegen te hebben is het weer goed gekomen. de breuk bleef er wel zitten, maar het was stabiel genoeg. een tijd later mocht hij weer gaan werken, wat was hij toen blij.
ik weet niet waar het precies is misgelopen, ik zat zwaar in mijn puberteit en heb niet echt aandacht besteed aan mijn omgeving, maar op een moment besefte ik nu heeft hij een probleem. maar eer iedereen dat besefte had hij al last van een alcoholverslaving. Hij bleef dit echter ontkennen tot mijn ouders in het begin van de zomer uit elkaar zijn gegaan.
Ik woonde bij mama, maar mijn band met papa was altijd al beter dan die met papa. ik ging wekelijks bij papa een namiddagje op bezoek, maar ik merkte gewoon hou onze band brak, we hadden de heel tijd ruzie over de drank. In september heeft hij uiteindelijk de klik gemaakt en heeft hij zich laten opnemen in een kliniek. het ging heel goed en hij wilde echt van die drank af.
Ik bezocht hem elke woensdag. Na een maand of 2 mocht hij in de weekends naar huis, dan ging ik altijd een dagje naar hem toe en ik merkte onze band weer sterker worden.
het ging echt goed met hem en hij keek er naar uit naar huis de komen. 15 januarie zou hij definitief weer thuis zijn. het weekend ervoor ben ik nog bij hem geweest maar het eerste weekend dat hij thuis was kon ik niet gaan omdat ik met vrienden weg ging. ik heb hem zaterdag nog gebeld: "dinsdag gaan we naar die film die jij zo graag wilt zien, sorry dat ik niet kan komen vandaag"
hij was altijd zo blij als ik bij hem was, dan was hij zo fier.
Maar toen kreeg ik maandagavond een telefoontje van mijn tante: "kom onmiddellijk naar het ziekenhuis er is iets met papa" wat er was wouden ze niet zeggen. De dokters dachten een herseninfarct, ze konden niets meer doen. we zijn die nacht tot 1 uur bij hem gebleven, toen heb ik huilend afscheid genomen, met de gedachte: "als ik in de ochtend terugkom kan het dat hij er niet meer is". hij was al bewusteloos toen hij binnengebracht werd in het ziekenhuis, dus pijn heeft hij niet gehad, hij heeft niets geweten. om 8 uur 's morgens stond ik klaar weer naar het ziekenhuis te vertrekken toen ik telefoon kreeg van mijn tante dat hij net overleden was. Later bleek het geen herseninfarct te zijn geweest maar opnieuw een hartaderbreuk, een dubbele dit keer. het bloed heeft de hersenader afgesneden en hij had geen enkele kans meer gehad.
De eerste dagen heb ik ontsettend gehuild. 25 januari is hij begraven, dit was en zware dag voor mij. maar sinsdien heb ik niet meer gehuild, het besef is er nog niet echt volgens mij. ik mis papa enorm maar wenen kan ik niet.
Vaarwel papa ik ga je missen, die film hebben we nooit meer gezien....
papa met olaf in de zomer van 2010, hij had zo'n schrik van paarden maar was zo trots toen hij dit durfde. dit is de enige keer ooit geweest dat hij op ene paard zat.
zomer 2012: de laatste keer met heel de familie op vakantie en de recentste foto die ik van ons samen heb
rust zacht papa
