Geplaatst Ik zit ergens heel erg mee, en ik zet het hier neer vooral omdat ik het gewoon van me moet afschrijven. Maar tips e.d. zijn ook zeker welkom
Het probleem tussen mij en mn zus is echt verschrikkelijk.
Mijn zus en ik zijn al jaren elkaars tegenpolen, zij kan mij gewoon niet uitstaan.
Het begint al als we pubers zijn, altijd ruzie en nooit hebben we een echte zussenband gehad, wat ik erg jammer vind.
De reden waarom zij mij niet kan uitstaan is omdat zij totaal het tegenovergestelde is van mij, zij is netjes ik een losbol.
Ik ben jong moeder geworden, alles is bij mij rommelig verlopen ik en mn vriend deden waar we zin in hadden. We gedroegen ons niet zoals het hoort, zo zijn we vaak in aanraking geweest met de politie, hebben we schulden opgebouwd en nog deden we wat we wilden.
Mijn zus daarin tegen, is netjes eerst gaan samenwonen, getrouwd, groter huis gekocht, eigen bedrijf met succes begonnen, haar man werk gewoon fulltime, en nu is zij zwanger.
Ik heb het dus achterste voren gedaan, ik snap dat ze dat niet leuk vind om te zien hoe ik mij leven heb "verkloot" maar nu sinds 3 jaar zijn mn vriend en ik bezig om het rechte pad te blijven, en alles op orde te krijgen. Maar dat gaat niet zo makkelijk, het is best lastig om die omkeer te maken van doen wat je wilt, naar de juiste dingen doen.
Mijn zus en ik hebben zo vaak ruzie gehad, we hebben vaak een half jaar/ jaar niet met elkaar gesproken. Dan probeer ik het weer om normaal met elkaar om te gaan.
Maar dat gaat altijd weer fout, ze blijft op me neerkijken, hoe goed ik ook mn best probeer te doen, ze geeft altijd wel een gemene sneer naar me. ( haar man is doof en mijn ouders ook dus die horen het dan niet ) en dan word ik boos, en dan kijkt iedereen mij aan....Terwijl zij degene is die is begonnen.
Mijn vriend zegt dat ik het gewoon moet negeren, en haar moet laten en het contact gewoon oppervlakkig moet laten.
Maar ik wil graag dat het gewoon goed zit tussen mij en mn zus, zonder dat ze op me neerkijkt en ook een keer trots op me is. Maar dat is ze nooit, ze heeft altijd wel wat op te merken, als ik bij haar bezoek ben heeft ze ook totaal geen intresse wat ik heb meegmaakt of wil gaan doen. Dan is het allemaal ik, ik, ik en als ik geen intresse toon ( of actief luister naar haar ) is zij op dr teentjes gtrapt.
Ze moet altijd opscheppen over hoe goed ze het wel niet heeft en dat alles zo perfect is, ik snap gewoon niet waarom ze zich zo moet opstellen, ik ben haar zusje en ze hoeft zich helemaal niet de hemel in te prijzen voor mij....
Ze kan toch gewoon mn zus zijn?
Zo gedraagt ze niet alleen naar mij, maar ook mijn ouders moeten op hun tenen lopen omdat ze zo snel boos word, en hun in haar ogen ook niks goeds hebben gedaan. Mijn broertje, wil liever niks met haar te maken hebben.
Omdat je altijd ruzie met haar heb, je kan ook maar maximaal een halve dag met haar optrekken, ben je langer met haar gaat het geheid mis.
Ik wil haar niet zwart maken verder, want ik ben ook best pittig, maar ze is zo onrechtvaardig en ik ben dan iemand die wel dr bek opentrekt en haar op de plaats wil zetten, maar als ik dat doe is het contact weer gelijk verbroken voor een lange periode, totdat ik weer de stap neem om met haar weer te praten.
Zo heeft ze ook heel vaak het contact met mn ouders verbroken, en was ze blij dat ze niet meer hun achternaam heeft enzo, en dat ze haar jeugd hebben verpest...vind ik erg gemeen als ze zoiets zegt, want mn ouders hebben ons met veel liefde opgevoed en we hadden vroeger alles wat we maar wilde.
Mijn kinderen vinden het harstikke leuk bij mn zus, en mn dochtertje wil graag bij haar op bezoek en logeren, heeft ze al vaker gedaan en dat vind ze erg leuk. Vandaar dat ik graag gewoon goed contact met haar wil hebben, en ook gewoon omdat het mn zus is, en graag haar wil kunnen zien als een echte zus die om mij geeft en trots op me is. Want dat ben ik ook op haar, en ik geef heel veel om haar.
Ik wil graag dat mijn kids ook contact hebben met hun neefje, en dat we het gewoon gezellig kunnen hebben als familie.
Maar omdat wij zo verschillend zijn, kan zij niet normaal met mij omgaan....
En ik weet dat ik hele domme fouten heb gemaakt in mn leven, en ik snap dat ze daar pissig over is, maar dan is het alsnog mijn leven, en mijn fouten en ik moet de consequenties dragen niet zij.
En nu ik al heel lang gewoon op het juiste pad blijf, blijft zij altijd oude koeien uit de sloot halen, en mij kleineren.
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee aan moet, mijn vriend zegt negeer haar en hou het oppervlakkig. Maar dat zit me niet lekker want het blijft mn zus en zou graag een betere band willen hebben.
Bedankt als je mn hele verhaal heb gelezen, en mocht er iemand tips hebben hoor ik dat graag
( met haar praten heb trouwens al heel vaak gedaan, dat helpt voor even maar daarna begint het weer )
ik zeg niks meer tegen haar maar ik meldt alles aan mijn ouders. (Noem me een klikspaan maar met 12 jaar al roken is not done.)