er is afgelopen paar maand zoveel gebeurd dat ik het niet meer langer vol kan houden om sterk te zijn.
M'n opa die in 1,5 week van heel goed naar heel slecht ging (mentale staat), papa die in korte tijd 2 keer is opgenomen in het ziekenhuis zonder dat er een duidelijke conclusie getrokken kon worden, ik zit niet lekker in m'n vel en nu heeft de jongen waar ik helemaal hoteldebotel op was zo plotseling de boel afgekapt omdat 'de afstand te groot was'... En dat laatste heeft me de das om gedaan aangezien hij mij het gevoel gaf dat ik het proberen niet waard ben, en dat is al de zoveelste keer dat m'n vertrouwen met bruut geweld omlaag wordt getrokken en nu vond ie ook nog eens dat ik egoïstisch ben en wordt ik van de 1 op de andere dag genegeerd door hem...
Alles bij elkaar maakt het dat ik momenteel een miezerig hoopje meid ben zonder enig zelfvertrouwen
Ik heb nergens zin meer in en ik wil alleen nog maar in bed liggen...
Ook wil ik anderen om mij heen niet tot last zijn, dus ik krop alles op. Ik weet dat 't niet goed is, maar ik probeer me altijd zo sterk mogelijk te houden. Ook twijfel ik nu over alles, over mezelf, over school en over nog veel meer. Ook wil ik eigenlijk geeneens bokt tot last zijn, maar ik kan nu niet anders..
Ik ben in ieder geval al heel blij dat ik het even van me af heb kunnen schrijven

ook van mijn kant een knuffel 