Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Moderators: Shanna, Dani, Murthul, Warboel, Berdien, Hanmar, Muurp

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
CoonArt

Berichten: 19490
Geregistreerd: 20-05-07
Woonplaats: In a trashcan, looking for food!

Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-13 22:47

Al ruim een jaar is mijn pa overleden, maartoch kan ik het nog altijd geen plaatsje geven. Op de één of andere manier gaat die knop weer om en spelen de gedachtes weer op van de tijd dat ik hem gekend heb. Ook hangt er een grote foto bij de eettafel en hup daar gaan die gedachtes weer... Ik kan het echt geen plaatsje geven en moet ik bijna elke keer als het stil is in huis weer aan hem denken. Ik wou dat het nooit gebeurd was maarja, je kan de tijd natuurlijk niet terugdraaien.

Wat moet ik nou toch met die gedachtes aan? Ik kan ze ook niet negeren ofzo...

Ick maack tog noid zpelvautun? Ov wèl zonz?


othelloster

Berichten: 2041
Geregistreerd: 30-12-12
Woonplaats: Nuth

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-13 22:52

Ik leef met je mee!!
Ik ben mijn vader 10 jaar geleden verloren aan de gevolgen van kanker,
Ik was 4 jaar oud en nu 10 jaar later accepteer ik het nog niet!
Ik weet niet hoe dat komt,
maar wil je heel erg veel sterkte wensen!

https://www.facebook.com/Het-leven-van- ... 398551488/
Mijn persoonlijke Blog over Daantje.
Kerstmuts

Punz

Berichten: 6480
Geregistreerd: 04-03-10

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-13 22:54

Het is heel normaal dat je nog steeds zo terug denkt aan je vader. Het is ook heel normaal dat je nog verdriet hebt. Een jaar is nog helemaal niet zo lang. Dat denken mensen vaak, dat het verdriet
na een jaar "over" moet zijn, maar dat is dus niet zo.

Probeer vooral niet om níet aan je vader te denken! Dat helpt niet. Wat wel helpt is om vaste momenten te maken bij voorbeeld 1 keer per dag een half uur, waarop je echt aandacht geeft aan de herinneringen die je aan je vader hebt, de mooie momenten die er zijn geweest, maar ook even ruimte geeft aan je verdriet. Na dat half uur ga je dan even wat fijns doen.

Als de dan buiten de vaste momenten om aan je vader denkt, en je merkt dat je er niet goed los van kunt komen, zeg je op dat moment "Nee, nu niet" tegen jezelf en ga je jezelf afleiden met iets leuks ( paarden tekenen of zoiets!). Dat kost in het begin even wat moeite, maar je zult zien dat je het echt kunt leren om je aandacht dan op wat anders te richten

Zo kun je én een plaats geven aan je verdriet én ben je er niet de héle dag mee bezig. En onthoudt: het is nog maar pás een jaar! Het is heel normaal dat je daar nu dus nog steeds last van hebt!
Laatst bijgewerkt door Punz op 22-12-13 23:00, in het totaal 1 keer bewerkt

Iedereen een Connemara!!
http://www.connemara.nl

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-13 22:54

Misschien kan je een mooie tekening maken om het te verwerken HD, je kan mooi tekenen!

kiki1976

Berichten: 10348
Geregistreerd: 17-04-10
Woonplaats: Kop van Noord Holland

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-13 22:55

Is het alweer ruim een jaar joh, pffff wat is die tijd hard gegaan zeg :(:) Al voelt dat voor je gevoel helemaal nog niet zo.
Maar ik begrijp heel goed wat je bedoel.
Mijn vader is 6 jaar geleden heel plotseling overleden en ik mis hem nog steeds. Ik kan nu wel aan hem denken zonder het gevoel te hebben alsof er een mes in m'n hart gestoken word, maar het gemis blijft.
Zeker met de dagen die eraan komen.

Negeren hoeft zeker niet hoor, denk aan de leuke dingen die jullie samen beleefd hebben.

Verder een hele dikke knuffel voor je.

CoonArt

Berichten: 19490
Geregistreerd: 20-05-07
Woonplaats: In a trashcan, looking for food!

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-13 22:56

Ik merk het nu ook aan de kaartjes die ik binnenkrijg. ALTIJD ELK JAAR een kaart van hem, maar nu...

Ick maack tog noid zpelvautun? Ov wèl zonz?

Silly1972

Berichten: 9470
Geregistreerd: 24-06-08
Woonplaats: Almere

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-13 22:59

Mijn vader is 2 jaar geleden overleden bij een bizar ongeluk samen met mijn stiefmoeder en ik kan er met mijn hoofd nog steeds niet bij.
Psycholoog heeft niet geholpen, antidepressiva heeft geholpen om mijn emoties onder controle te krijgen, maar dat is het.
En deze periode helpt ook niet mee.

Mijn moeder is 6 jaar geleden overleden, ook plotseling en ook dat blijft moeilijk, maar ik kon dat op een of andere manier beter een plekje geven, waarschijnlijk omdat ik mijn vader toen nog had.

Het zal altijd moeilijk blijven, maar er komt rust, dat je hem wel mist, maar wel door kan gaan met je leven.
Sterkte

[PP] [VOLG] Bonte Cashmiro van jaarling tot ............
Ceasar ter linden x Harmony 6 maart 2017 geboren

Dandyho: ruin, 2008, Unaniem x Aram † 2008-2015

delerium
Berichten: 22462
Geregistreerd: 03-09-05

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-13 23:02

HD :(:)
Het is toch niet erg om aan hem te denken? Je hoeft hem niet te vergeten.
Stel je maar voor, dat als je aan hem denkt, dat hij op je schouder zit mee te kijken naar wat je allemaal uitvoert.

:)ddd Wie laat zich niet koeioneren :)ddd

_Annemiek

Berichten: 1213
Geregistreerd: 04-06-11
Woonplaats: Westervoort

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-13 23:03

Ook mijn papa is april dit jaar plotseling overlede ook ik mis hem elke dag en dat is heel normaal dat je dat doet zelfs na 1 of 30 jaar...

Knuffel van hier....
Laatst bijgewerkt door _Annemiek op 22-12-13 23:17, in het totaal 1 keer bewerkt

CoonArt

Berichten: 19490
Geregistreerd: 20-05-07
Woonplaats: In a trashcan, looking for food!

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-13 23:03

_Annemiek schreef:
Ook mijn papa is april dit jaar plotseling overlede ook ik mis hem elke dag en dat is heel normaal dat je dat doet zelfs na 1 of 30 jaar meid....

Knuffel van hier....

*jongen

Ick maack tog noid zpelvautun? Ov wèl zonz?

Tieneke

Berichten: 19372
Geregistreerd: 26-09-05
Woonplaats: Hasselt, België

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-13 23:09

HD, wees niet streng voor jezelf. Wat Punz zegt, klopt. Veel mensen hebben het gevoel dat een jaar rouwen 'genoeg' moet zijn, maar dat is niet zo. Mijn moeder heeft het nog steeds, na 13 jaar, enorm moeilijk met de dood van haar vader, mijn opa. Dat was ook rond deze periode gebeurd en in de kerstperiode, wanneer alles en iedereen gezellig 'moet' zijn. Alles om je heen draait rond familie, gezelligheid, vrolijkheid, wat het des te zwaarder maakt.
Gun jezelf de tijd om te rouwen zolang het nodig is. Wat Delerium zegt, je mag aan je vader denken, je mag verdriet hebben. En als dat over 20 jaar nog zo is, dan mag dat en dat is niet abnormaal. Je mag er alleen niet in wegzinken, maar dat is niet aan de orde nu, denk ik.
Veel sterkte.

mamamika
Berichten: 491
Geregistreerd: 27-12-04
Woonplaats: Varsseveld

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 00:45

Het is geen schande, dat je het nog geen plekje kunt geven.
MIjn vader is in januari alweer 9 jaar overleden.
Deze dag zal ik nooit een plekje kunnen geven, waarom niet?
OMdat hij is overleden op de verjaardag van mijn moeder.

En niemand kan jouw zeggen van zo en nu is het een keertje klaar het is nu lang genoeg geleden.
En het klinkt raar maar alleen mensen die het zelfde als jij hebben mee gemaakt, kunnen
zich een klein beetje in je verplaatsen en die weten ook dat je goeie en slechte dagen hebt.
Wat je zou kunnen proberen is om bijvoorbeeld wat leuke grappige dingen te herinneren.
Ik kan er nu na 9 jaar redelijk goed over praten.
Maar een foto van hem in mijn woonkamer kan ik niet verdragen, dus ik begrijp je verdriet ontzettend
goed.

Ik wil je daarom ook heel veel sterkte wensen met de aankomende feestdagen.
Heel veel liefs en sterkte Natasja

peach2001
Berichten: 3735
Geregistreerd: 02-08-03
Woonplaats: vriezenveen

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 00:54

Een plaatsje heeft het al, in je hart, je herinneringen, je gedachtes. Nu nog pijnlijk en heftig en later, na jaren, denk je nog steeds terug op die momenten, maar iets minder vaak als nu en met minder heftigheid en pijnlijkheid, al gaat de pijn nooit helemaal weg. Dan herinner je de leuke dingen, getapte moppen, uitjes enz. Daar kun je je ook op focussen, die leuke herinneringen kun je zelf ook oproepen.

Sterkte, iedereen :)

evita13

Berichten: 991
Geregistreerd: 26-04-10
Woonplaats: hoorn

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 00:56

Ik herken het ik ben ook bijna een jaar geleden mijn moeder verloren en een plaatsje geven is heel moeilijk , je mist zo veel dingen en dat word je teveel , praat je met iemand over je vader ? Dat kan ook goed doen dat helpt mij heel erg ..
Als je ooit wil praten ofzo kan je me altijd een pb sturen

Sterkte meis
Xxx

Sweetgirl1

Berichten: 3885
Geregistreerd: 17-10-07

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 01:11

K ben me pa 7 jaar geleden verloren en heb het er nog moeilijk mee
Toen vorig jaar me oom en nu gaat me tante ook allemaal aan de zelfde rot ziekte.
Ik weet dus hoe het is

Rust Zacht Anouk, 2 Januari 2012
Rust Zacht Natasja,22 April 2014
Rust Zacht Roxy, 30 Juli 2015

Storm

Berichten: 17352
Geregistreerd: 05-06-02
Woonplaats: Waalwijk

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 14:04

Je vader hoef je nooit te vergeten, natuurlijk mag je af en toe eens lekker verdrietig om hem zijn.
Maar onthou ook dat je vader nooit zou willen dat je iedere dag om hem blijft treuren en er niet meer uit kan komen.
Maak je vader trots, vergeet hem nooit, maar dompel jezelf niet onder in verdriet.

'What if I fall?'
'Oh but my darling, what if you fly?'

dinek123
Berichten: 595
Geregistreerd: 18-01-13

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 14:11

ik snap echt helemaal wat je bedoeld
mijn vader is ook 1 jaar geleden overleden maar t voelt nog als de dag van gisteren. ik weet nog precies hoe het allemaal is gegaan.

het klinkt heel hard maar dare gevoel dat je iets mist of niet weten hoe het te plaatsen blijft nog wel een tijdje bij ons beide denk ik.

weet dat er veel mensen zijn waar je steun bij kan zoeken. en dat her ook helemaal niet erg is om te huilen.

Suzanne F.

Berichten: 28595
Geregistreerd: 03-03-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 14:19

Mijn vader is aankomende maart ook alweer 10 jaar overleden. Ik snap niet waar de tijd blijft. Het lijkt nog zo kort geleden.
Toch komt het met de jaren echt wel dat je het een plaatsje kan geven. Maar een jaar is nog maar erg kort hoor, wees niet zo hard voor jezelf. Je mag verdriet hebben.

"Through dangers untold and hardships unnumbered, I have fought my way here to the castle beyond the Goblin City to take back the child that you have stolen. For my will is as strong as yours, and my kingdom is as great - You have no power over me"

Snollygoster

Berichten: 3750
Geregistreerd: 20-12-12
Woonplaats: België

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 14:22

Mijn broer is ook overleden toen ik 3 jaar was. Het enige wat ik van hem overhou zijn vage herinneringen.. Verdriet heb ik nooit echt gehad aangezien ik hem niet lang genoeg gekend heb, maar toch lig ik vaak wakker, mij afvragend hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als hij wel nog leefde, en waarom het hem net moest overkomen..
Maar zoals hierboven gezegd wordt: een jaar is nog heel kort, wat je voelt is volkomen normaal..

Why change the past, when you can own this day?

Goof

Berichten: 19997
Geregistreerd: 12-05-05
Woonplaats: Pig-city

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 14:54

HD het is 'pas' en jaar, je mag verdrietig zijn.
Koester je herinneringen, ze zijn belangrijk. Sterkte en denk vooral veel aan je vader als je dat wil!

Apochewinta

Berichten: 666
Geregistreerd: 06-02-12
Woonplaats: Sommelsdijk

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 15:04

Het is inderdaad 'pas' een jaar. Ik begrijp het helemaal. Mijn moeder is in januari 20 jaar geleden overleden, maar het lijkt wel gisteren. De film van die dag heb ik al 100.000 x afgedraaid in mijn gedachten. Wennen doet het nooit, maar ieder jaar verwerk je toch een stukje en accepteer je de situatie beetje bij beetje.
De eerste jaren zijn écht het zwaarste. Net als de dagen waarop je grote stappen neemt in je leven (werk, relatie, succes). Je wilt dat het liefste delen, maar dat kan niet meer.
Heb een beetje geduld met jezelf en geef je emotie de ruimte, maar... wat Storm ook zegt: probeer er niet in te blijven hangen. Mij heeft het geholpen om naar mijn leven te kijken van bovenaf. Wat zou ze ervan vinden? Hoe zou zij het opgelost hebben? Lieverlee komt het leven dan weer in balans.
Sterkte ! :(:)

Blessed to be a blessing!
Lipi: Z1 +2 - Tara: M1 +1
In liefdevolle herinnering: Tjinta, Christel, Apochewinta's Memory, Paledo's Apochewinta, Alette, Ulona

little_king

Berichten: 4091
Geregistreerd: 29-07-11
Woonplaats: the middle of nowhere

Re: Ik kan het maar geen plaatsje geven...

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-13 15:10

Dat je nog dagelijks en hem denkt is gewoon een teken dat je veel van hem hebt gehouden.
En het is ook heel gewoon dat je nog aan hem denkt en het er moeilijk mee hebt.
Ik zou het eerder abnormaal vinden als het niet was.
Zeker in deze dagen, dan is dat gevoel nog sterker.

Denk fijn aan hem, huil gerust nog, maar denk ook aan de fijne dingen die jullie hadden.
Hij is dan uit je leven, maar nooit uit je hart.

Sterkte.

Life is what happens to you while you're busy making other plans.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie