Geplaatst 
Pa is depressief. Écht depressief. Ik ben de enigste reden waarom hij niet alles opgeeft en naar Thailand gaat. Het is zelfs zo erg dat hij naar een psychopaat gaat en dat het ziekenhuis hem zelfs wou opnemen omdat hij te overstresst is. Enkel gaat dit niet omdat hij zijn zaak draaiende moet houden, anders is er geen geld en hij zit al krap.
Om aan te horen dat je vader de zin van het leven niet meer ziet, dat hij het liefst weg wilt van de wereld, dat hij alles wilt opgeven .... hartverscheurend op zn zachts uitgesproken.
Tevens is ie ook erg zwak geworden qua gezondheid, hij is ook ziek en zit aan de chemo ...
Daar komt nog eens bij dat ik ma moet gaan helpen met de inkomensbelasting, dat binnen twee weken moet gebeuren om te zorgen dat er geen hogere boete komt. Alleen maar stressen, en ik dacht dat ik een goed plan had; ik zou op zondag samen met pa alles doornemen (aangezien hij de meeste cijfers heeft) en ma zou onze oude boekhouder (die nu voor ons niet meer de boekhouding wil doen) om hulp vragen. Dus ik helemaal trots op mijn oplossing, gaat ma zo chagrijnig als wat doen. Alsof ik niet mijn best genoeg doet, alsof ze boos is dat pa er weer betrokken bij moet worden.
Ik zelf denk nog dat het het beste is dat ma gewoon zo snel mogelijk het huis uitgaat. Het huis staat nog op pa's naam en daardoor is ma te afhankelijk van pa. Maar Ma heeft nog te weinig punten om een huurhuis te kunnen bemachtigen en met de lotingen hebben we nog nooit geluk gehad. Maar ze wil zich ook niet opgeven als noodgeval omdat ze dan weer al haar punten kwijt is.
Atm moet pa elke maand geld betalen aan ma zodat wij rond kunnen komen. Ma zit te klagen dat ze te weinig krijgt, pa zit te klagen dat hij geen cent overhoud. En telkens dat eeuwig lange geklaag (van beide kanten) waarom het niet fair is. Pa zit te klagen dat hij elke cent al geeft en dat hij niet meer geld kan geven, ma zit te klagen dat ze nog meer nodig heeft. Elke keer weer hetzelfde liedje, elke keer weer elkaar afkraken.
En ma doet altijd zo chagrijnig/afkeurend als ik naar pa ga ... dat blijft pijn doen.
En dan ook nog die k*school ...
Zou het liefst mijn oogjes sluiten en gewoon een hele dag lekker zitten te gaan dromen, zonder me ergens zorgen over te hoeven maken.
