
Het eerste stuk van het verhaal kan ik alleen flarden van herinderen, sorry als het onduidelijk is.
In Juni ben ik samen met een vriendin (A) naar Countryfest geweest. En regende heel erg hard maar wij hadden een geweldige dag. Na een aantal uren en behoorlijk wat gedronken te hebben gingen wij maar een eens rondje over het terrein lopen op zoek naar wat leuks

Ik moet je eerlijk bekennen dat ik van dit gedeelte niet heel veel meer van weet. A had een leuke jongen (D) gezien waar ze geheel perongelijk tegen op liep
Na een paar minuten daar gestaan te hebben terwijl hun aan het soort van praten waren kwam ik op het idee dat hij wel eens ergens vrienden moest hebben. Toen we ze gevonden hadden bleek dat het allemaal army guys waren. Geweldig, iets waar A en ik een hekel aan hebben. Hier staan ze voornamelijk bekend om alleen een leuke avond te willen hebben en als dat niet zo is vertrekken ze binnen een paar weken omdat ze daar alleen voor training zitten. Achja wij waren drunken en we wisten niet helemaal meer wat we deden zeg maar 
Uiteindelijk zijn we met zijn allen naar een andere bar gegaan. Ik ben A uiteindelijk kwijt geraakt en ik was alleen met J en 2 van zijn vrienden waarvan ik de namen niet meer weet. Om 2 uur sluit hier alles dus gingen wij met zijn drieen naar buiten om nog wat te eten te halen en de rest van zijn vrienden op te zoeken. Toen ben ik op een of andere manier in een taxi met 6 jongen beland. Juist, dat was niet helemaal de bedoeling
Maar dronken als ik was ging ik gezellig mee 
Ken je dat gevoel dat je wakker word en dat je je vaag herinderd wat er is gebeurd maar dat je je niet om durft te keren om uit te vinden waar je naast ligt?
Het duurde even voordat ik drufde om te draaien... maar man
En toen kwam de vraag van hem of ik uberhaupt wist waar ik was, want ja ik was wel 30 min van de stad vandaan

Al met al ben ik uiteindelijk thuis gebracht door hem en zijn vrienden en ben ik zo stom geweest om zijn nummer niet te vragen

Gelukkig voor mij had A het nummer van D. Zij heeft dus hem een bericht gestuurd met mijn nummer en of hij die door kon geven aan J.
De weken daarna was hij is het weekend bij mij of ik bij hem. Ik hield wel nog altijd in gedachten "just for fun" Ik wist ook dat hij begin September terug naar huis zou gaan wat dus 1200km hier vandaan is. Hij vertelde me in de laatste paar weken dat hij het jammer vond dat hij niet dichter bij woonde want volgens hem zou het dan heel anders lopen.
Ik ben er nooit echt op in gegaan, en ik heb hem ook niet verteld hoe ik me voelde.
Wel heb ik hem eens gezegt dat het beter is dat hij nu weg gaat anders word het voor mij niet makkelijker.
De nacht voor dat hij zou vertrekken was ik nog daar. Maar toen zijn kamer gecontroleerd zou worden heb ik hem een knuffel gegeven en ben ik naar mijn auto gelopen. Halverwege zij hij dat hij misschien terug zou komen het volgende jaar. I hope you will..
Ik wist dat hij zou gaan en ik vertel mezelf vooral dat het voor hem niet veel betekende. Maar nu weken later krijg ik hem maar niet uit mijn hoofd..
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen
ik tem iig want wat een achterlijke reactie. Ik snap je idee wel maar dat kan ook op een normale reactie. 
Els toch! Wat een verhaal.
komop. We leven in 2013
