Geplaatst Gisterenmiddag rond tien voor half vijf reed ik door Heemstede (Noord-Holland) met mijn scooter, ik reed zo'n 40 km/u. Naast de stoep, op de weg stonden auto's -fout- geparkeerd. Achter een van deze auto kwam een Skoda waar ik met 40 km/u op ben geklapt. Ik ben met mijn helm tegen de voorruit gevlogen, vervolgens via de motorkap een salto gemaakt en zes meter verder op de weg beland. Mijn scooter kwam tegen de bumper abrupt tot stilstand. Het eerste wat ik op de weg deed, zo ver ik me kan herinneren, was schreeuwen. Schreeuwen van de pijn. Het leek wel eeuwen te duren voordat de automobilist de auto uitkwam. Hij had bij de ambulance gezeten en heeft me nagekeken en vervolgens in zijn auto gezet. Omstanders hebben de politie gebeld en deze weer de ambulance.
Na tien minuten kwamen er twee stalvriendinnen aan, deze heb ik gevraagd foto's te maken van m'n scooter en ik kon wel huilen, helemaal Total Loss. Het werd steeds drukker, twee politiebusjes, steeds meer omstanders en er was iemand van de krant om foto's te maken. Inmiddels was mijn vader gearriveerd en ietsje later kwam mijn moeder ook aan. De politie heeft mij gevraagd het na te vertellen en mijn rijbewijs te laten zien. Het ambulance personeel was bang voor inwendige bloedingen en fracturen dus ik werd ingepakt op de brancard en meegenomen. Mama reed achter de ambulance aan en papa was met een bezem van de politie de restjes scooter aan het opvegen om het wegdek weer vrij te maken.
Met de ambulance werd ik overgebracht op het Spaarne Ziekenhuis Hoofddorp, de hele wachtkamer was vol maar omdat ik een spoed was mocht ik als eerst. Ik ben uit de brancard op een bed getild en in kamer vijf gezet. Ik moest mijn kleding uitdoen en kreeg een full-body check. Mijn benen lagen open en mijn vinger deed heel veel pijn. Een verpleegkundige heeft een (Roze!) infuus aangelegd en heeft vervolgens wat bloed afgenomen. Het was inmiddels half zes en ik werd opgehaald voor foto's. Eerst mijn rug, daarna bekken, knieën en tenslotte mijn hand. Na een uur vervelen, kwam de zuster weer wat bloed afnemen en daarna kreeg ik de uitslag. Niks gebroken, alleen het bandje in mijn wijsvinger verrekt en daar moet een spalk om heen. Voordat ik weg mocht moest ik in een potje plassen zodat ze konden kijken naar de urinewaardes en of ik geen inwendige bloedingen had. De verpleegkundige heeft mijn wonden schoongemaakt en afgeplakt, vinger gespalkt en het infuus verwijderd. Ik kreeg een kaart met daarop een afspraak om terug te komen voor mijn vinger. Mama heeft de auto boven gezet en ik ben door een super aardige mevrouw met de rolstoel erheen gebracht. Onderweg kwamen we nog een meisje en haar moeder tegen, ze had een hockeybal op haar arm gehad en vroeg zich af of ik die politiebusjes en ambulances had veroorzaakt, ja. Dat was ik.
Het was half acht toen ik thuis was, het ongeluk gebeurde om 16:20. Papa had een afspraak met de mensen gemaakt waar ik mee een aanrijding had en zij stonden om acht uur voor de deur. Ze hadden een kaart meegenomen met twintig euro met "nogmaals sorry voor het ongeluk". Ze waren blij om te horen dat ik helemaal oke was, niks had gebroken en ze willen alles vergoeden. Hieronder een selectie foto's van mijn scooter en de rest van het ongeluk. Ook staat er een linkje naar de krant!
Het ongeluk
Mijn benen
Hoe mijn scooter er nu uitziet
Als je het artikel aanklikt, zie je op de foto een grote ster in de voorruit van de auto, of meer een soort spinnenweb. Deze is veroorzaakt door mijn helm, een Schubert C3. Als ik een fashion helm op had gehad, was dat glas in mijn gezicht gekomen en als ik een open helm had was het al helemaal niet vrolijk afgelopen. Ik koop zeker weer een nieuwe scooter en dat is zeker weten een brom. Na dit ongeluk ben ik echt gaan beseffen dat een helm niet zo maar is. Iedereen moet eigenlijk of een dichte helm op of een integraalhelm. Liever na een aanrijding niks aan me hoofd dan dat ik er "mooi" uitzie op de scooter.
http://www.haarlemsdagblad.nl/regionaal ... de?lref=L3
En stel je voor als je geen helm op had gehad of een ander soort helm... 
. Het had veel erger gekund inderdaad. Wat een schrik. Een goede helm is inderdaad heel belangrijk. 
. 
Heel veel beterschap, de napijn zal nog wel komen. 
absoluut.