Geplaatst: 11-11-13 11:23 We hebben elkaar vorig jaar in de zomervakantie leren kennen. Ik was toen 16, hij 17. We kenden elkaar wel van naam en gezicht omdat we wel op dezelfde school zaten, maar eigenlijk hadden we nooit echt gepraat. In die vakantie kwam ik hem tegen op het strand en we zijn aan de praat geraakt. Het klikte meteen ontzettend goed tussen ons, iets wat voor mij heel zeldzaam is. Ik kijk altijd de kat uit de boom als ik nieuwe mensen leer kennen, maar bij hem was het gevoel gewoon gelijk goed. Ook vertelde hij later, dat hij eigenlijk altijd had voorgenomen om iemand eerst echt goed te kennen voordat hij een relatie aan wilde gaan. Maar het klikte zó goed dat hij daar nu geen behoefte aan heeft gehad. Een paar maanden later hadden we dus 'verkering'. We hadden allebei nog nooit een vriendje/vriendinnetje gehad of gezoend e.d. en wij waren elkaars eerste in alles dus. Iets wat niet veel mensen kunnen zeggen en waar we trots op waren.
De eerste 9/10 maanden waren echt geweldig. Het roze wolkje was ondertussen al aan het weggaan en nog steeds hadden we het erg leuk samen met vrijwel geen ruzie. Ik zag ik hem écht mijn soulmate. Maar toen begon de zomervakantie waarin het al wat stroever ging lopen omdat hij geen tijd voor mij wilde vrijmaken en alleen maar lang leve de lol op de tennisbaan wilde staan. Daarna begon hij met zijn studie. Hiervoor reist hij ruim 2 uur per dag en daarnaast is het veel drukker dan op de havo. In het begin kon hij het nog wel combineren met mij, tennis, zijn vrienden en zijn familie. Wij zagen elkaar maar 1x in de week, van vrijdagavond tot zaterdagochtend meestal. Dat was al veel minder dan we gewend waren. Maar hij kreeg het drukker en hij kon geen balans meer vinden waar we allebei tevreden mee waren. Ik voelde me tekort gedaan en hij voelde zich juist geclaimd. Hij vond dat hij zichzelf tekort deed doordat hij niet meer kon tennissen en met vrienden afspreken omdat ik hem ook graag wilde zien.
Daarom wilde hij het vrijdag uitmaken. Hij wilde zichzelf niet tekort doen, maar ook mij niet. Maar het voelde voor ons allebei gewoon níét goed. Uiteindelijk hadden we besloten het nog een paar maanden aan te kijken, maar elkaar meer de ruimte te geven en dat ik ook minder zou verwachten. Op dat moment stond ik er zelf totaal niet achter dat we uit elkaar zouden gaan. Hij wilde erg graag vrienden blijven, maar op dat moment had ik dat niet gekund. Ik hou teveel van hem om hem als vriend alleen te kunnen zien en het feit dat ik er zelf niet achter stond en mij in de steek gelaten voelde, maakte voor mij vriendschap niet mogelijk. Ik wilde mezelf niet onnodig kwellen.
Die vrijdagavond veel met mijn moeder gepraat en toch wel tot de conclusie gekomen dat we beter uit elkaar konden. Als hij écht zoveel van mij had gehouden zoals hij beweerde, zou hij echt tijd voor me willen maken en accepteren dat hij daar dingen voor moet laten. Dat gevoel heb ik zelf heel sterk, als ik in die situatie had gezeten was ik tijdelijk gestopt met paardrijden, terwijl dat toch ook heel erg veel voor me betekent. Ik zou het als een logisch gevolg hebben gezien om tijd vrij te maken om hem te kunnen blijven zien. Hij denkt daar dus anders over. Samen met nog wat andere factoren die nu niet belangrijk zijn, zag ik gewoon in dat hij niet voor de volle 100% voor mij ging en dat ook nooit zal doen. Ik heb hem daar ook mee geconfronteerd gister en hij was het met mij eens. Hij nam het zichzelf ook kwalijk omdat hij heel graag had gewild dat hij wel zoveel van mij gehouden had zoals ik van hem. Maar zoiets kan je helaas niet zelf bepalen.
Gister is hij weer langs geweest om te praten en nu hebben we besloten dat het toch beter is om als vrienden uit elkaar te gaan. Maar door dit gesprek staan we er ook allebei 100% achter. We willen elkaar nu even de ruimte geven om eraan te wennen en het te kunnen verwerken, want toch ook voor hem is het moeilijk. We willen elkaar voorlopig even niet zien om te voorkomen dat dat de basis voor een vriendschap in de weg zit. Wel hebben we nog contact via whatsapp, maar als dat voor 1 van ons toch te veel is en dat het dat verwerkingsproces in de weg zit, dan leggen we ook dat stil. We willen er echt alles aan doen om over een tijdje gewoon als vrienden dingen te kunnen doen, zonder dat er gevoelens of hoop op meer zijn. Want naast een stel zijn we ook altijd elkaars beste vriend en vriendin geweest. Het was onze basis van de relatie en die vriendschap willen we niet kwijt.
Maar het verbaast mij dus dat ik eigenlijk helemaal niet verdrietig ben. Hij overigens ook niet. We hebben er vrede mee zoals we nu uit elkaar zijn gegaan en we staan er allebei volledig achter. En het is een hele opluchting dat we nu nog wel contact hebben en écht als vrienden verder kunnen over een tijdje. Ik heb zelf het idee dat ik de afgelopen maand, en vooral tussen vrijdag- en zondagmiddag, het al voor een groot deel heb verwerkt dat wij als stel niet meer werkten. Ik hou ook nog steeds van hem, maar dat was eigenlijk zo verweeft met die onderliggende vriendschap, dat ik het idee heb dat ik nu echt meer van hem hou als vriend dan als partner. We hebben nog kaartjes voor Jake Bugg over 15 dagen liggen, maar zoals we ons gisteravond voelden was het eigenlijk geen probleem om daar als vrienden heen te gaan. We kijken nog even een weekje aan hoe we ons voelen en of het niet te vroeg is om elkaar weer te zien. Natuurlijk is het nog heel erg wennen en misschien dat die klap nog wel komt, maar zoals ik me nu voel ben ik vooral opgelucht en blij dat we nu toch een weg hebben gevonden om met elkaar om te kunnen blijven gaan en als vrienden door het leven te kunnen. Want dat was uiteindelijk toch waar ik bang voor was; hem ook als vriend kwijt raken.
Gister toen het echt uit was, hebben we nog een hele tijd liggen knuffelen. Niet echt zoals we deden als stel, maar meer als goede vrienden die elkaar een troostende knuffel geven, zo'n 'het komt wel goed' knuffel. Dat gaf mij een heel geruststellend gevoel en ik heb nu ook echt het idee dat ik hem wel echt als een vriend alleen kan gaan zien.
Amen als je dit verhaal hebt gelezen
Zijn er meer mensen die zoiets hebben meegemaakt? Of heeft iemand hier een mening over? 
en ik herken het gevoel dat je benoemt, geen verdriet te voelen en zelf een beetje opgelucht.
Als je hobby's/vrienden moet gaan opgeven voor je lief... 
. 
Ik stress hem al heel erg als ik een ruzie'tje heb, dan heb ik al geen eetlust en slapeloze nachten.. 