Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-10-13 21:01

Een familielid met schizofrenie

Geplaatst door de TopicStarter : 29-10-13 21:01

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount.

Denk je te weten wie ik ben, dan zou ik het op prijs stellen als je mijn (Bokt)naam niet noemt in dit topic.

Al sinds ik mij kan herinneren is mijn moeder geestelijk ziek. De symptomen van haar ziekte komen het meest overeen met Schizofrenie. Haar ziekte kenmerkt zich door pieken en dalen. In periodes waarin zij haar medicatie gebruikt gaat het goed met haar en kan zij (tot op beperkte hoogte) normaal functioneren. Deze periodes worden echter afgewisseld met periodes waarin mijn moeder haar medicatie niet of niet naar behoren gebruikt. In deze periodes gaat mijn moeder zichtbaar achteruit en dit heeft regelmatig psychoses (en gedwongen opnames) tot gevolg gehad. Samengevat zou je kunnen zeggen dat mijn moeder een prima leven zou kunnen hebben als ze haar ziekte zou accepteren en haar medicatie zou gebruiken, maar helaas vindt zij zichzelf absoluut niet ziek (anderen zijn ziek omdat zij haar ziek vinden) en dat heeft tot gevolg dat zij niet altijd medicatietrouw is.

In de periodes waarin mijn moeder niet (of niet genoeg) medicatie neemt zijn haar directen naasten de dupe. meestal was mijn vader dat, maar mijn broertje en ik zijn helaas ook niet gespaard gebleven. Wij kregen regelmatig lange brieven van mijn moeder waar in stond wat er allemaal niet goed aan ons was. Ook kregen we verwijten dat wij mijn moeder aanzette tot het beeindigen van haar leven. Ze heeft ons zelfs een keer laten zien hoe ze een hand vol pillen in haar mond stopte.
Mijn vader heeft jarenlang verweten gekregen dat hij haar mishandeld heeft en dat hij haar als sloofje en stuk stront behandelt. In deze medicatieloze periodes wilde mijn moeder altijd van mijn vader scheiden en als dat dan bijna geregeld was, dan krabbelde ze terug en hoefde het niet meer. Meestal was er in de tussentijd ook wel iemand in geslaagd om haar weer even aan de medicatie te krijgen. En ja, dan was het scheiden niet meer nodig en wilde ze met m'n vader verder. Mijn vader is een goed mens en heeft dit gedrag altijd toegeschreven aan het feit dat mijn moeder ziek is en de dingen die ze in een psychose zegt en doet in werkelijkheid niet echt meent. Hij is dus steeds met haar verder gegaan, ook met de gedachte dat dit beter zou zijn voor de kinderen. Of dat nu daadwerkelijk allemaal zo goed is geweest betwijfelde ik, want mijn broertje, m'n vader en ik zaten natuurlijk continu in spanning wanneer m'n moeder weer stiekem zou gaan stoppen of afbouwen met het gebruik van medicatie. Ook in periodes waarin mijn moeder haar medicatie wel gebruikte leefden we continu op een tijdbom, want wanneer zou het weer mis gaan? Toen mijn broertje ging samenwonen en ik op kamers ging deed zich weer een periode voor waarin mijn moeder wilde scheiden, en toen is het uiteindelijk ook doorgezet. Ik ben daar erg blij om, want ik heb mijn vader in de laatste jaren van hun huwelijk steeds verder hier onderdoor zien gaan.

Mijn moeder is na de scheiding een huisje gaan huren en sindsdien is de situatie alleen nog maar verslechterd. Er is vrijwel geen controle meer op of mijn moeder medicatie gebruikt. Als ze medicatie krijgt dan is dat via de huisarts, want er is al jaren geen psychiater meer in haar leven. Als mijn moeder naar de huisarts gaat dan krijgt ze daar medicatie (als ze dat wil, want in Nederland is niks verplicht), en anders neemt ze niks. Ik mag ook absoluut niet vragen naar haar medicatiegebruik, want ze is geen klein kind meer dat gecontroleerd hoeft te worden. Sinds m'n ouders gescheiden zijn is mijn moeder eigenlijkt nooit meer de oude geworden en heeft ze continu met medicatie gerommeld. Ze is niet meer psychotisch geweest (heeft wel op het randje gezeten), maar het gaat ook verre van goed.

Mijn moeder huurt momenteel naast haar huisje ook nog tijdelijk een appartement, omdat ze (in haar beleving?) bedreigd wordt door haar buren. Niemand mag weten waar dat appartement is, want 'er zijn zoveel mensen die een vakantiehuisje hebben'.
Mijn vader is na de scheiding in het huis dat m'n ouders samen hadden blijven wonen en hij heeft mijn moeder dus uitgekocht. Aangezien mijn moeder inmiddels zoveel heeft geleden dat ze niet meer kan werken, moet zij het geld opleven en zal zij uiteindelijk in de bijstand komen. Mijn moeder realiseert zich echter niet dat ze een bepaalde periode met het geld moet doen, voordat ze in aanmerking komt voor bijstand. M'n moeder gooit momenteel met het geld. Ze koopt nieuwe kleren hoe het haar uitkomt, koopt een laptop waar ze niet eens mee over weg kan, neemt een taxi in plaats van het openbaar vervoer, betaalt op 2 plekken huur, etc. Ze leeft compleet boven haar stand. Als je haar hiermee confronteert dan doet ze geheimzinnig alsof ze op korte termijn wel werk zal hebben en ergens mee bezig is, maar dat is natuurlijk niet zo.
Mijn moeder is ineens heel gelovig geworden. Ze gaat regelmatig naar de kerk, iets dat ze normaal nooit deed. De laatste keren dat ik er op bezoek ben geweest was het 30 graden buiten en zij had dan de kachel aan en was bezig met wierook. Ze leeft in haar eigen wereld met haar eigen waarheden. Ik ervaar het als doodvermoeiend om in haar buurt te zijn, want er is altijd wel iets waaraan ik me stoor. Maar zeggen dat iets niet normaal is mag natuurlijk absoluut niet, want dat draait op ruzie uit.

Ik stoor me aan de manier waarop mijn moeder contact met anderen onderhoudt. Als het haar uitkomt dan belt ze en wil ze je zien, maar als het haar niet uitkomt dan zet ze haar gsm uit en laat niks van zich horen. Zo komt ook belangrijke afspraken niet na. Dagen later blijkt ze dat dan vergeten te zijn of ze heeft een smoesje klaar. Ik ben de hele gang van zaken zo beu geworden, dat ik enkele maanden geleden heb besloten om het contact met mijn moeder te verbreken zolang zij zich niet consequent wil laten helpen met medicatie. Mijn moeder vindt dit belachelijk en ze vindt dat ik haar onder druk zet, maar voor mijn gevoel heb ik geen andere keuze meer. Ik wil best contact met haar, maar ik verwacht dan gewoon dat ik inspraak krijg in haar medicatiegebruik en dat ik ook kan controleren dat ze haar medicatie heeft gebruikt. Tegenwoordig zijn er mogelijkheden om antipsychotica toe te dienen per injectie 1x in de 3 of 4 weken, dus daar zou ik dan bij kunnen zijn. Maar jullie raden het al, mijn moeder wil dit niet. Ik heb daarom het contact met haar verbroken, hoewel ik wel heb aangegeven dat ik het wel hoor als ze zich nog bedenkt.

Ik moet zeggen dat ik langzaamaan tot rust begin te komen. Het leven dat ik eerst had met continu spanningen begint wat stabieler te worden. Dat neemt echter niet weg dat ik me verre van goed voel. Ik realiseer me steeds meer dat ik mijn moeder (zoals ze ooit was) waarschijnlijk voor altijd kwijt ben. Ik heb goede dagen ertussen waarop ik volledig achter mijn beslissing sta, maar ik heb er ook dagen tussen waarop ik mezelf afvraag of er geen andere oplossingen zijn om het allemaal wat draaglijker te maken. Ik zou mijn moeder graag in mijn leven hebben, maar tegelijkertijd trek ik het niet meer als het op deze manier moet.

Ik open dit topic omdat ik opzoek ben naar lotgenoten. Ik heb in het verleden diverse hulpverleners gehad (voornamelijk psychologen), maar ik kom daar niet verder mee. De meeste hulpverleners of buitenstaanders zeggen na het horen van mijn verhaal dat ik aan mezelf moet gaan denken, maar persoonlijk vind ik dat egoistisch omdat mijn moeder ziek is en geen weet heeft van haar ziekte. Ik heb ook altijd het gevoel dat buitenstaanders makkelijk praten hebben. Ik heb het gevoel dat ik meer zou hebben aan de ervaringen van lotgenoten die in hetzelfde schuitje hebben gezeten. Zo ben ik bijvoorbeeld benieuwd of er nog meer mensen zijn die het contact met hun geestelijk zieke familielid hebben verbroken en hoe zij hier (een tijd later) op terugkijken. Ik hoop daar wat kracht uit te kunnen halen.
Natuurlijk mag iedereen zijn/haar reactie achterlaten, dus ook mensen die hier geen ervaring mee hebben.

Ik realiseer me dat mijn verhaal nogal warrig en ongestructureerd is, maar de kern van mijn verhaal zal wel duidelijk zijn.

Laatst bijgewerkt door sdwsdw op 29-10-13 21:09, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-10-13 21:08

Geplaatst: 29-10-13 21:08

Hoe lang geleden heb je de beslissing genomen het contact te verbreken? Zoiets heeft tijd nodig dus het is op zich best logisch dat je soms twijfelt of het wel de goede beslissing is.
Ik heb hier verder zelf niet mee te maken maar het lijkt me zeker niet niks

Wil je dan ook sterkte en veel wijsheid wensen, hopelijk vind je mensen waarmee je je verhaal kunt delen en elkaar kunt steunen :(:)

**Geplaatst**: 29-10-13 21:10

Geplaatst: 29-10-13 21:10

woow meid heftig ik heb er geen ervaring mee maar herken het wel mijn moeder had M.E en kanker helaas is mijn moeder overleden , maar ook mijn moeder vond het moeitlijk om te accepteren .

meid heel veel sterkte ik vind het moeilijk hier iets over te zeggen maar als je wil praten stuur me dan alsjeblieft een pb !! wand wil je graag helpen als je iets kwijt wel !!

xx bontebonte

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-10-13 21:11

Geplaatst door de TopicStarter : 29-10-13 21:11

Rubber_Duck schreef:
Hoe lang geleden heb je de beslissing genomen het contact te verbreken? Zoiets heeft tijd nodig dus het is op zich best logisch dat je soms twijfelt of het wel de goede beslissing is.
Ik heb hier verder zelf niet mee te maken maar het lijkt me zeker niet niks Wil je dan ook sterkte en veel wijsheid wensen, hopelijk vind je mensen waarmee je je verhaal kunt delen en elkaar kunt steunen

Dankjewel. Ik heb het contact enkele maanden geleden verbroken. Ik realiseer me dat het tijd nodig heeft. Ik wil mezelf die tijd ook zeker geven, maar ik hoop misschien stiekem nog een zetje in de rug te krijgen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en op een gegeven moment (uit zelfbescherming) dezelfde keuze hebben moeten maken.

**Geplaatst**: 29-10-13 21:22

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 29-10-13 21:22

Wat een lastige situatie ts :(:)

het is natuurlijk zo in nederland dat iemand alleen gedwongen word opgenomen wanneer diegene een gevaar vormt voor derden. Dus ze zou uit eigen wil opgenomen moetn worden en die kans zit er dus niet in. Ik denk dat jij het beste hebt gedaan wat je kunt doen; dwingen tot inzage in haar medicatie, als ze dat niet toe liet, je handen er van af trekken.

Je kunt er niks mee.. je maakt jezelf dood ongelukkig denk ik als je close zou blijven met haar. Wil je alleen sterkte wensen, ik vind dat je een juiste keuze hebt gemaakt!

**Geplaatst**: 29-10-13 21:25

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 29-10-13 21:25

Het is en blijft een ontzettend lastig verhaal. Je zou eens kunnen googlen op KOPkind, kind van ouder met psychiatrische stoornis. Er zijn voor jullie vaak ook bij hulpverleningsinstanties groepen waar je ervaringen kunt delen.

Succes

**Geplaatst**: 29-10-13 21:28

Geplaatst: 29-10-13 21:28

Wat een moeilijke beslissing heb jij durven nemen. Ik vind het erg knap dat je nu voor jezelf hebt gekozen. Hoe staan andere familieleden hierin? Hebben zij nog wel contact?
Zelf heb ik hier geen ervaring mee. Wel heb ik iemand in mijn familie de manisch-depressief is (bipolaire stoornis) en met wie het een periode heel slecht is gegaan omdat ze allergisch was voor bestanddelen van verschillende medicijnen. In deze periode was het voor de familie moeilijk om 'normaal' contact met haar te hebben en zat ze nogal in haar eigen wereld. Gelukkig heeft ze nu medicatie waar ze wel tegenkan en die werkt. Wel is ze erg eenzaam, terwijl ze het goed bedoelt allemaal.
Ik vind het moeilijk in te schatten in hoeverre je er goed aan doet met deze gemaakte keus. Voor jou is het misschien beter en voor je moeder kan het wellicht werken als een wake-up call. Het kan natuurlijk ook blijken dat dat laatste niet het geval is en misschien wil je op den duur toch ook wel weer meer met je moeder. Ik zou dan wel duidelijke afspraken met haar proberen te maken, over het contact bijvoorbeeld.

**Geplaatst**: 29-10-13 21:40

Geplaatst: 29-10-13 21:40

Mijn oma had ook last van schizofrenie, wij hebben nooit contact met haar verbroken oid, maar wel altijd zodra ze een psychose kreeg, of er iets was werden wij gebeld dat we moesten komen.

Ik vind dat je een heel moedige beslissing hebt genomen door het contact te verbreken!
Als je meer wilt weten, of ergens over wilt praten kan je me altijd pben!

**Geplaatst**: 29-10-13 22:55

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 29-10-13 22:55

Eigenlijk wil je dat je moeder haar medicatie neemt en anders 'wil' je geen contact meer met haar? Heb ik het zo goed samengevat?

**Geplaatst**: 29-10-13 23:16

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 29-10-13 23:16

Mijn zwager is schizofreen. De worsteling die jij met je moeder hebt (gehad), heeft mijn man met zijn broer. Hij heeft het contact compleet verbroken. Af en toe zien we elkaar op een verjaardag, maar dat proberen we altijd te beperken. Dit vooralomwille van onze kinderen die haarfijn aanvoelen dat deze ooom geen stabiel persoon is

**Geplaatst**: 29-10-13 23:20

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 29-10-13 23:20

Ik heb ook een direct familielid gehad met zware geestelijke problemen, maar het contact nooit verbroken. Ik hield wel hele sterke grenzen voor mijzelf aan. Nu is degene overleden, maar ben blij dat ik het zo gedaan heb.

**Geplaatst**: 29-10-13 23:51

Geplaatst: 29-10-13 23:51

Mijn tante heeft schizofrenie. De laatste tijd gaat het redelijk met haar geloof ik, maar het is ook wel eens voorgekomen dat ze voor een bepaalde tijd is opgenomen of dat ze een kaartje stuurde dat ze voorlopig geen contact 'kon' hebben omdat dat bijvoorbeeld 'te gevaarlijk' was, want dat hadden de indianen (haar stemmen) haar dan verteld.
Als je met haar praat, merk je af en toe ook wel dat ze dingen door de war haalt, of dat ze haar stemmen erbij haalt.
Bij mijn weten heeft niemand uit de familie ooit zelf het contact met haar verbroken, alleen, zoals ik al zei, zij met de familie.

Ik wens je heel veel sterkte met het wel of niet contact hebben met je moeder, het lijkt me een verschrikkelijk moeilijke keuze.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-13 21:31

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-13 21:31

RiannaB schreef:
Wat een moeilijke beslissing heb jij durven nemen. Ik vind het erg knap dat je nu voor jezelf hebt gekozen. Hoe staan andere familieleden hierin? Hebben zij nog wel contact?
Zelf heb ik hier geen ervaring mee. Wel heb ik iemand in mijn familie de manisch-depressief is (bipolaire stoornis) en met wie het een periode heel slecht is gegaan omdat ze allergisch was voor bestanddelen van verschillende medicijnen. In deze periode was het voor de familie moeilijk om 'normaal' contact met haar te hebben en zat ze nogal in haar eigen wereld. Gelukkig heeft ze nu medicatie waar ze wel tegenkan en die werkt. Wel is ze erg eenzaam, terwijl ze het goed bedoelt allemaal.
Ik vind het moeilijk in te schatten in hoeverre je er goed aan doet met deze gemaakte keus. Voor jou is het misschien beter en voor je moeder kan het wellicht werken als een wake-up call. Het kan natuurlijk ook blijken dat dat laatste niet het geval is en misschien wil je op den duur toch ook wel weer meer met je moeder. Ik zou dan wel duidelijke afspraken met haar proberen te maken, over het contact bijvoorbeeld.

Mijn moeder komt uit een grote familie met meerdere broers en zussen. Enkele daarvan spreekt ze nog wel eens, anderen houden afstand van haar. Het erge is dat maar een enkeling in haar familie begrijpt wat er echt aan de hand is. Een groot deel houdt mijn moeder een hanbd boven het hoofd bij alles wat ze doet en zegt. Dat maakt het allemaal nog extra vermoeiend op momenten waarop ik contact met haar had, want ik werd door bijna niemand serieus genomen.

Sammie schreef:
Eigenlijk wil je dat je moeder haar medicatie neemt en anders 'wil' je geen contact meer met haar? Heb ik het zo goed samengevat?

Ja, met het 'wil' wel duidelijk tussen aanhalingstekens ja. Ik heb voor mijn gevoel geen andere keuze, want anders doe ik mezelf te kort. Ik maak dit al zo lang mee dat ik geen andere mogelijkheid meer zie dan mijn eigen grenzen gaan aangeven.

benangelique schreef:
Mijn zwager is schizofreen. De worsteling die jij met je moeder hebt (gehad), heeft mijn man met zijn broer. Hij heeft het contact compleet verbroken. Af en toe zien we elkaar op een verjaardag, maar dat proberen we altijd te beperken. Dit vooralomwille van onze kinderen die haarfijn aanvoelen dat deze ooom geen stabiel persoon is

Hoe lang hebben jullie nu al geen contact meer met hem? En zoekt hij zelf wel nog contact?

Ik ben erg benieuwd hoe dit proces van 'contact verbreken' bij je man is gegaan en hoe lang het duurde voordat hij zijn leven weer een beetje kon oppakken zonder er dagelijks mee bezig te zijn. En heeft hij hier professionele hulp bij gehad? (Mag ook via PB!)

Nikka schreef:
Ik heb ook een direct familielid gehad met zware geestelijke problemen, maar het contact nooit verbroken. Ik hield wel hele sterke grenzen voor mijzelf aan. Nu is degene overleden, maar ben blij dat ik het zo gedaan heb.

Kun je wat meer vertellen over hoe je de grenzen aangaf? Zorgde dit niet voor spanningen?

_JY_ schreef:
Mijn tante heeft schizofrenie. De laatste tijd gaat het redelijk met haar geloof ik, maar het is ook wel eens voorgekomen dat ze voor een bepaalde tijd is opgenomen of dat ze een kaartje stuurde dat ze voorlopig geen contact 'kon' hebben omdat dat bijvoorbeeld 'te gevaarlijk' was, want dat hadden de indianen (haar stemmen) haar dan verteld.
Als je met haar praat, merk je af en toe ook wel dat ze dingen door de war haalt, of dat ze haar stemmen erbij haalt.
Bij mijn weten heeft niemand uit de familie ooit zelf het contact met haar verbroken, alleen, zoals ik al zei, zij met de familie.

Ik wens je heel veel sterkte met het wel of niet contact hebben met je moeder, het lijkt me een verschrikkelijk moeilijke keuze.

Mijn moeder heeft ook wel eens het contact met iedereen verbroken omdat ze wilde bezinnen. Dat was echter maar van korte duur. Maar ik herken het wel.

Ik ken zelf nog iemand anders met een soortgelijk ziektebeeld en diegene accepteert haar ziekte wel en gebruikt consequent medicatie. Persoonlijk denk ik dat wanneer iemand dat doet, er goed mee te leven is. Mijn moeder doet dat dus niet en alles wordt op directe familie en vrienden afgereageerd. Ik weet niet hoe dat bij jouw tante is?

Verder iedereen hartstikke bedankt voor de reacties en de PB's (die ik nog even ga beantwoorden vanavond).

Laatst bijgewerkt door Donkerblauw op 30-10-13 22:58, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Meerdere posts samengevoegd tot een bericht

**Geplaatst**: 31-10-13 02:08

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 31-10-13 02:08

Ik zou ook de KOPP-groep aanraden. In België valt die onder Similes, maar hoe dat in Nl zit, weet ik niet. Mijn oma was schizofreen (inmiddels overleden) en mijn moeder heeft daar toch veel aan gehad.

**Geplaatst**: 31-10-13 02:26

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 31-10-13 02:26

Heel moeilijk, maar ik denk wel dat je er goed aan hebt gedaan.
Zolang je moeder niet wil, kan niemand haar helpen en ze moet dus echt zelf gaan inzien dat ze hulp en medicatie nodig heeft.
Wil ze dat niet dan is er heel moeilijk mee omgaan en kan ik me voorstellen dat je dat niet trekt.
:(:)

**Geplaatst**: 31-10-13 09:06

Geplaatst: 31-10-13 09:06

anneliesdj schreef:
Zolang je moeder niet wil, kan niemand haar helpen en ze moet dus echt zelf gaan inzien dat ze hulp en medicatie nodig heeft.

En dat is nu net het hele probleem bij dat soort mensen. Het is al heel wat als je dit in kan laten zien, laat staan dat je ze aan (blijvende) medicatie helpt. Immers gaat het dan wel weer dus is die medicatie niet nodig. Dat het juist door die medicatie komt, komt niet bij ze aan.

Die mensen zien en horen vaak dingen die voor hen zo echt zijn als wij dingen zien en doen. Het enige verschil is dat het voor ons echt echt is, en voor hen is het net zo echt. (alleen is het niet zo). Juist daarom is het vaak zo verrot moeilijk om ze duidelijk te maken dat die stemmen er niet echt zijn, of dat die complottheorie dat iedereen achter ze aan zit niet waar is. Dat haalt ts dus ook aan: (helaas vindt zij zichzelf absoluut niet ziek (anderen zijn ziek omdat zij haar ziek vinden))

Daarom denk ik niet dat iemand 'dwingen' tot medicatie, anders kom ik niet meer helaas niet zal helpen. Afhankelijk van wat bij hen het meest naar boven komt, bedenken ze dan wel dat je tegen hun bent, meedoet aan het complettheorie of noem maar op.

Ze moeten idd zelf inzien dat er een probleem is, maar dat an sich is al best moeilijk.

Iig niet met ze mee praten en op een 'logische' manier uit leggen waarom iets niet kan of zo hoort. Afstand nemen en bewaren is zeker niet verkeerd, maar ik denk dat ze de belangrijkste stap die je als omstandiger moet nemen is: Accepteren dat ze zo zijn en niet denken dat je ze kan genezen. Het is een aandoening in hun hoofd die soms weg is en soms in alle hevigheid weer terug komt.

In het geval van ts krijg ik het idee dat moeder wel weet of heeft geweten dat ze apart gedrag vertoont, maar dat dat inmiddels niet meer inziet.

**Geplaatst**: 31-10-13 11:44

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 31-10-13 11:44

Sammie ik krijg niet helemaal duidelijk of wat je nu bedoeld

Maar ik snap ts dat ze afstand heeft genomen, op een gegeven moment wordt je het vechten moe en kún je gewoon niet meer. Dat kun je egoistisch vinden, maar op een gegeven moment kan dat ook niet anders.
Het rotte eraan is dat zo iemand buiten zijn psychose's om vaak een heel normaal persoon is wat het alleen maar moeilijker maakt, iemand die duidelijk hulpbehoevend is is nu eenmaal makkelijker te 'helpen'.

**Geplaatst**: 31-10-13 13:37

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 31-10-13 13:37

Dat mensen die schizofreen zijn vaak niet inzien dat ze dingen zien of ervaren die er in werkelijkheid niet zijn. Voor hén is het zo. Wat zij zien en ervaren is de waarheid. Vergelijk het met dat ik tegen jou zou zeggen hé die buurvrouw waar je elke ochtend meepraat en bij op de koffie gaat, die bestaat niet hoor. Toch zie je haar, praat je met haar alsof ze er echt is.

De film a Beautifull mind is wel een mooie uitleg daarvan.

Ik begrijp ts ook zeer zeker, want het is als omstander zeer frustrerend. Juist omdat je ook de 'goede' moment meemaakt en als het dan ook nog eens je moeder is, zit het gewoon in je dat je wil helpen. Of dat je iig de situatie graag anders zou willen zien.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-10-13 19:52

Geplaatst door de TopicStarter : 31-10-13 19:52

Bedankt voor al jullie reacties!

Hoe zit dat met zo'n KOPP groep, kan ik daar ook terecht zonder dat mijn moeder erbij is? Mijn vader heeft jaren geleden ook eens bij een praatgroep willen gaan, maar er bleken toen alleen praatgroepen te zijn voor mensen die dan ook hun zieke familielid meenemen. En dat kon natuurlijk niet, want mijn moeder is niet ziek.

@Sammie: Om te beginnen: wat je schrijft klopt 100%. Je schrijft dat zo'n mensen niet door hebben dat het door de medicatie komt dat ze zich op een gegeven moment goed voelen. Dat is zooo waar. Mijn moeder heeft nooit lange tijd medicatie gebruikt (hooguit 2 jaar aaneengesloten, schat ik) en dan wilde ze alweer afbouwen omdat het zo goed ging. De eerste tijd ging dat dan ook goed, maar na een maand of 3 begonnen de problemen weer. Weet je, ik verwijt mijn moeder de dingen die ze heeft gezegd en gedaan tijdens medicatieloze periodes niet, maar dat ze haar gezin steeds op het spel heeft gezet met dat medicatiegerommel neem ik haar toch wel enigszins kwalijk. Nadat het 10x is mis gegaan (ofzo) moet je toch geen risico's meer willen nemen en je medicatie toch wel blijven gebruiken? Maar anderzijds begrijp ik het misschien ook weer wel: ik denk dat ik zelf ook zou weigeren om medicatie te gebruiken voor een ziekte waarvan ik overtuigd ben dat ik het niet heb.

Verder klopt het wat je zegt: mijn moeder heeft momenten gehad waarop ze inzag dat ze niet normaal heeft gedaan. Dat is dan vaak ook de aanleiding om volle goede moed weer medicatie te gaan gebruiken. En dan komt weer het moment dat het zo goed gaat dat ze vindt dat ze het niet meer nodig heeft, etc. Een cirkeltje dus.

Je schrijft dat je het moet accepteren en het niet moet willen genezen. Ik heb inmiddels wel geaccepteerd dat mijn moeder dit heeft en ik probeer haar ook niet te genezen. De hoop dat het vanzelf over gaat is er ook niet. Wat ik probeer, is een manier te vinden om hiermee om te gaan. Als iemand me kan vertellen hoe ik op een voor mezelf draaglijke manier met haar kan omgaan zonder medicatiegebruik te eisen/controleren, dan hoor ik het graag. Natuurlijk heeft het mijn voorkeur om (als is het maar oppervlakkig) contact met haar te houden. Maar tot nu toe is dat dus nooit gelukt en vandaar dat ik nu controle op medicatiegebruik eis als voorwaarde voor eventueel contact.

Heb je zelf ervaring met de ziekte, of hoe kom je aan je kennis?

**Geplaatst**: 31-10-13 19:58

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 31-10-13 19:58

Mijn moeder heeft bij KOPP nooit haar moeder meegenomen, die wist zelfs niet dat zij erbij was. Die erkende zelf niet eens dat er uberhaupt een probleem was. Nee, KOPP is voor zover ik weet echt voor het kind van.

**Geplaatst**: 31-10-13 21:08

Geplaatst: 31-10-13 21:08

Sammie schreef:
Dat mensen die schizofreen zijn vaak niet inzien dat ze dingen zien of ervaren die er in werkelijkheid niet zijn. Voor hén is het zo. Wat zij zien en ervaren is de waarheid. Vergelijk het met dat ik tegen jou zou zeggen hé die buurvrouw waar je elke ochtend meepraat en bij op de koffie gaat, die bestaat niet hoor. Toch zie je haar, praat je met haar alsof ze er echt is.

De film a Beautifull mind is wel een mooie uitleg daarvan.

Ik begrijp ts ook zeer zeker, want het is als omstander zeer frustrerend. Juist omdat je ook de 'goede' moment meemaakt en als het dan ook nog eens je moeder is, zit het gewoon in je dat je wil helpen. Of dat je iig de situatie graag anders zou willen zien.

Ik snap nog niet wat je nu bedoeld.
Je legt uit wat schizofrenie is en dat lijkt me niet echt nodig

**Geplaatst**: 31-10-13 21:11

Re: Een familielid met schizofrenie

Geplaatst: 31-10-13 21:11

Zolang er mensen zijn die roepen een schizofreen is nooit alleen, blijkbaar wel

Ik probeer uit te leggen dat "ze moet dus echt zelf gaan inzien dat ze hulp en medicatie nodig heeft." gewoon verrekte lastig is. En dan leg ik idd ook uit waarom dat verrekte lastig is.

**Geplaatst**: 31-10-13 22:07

Geplaatst: 31-10-13 22:07

Citaat:
Mijn moeder heeft ook wel eens het contact met iedereen verbroken omdat ze wilde bezinnen. Dat was echter maar van korte duur. Maar ik herken het wel.

Ik ken zelf nog iemand anders met een soortgelijk ziektebeeld en diegene accepteert haar ziekte wel en gebruikt consequent medicatie. Persoonlijk denk ik dat wanneer iemand dat doet, er goed mee te leven is. Mijn moeder doet dat dus niet en alles wordt op directe familie en vrienden afgereageerd. Ik weet niet hoe dat bij jouw tante is?

Ja bij mijn tante duurt het ook nooit écht lang, maar het is zeker wel eens voorgekomen. Ik heb het idee dat mijn tante wel redelijk consequent haar medicatie inneemt, maar het fijne weet ik er ook niet van omdat ze niet hier in Zwolle woont.
Overigens is ze weleens niet naar haar eigen verjaardagsfeest gekomen (dat ze vierde bij mijn opa en oma) omdat 'dat niet kon/mocht', daar zaten we dan met de hele familie, haar verjaardag te vieren.

**Geplaatst**: 31-10-13 22:46

Geplaatst: 31-10-13 22:46

Sammie schreef:
Zolang er mensen zijn die roepen een schizofreen is nooit alleen, blijkbaar wel Ik probeer uit te leggen dat "ze moet dus echt zelf gaan inzien dat ze hulp en medicatie nodig heeft." gewoon verrekte lastig is. En dan leg ik idd ook uit waarom dat verrekte lastig is.

Maar dat weet ik toch wel? Dat heb ik zelf gezegd.
Dwingen kan niet, dus moet ze het zelf inzien, maar zelf willen ze niet, wat moet je dan? Je kunt er niet veel aan doen zolang het geen levensbedreigende situatie is. En voor mensen in de naaste omgeving kan het heel slopend zijn, dus ik snap dat ts er afstand van neemt.

**Geplaatst**: 31-10-13 23:00

Geplaatst: 31-10-13 23:00

VivaLaVida schreef:
Wat een lastige situatie ts het is natuurlijk zo in nederland dat iemand alleen gedwongen word opgenomen wanneer diegene een gevaar vormt voor derden. Dus ze zou uit eigen wil opgenomen moetn worden en die kans zit er dus niet in. Ik denk dat jij het beste hebt gedaan wat je kunt doen; dwingen tot inzage in haar medicatie, als ze dat niet toe liet, je handen er van af trekken.

Je kunt er niks mee.. je maakt jezelf dood ongelukkig denk ik als je close zou blijven met haar. Wil je alleen sterkte wensen, ik vind dat je een juiste keuze hebt gemaakt!

Of een gevaar vormt voor zichzelf.

Ik heb zelf een broer met schizofrenie, die meerdere psychoses heeft gehad ( al een hele tijd is het onder controle inmiddels ook na jaren wel niet medicatie nemen, hij heeft ook autisme) en mijn vriend heeft begin dit jaar een psychose gehad, met een gedwongen opname ( Hij slikt geen medicatie meer en heeft geen verdere hulp meer).

Ik woon nu zelfs samen met mijn vriend en mijn broer zodat mijn broer niet mee begeleid hoeft te wonen, dat pak ik ( wij) nu op.

Mocht je ergens over willen praten je mag me altijd een PB sturen.

Nomineer dit bericht ×