Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-10-13 09:55

Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst door de TopicStarter : 18-10-13 09:55

toegestaan schaduwaccount

Hoi Bokkers,
Ik wilde graag wat dingen van mij afschrijven en eventueel ervaringen van andere horen, zodat ik er misschien iets mee kan doen. Ik vind het lastig om mijn verhaal zo goed mogelijk neer te zetten. Indien je mij herkent, graag en pb sturen. Ik wil op het internet anoniem blijven.

Vanaf het begin:
Mijn ouders zijn vroeg uit elkaar gegaan en sindsdien is mijn relatie met mijn vader erg wispelturig. Mijn moeder heeft haar best gedaan en kon altijd bij haar terecht. Met mijn vader heb ik psychologische mishandelingen meegemaakt. Ik was nooit goed genoeg, ik kon nooit iets goed inbrengen en werd van hot naar her mee gesleept. Belande als 9 jarige bij verschillende barretje waar veel oude mensen koffie zaten te drinken en te roken. Elke keer als ik bij hem was, moesten we koffie drinken. Dat is allemaal prima, maar constant als jij een dagje per week bij je vader bent, je dodelijk vervelen in een koffietent. Als kind voel je je dan buitengesloten. Dit was nooit even een uurtje, maar halve tot hele dagen daar zitten. Ik was ook nooit genoeg en zijn nieuwe vriendin was ook belangrijker dan ik. Ik kreeg zeer slecht te eten bij hem, elke keer een zak snoep en een kipfilet of frikandellen. Dat was dan mijn avondeten. Elke keer kwam ik huilend thuis, maar ook elke keer wilde ik naar mijn vader. Mijn moeder wist zich soms geen raad en heeft vaak genoeg aan de telefoon gehangen met mijn vader. Mijn vader moest vaak huilen dan, omdat hij het ook niet wist. Mijn moeder heeft hem vaak gewaarschuwd...
Op een gegeven moment wilde ik mijn vader niet meer zien (was 9) toch weer wel geprobeert en dit bleef jaren zo door gaan. Relatie weer proberen met je vader aan te gaan en zo onwijs teleurgesteld worden en rot voelen, dat je het weer wilt opgeven.
Toen ik 15/16 was wilde ik hem dan ook helemaal niet meer zien. Ik was op.

Ik kreeg mijn eerste vriend. Was onwijs verlieft en hij leek de ware te zijn voor mij! Op mijn 17e vroeg hij me ten huwelijk! Ik was in de wolken en voelde me zo blij. Maar na een jaar relatie, sloeg alles om. Ik was een mislukking, egoistisch en verschikkelijk. Hierbij is dus fysieke mishandeling voor gekomen. Hoe moeilijk het ook was, ik kon niet verder met hem. Een vriend die mij slaat, omdat ik me rot voel ging mij te ver. Ik was kapot en sinds dien vond ik 'elke' jongen wel leuk die mij aandacht gaf.

Hierna weer contact gezocht met mijn vader, wat wederom in een teleurstelling uitkeerde. Dit keer heeft hij mij ook fysiek mishandeld. Meerdere malen geprobeert te slaan en ook raak geslagen. Hij moest huilen en had spijt en reed weg. Daarna hem gesproken door de telefoon en schold die me weer uit en was het contact weer over.

Op school kon ik moeilijk contacten maken, sociaal was ik erg onzeker en kon ik niet goed met mensen omgaan. Hierdoor raakte ik veel vriendschappen kwijt, omdat ik geen vertrouwen had en ik niet genoeg mijn best deed. Ik paste ook vaak niet bij de mensen uit mijn klas.

Mijn leven is een chaos en met up en onwijze downs probeer ik verder te gaan. Had wat therapie en stopte daar ook weer mee. Ik ging studeren en alles leek prima te gaan. Een leuke baan en een leuke vriend.
Helaas lukte het studeren niet en ben ik gestopt. Hier waren de sociale contacten ook niet echt goed. 1 vage vriendin aan overgehouden. Jaar later een andere studie opgepakt (Hier ben ik nu mee bezig). Hier merk ik wederom dat contact leggen niet goed gaat. Ik ben erg onzeker en weet mij geen houding te geven. Ik floep er vaak dingen uit wat ik eigenlijk niet had moeten zeggen.

Met mijn vriend is het soms ook helemaal niet goed. Ik ben onwijs bang om alleen gelaten te worden en voel mij ook vaak een mislukkeling. Ben contact moe en heb daardoor niet veel puf. Mijn vriend vind dat soms erg vervelend. Dat snap ik, maar dan worden mijn gevoelens onbewust weer bevestigd. Dat ik niks ben en een mislukking etc. De ruzies zijn soms ook heel erg, waardoor ik een dag later gewoon ziek ben en niks kan eten.

Met mijn vader heb ik nog steeds geen contact en dat bevestigd weer, dat ik gewoon niks waard ben.

Om het allemaal nog ingewikkelder te maken dan het al is, ik ben begin dit jaar gediagnostiseerd met een borderline persoonlijkheidsstoornis. Doordat ik dit heb, heb ik erg veel moeite met dagelijkse dingen. Ik accepteer het niet en wil gewoon door gaan.Maar dit gaat niet zo makkelijk.. Ik ben hiervoor in therapie, maar ik merk dat ik soms echt mijn ei kwijt moet...

Het is een beetje een warverhaal geworden en onduidelijkheden kan ik nog extra toelichten. Ik wilde in ieder geval al een deel wat op mijn hard ligt uiten, zonder dat ik veroordeelt word of dat mensen me raar kunnen aankijken. Ik doe namelijk echt mijn best en ben op zoek naar tips die ik zou kunnen toepassen of eventueel mensen die zelfde soort dingen meemaken of hebben meegemaakt.

Bedankt voor degene die het hebben gelezen en er een duidelijk beeld van hebben geprobeert te maken..
Respect hiervoor!

**Geplaatst**: 18-10-13 10:01

Re: Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst: 18-10-13 10:01

Wauw ts, heftig verhaal! Sterkte er mee!

**Geplaatst**: 18-10-13 10:04

Re: Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst: 18-10-13 10:04

Jeej ts, wat heftig allemaal.

Maar bedenk goed, je hebt borderline maar je bent geen borderline!

Therapie is er om je te helpen.
Dat zal in het begin niet leuk zijn maar zodra de puzzelstukjes zijn uitgezocht kan je de puzzel in elkaar leggen!
Dus hou vol je bent geen niksnut!!!!

**Geplaatst**: 18-10-13 10:07

Geplaatst: 18-10-13 10:07

Jeetje, dat is niet niks. :(:)

Heb je hier ook al met je huidige vriend over gepraat,of heb ik er overheen gelezen? Misschien als je een stevig gesprek met hem aangaat, dat hij ook een beetje begrijpt wat er allemaal in je hoofd rondspookt?
En geloof het of niet, je bent zeker geen mislukkeling hoor! Ieder mens heeft zijn pieken en dalen. Ik heb mij ook een tijdje zo gevoeld, alsof ik niks waard was. Af en toe heb ik dat nog steeds wel en kruip ik het liefst met een dekentje op de bank. Praten helpt echt wel, en mijn vriend laat mijn mijn hoofd ook altijd omhoog houden. Ben destijds ook naar een maatschappelijk werkster en psychiater geweest, puur om te praten en mijn ei kwijt te kunnen. In het begin zeker niet altijd leuk, maar het heeft wel voor een groot deel geholpen! Dus onthoud, je bent geen mislukkeling

**Geplaatst**: 18-10-13 12:51

Geplaatst: 18-10-13 12:51

Femke8 schreef:
Ik accepteer het niet en wil gewoon door gaan.

Volgens mij is acceptatie stap 1. Als je hebt geaccepteerd dat je bent zoals je bent geworden, met je eigenaardigheden en zo gevormd door o.a. de dingen uit je verleden, kan je pas verder met leven, in mijn ogen. Dat is moeilijk, dat weet ik uit ervaring. Maar uiteindelijk zal dat het enige zijn (denk ik) wat je écht gaat helpen om ermee om te leren gaan. Wees mild voor jezelf, accepteer wat je voelt. Dan pas kan je je gevoelens verwerken en worden ze gaandeweg minder. Alles wat je wegstopt, komt op een ander moment 3x zo hard weer naar boven en dat put je uit.
Ik gun je veel geluk en hoop dat het je lukt om je 'eigenaardigheden' een plekje in jouw leven/persoon te geven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-10-13 16:50

Geplaatst door de TopicStarter : 18-10-13 16:50

#Elizebeau, dankje.

#Jilletje, Hiervan ben ik me bewust, maar het is zo simpel om het af te wimpelen: Ja komt door dit en dat. Het probleem is dat ik zo onwijs emotioneel kan worden en hierdoor dus niet goed over een bepaalde situatie kan nadenken en dan komen er conflicten (met vriend, school, eigen denken...) Therapie vind ik inderdaad soms echt niet leuk, ook geen zin in. Als ik er eenmaal ben, ga ik met goede moed weer weg om vervolgens paar dagen later weer een de put te zitten... Ik ga ook een extra modulle volgen als het goed is. Dat ik ook met andere samen zit.

# Sharoontje, Mijn vriend weet eigenlijk alles. Hij doet zijn best, maar vanuit huis is hij opgevoegd dat psychische dingen 'onzin' zijn. Hij denkt ook vaak dat ik mijn emoties gewoon uit kan zetten, dat ik gewoon niet moe kan zijn etc. Hierdoor komen er dus weleens conflicten en is die heel hard door dan even geen contact te willen. Dat is dan weer voor mij funest... Als we dan ruzie hebben, ben ik volgens hem ook niks, dat zegt die ook. Als ik me gewoon prima voelt, en wat moe, is dat moeie wel vervelend, maar ben ik wel o zo leuk. en vraagt die vaak vind je mij ook leuk etc..
Het is een schat van een jongen, maar hij kan het niet begrijpen hoe ik soms reageer. En soms is het ook niet eerlijk hoe ik reageer. Hiervan ben ik mij ook meer van bewust, alleen gaat dat in kleine stapjes.

# JonneN, acceptatie is inderdaad stap 1...hoe ik het moet accepteren vind ik moeilijk.. Ben ook bang om mensen kwijt te raken als ik helemaal me zelf ben. Hier ben ik dus ook mee bezig. Vooral op school vind ik het onwijs lastig.

Ben gewoon bang voor de vooroordelen. Ik doe ook een studie waarbij psychologie ook aan bod komt. We hadden het er een les een keer over persoonlijkheidsstoornissen. Het was dan gelijk dat alle borderliners niet te vertrouwen zijn, zelfmoortneigingen hebben en achter elke man aan gaan zonder na te denken.. Dat was erg moeilijk om te horen, want zo ben ik niet.
Ja ik heb het en ben erg lastig, maar heb geen zelfmoordneigingen en heb al een langere tijd een relatie. Er zijn gradaties en ik vind het lastig om op zulke situaties te reageren.

**Geplaatst**: 18-10-13 22:41

Geplaatst: 18-10-13 22:41

Dat is inderdaad nogal kort door de bocht en ik kan me niet voorstellen dat dat binnen een opleiding past.
Maar hee: lees je eigen reactie eens terug voor de gein! Wat je nu al heel erg goed doet is voor jezelf vaststellen dat jij niet zo bent (en dus wel beter weet). Dat is goed! Deze situatie is inderdaad niet leuk, maar het zegt meer over de docent die dit zijn leerlingen wijs maakt, dan over jou. In dit geval hoef je niet te reageren, toch?
Ik denk vaak even na in de zin van; wat levert het me op als ik ga reageren? Vaak kom ik tot de conclusie dat ik beter niet kan reageren, omdat ieder individu nou eenmaal bepaalde denkwijzen heeft en daardoor vaak toch aan zijn/haar eigen mening vasthoudt. Het kost mij in zo'n geval teveel negatieve energie om te proberen dat te veranderen, wat vaak ook nog op teleurstelling uitloopt omdat het niet lukt.
Die energie kan ik beter op een goede manier gebruiken.

**Geplaatst**: 18-10-13 22:48

Re: Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst: 18-10-13 22:48

Wellicht morgen een wat meer uitgebreide reactie als ik weer achter de pc kan ipv telefoon. Voor nu welsterusten!

**Geplaatst**: 20-10-13 08:44

Geplaatst: 20-10-13 08:44

Femke8 schreef:
# Sharoontje, Mijn vriend weet eigenlijk alles. Hij doet zijn best, maar vanuit huis is hij opgevoegd dat psychische dingen 'onzin' zijn. Hij denkt ook vaak dat ik mijn emoties gewoon uit kan zetten, dat ik gewoon niet moe kan zijn etc. Hierdoor komen er dus weleens conflicten en is die heel hard door dan even geen contact te willen. Dat is dan weer voor mij funest... Als we dan ruzie hebben, ben ik volgens hem ook niks, dat zegt die ook. Als ik me gewoon prima voelt, en wat moe, is dat moeie wel vervelend, maar ben ik wel o zo leuk. en vraagt die vaak vind je mij ook leuk etc..
Het is een schat van een jongen, maar hij kan het niet begrijpen hoe ik soms reageer. En soms is het ook niet eerlijk hoe ik reageer. Hiervan ben ik mij ook meer van bewust, alleen gaat dat in kleine stapjes.

Zo, daar ben ik weer even. Want ik wilde nog even wat schrijven aan je, over bovenstaand stukje. Ik heb namelijk een tijd lang met mijn vriend hetzelfde gehad. Ik heb in mijn leven bepaalde dingen meegemaakt waar ik erg onzeker van was geworden en soms nog steeds ben. Hij kon dat ook niet goed begrijpen en reageerde daarom vaak op een manier waardoor ik nog onzekerder werd.
Maar weet je... onze jongens kúnnen niet begrijpen wat wij voelen/denken, omdat zij niet hetzelfde hebben meegemaakt (en jongen zijn, dat scheelt vaak ook al de helft). Neem je vriend het dan ook niet kwalijk als hij je niet begrijpt. Uiteindelijk is het ons eigen probleem, waar wij zelf mee moeten dealen (dat klinkt misschien hard...). En ik weet zeker dat jouw vriend je ook echt wel wil knuffelen of op een andere manier wil steunen als jij je niet goed voelt. Maar pas op met het uiten van je zwaarmoedige gevoelens tegen hem. Het kan hem ook heel zwaarmoedig en onzeker maken. Soms mag je natuurlijk best zeggen wat je voelt en wat er met je aan de hand is, maar leg het hem niet teveel op. Overigens wil ik helemaal niet belerend overkomen op je, maar dit is hoe ik aan de slag ben gegaan en voor mij heeft het gewerkt.
Je zegt ook dat je vriend je leuk vindt als er niets aan de hand is. Maar als jij niet lekker in je vel zit, weet hij zich geen houding te geven. Laat dat eerste je drijfveer zijn! Laat je daar niet door ontmoedigen en ga niet denken 'zie je wel, hij vindt me niet leuk want ik heb borderline'. Laat het je stimuleren om zo goed mogelijk met je borderline te kunnen omgaan, zodat het ook voor hem aangenaam blijft. Zo kom je een beetje uit die negatieve spiraal waar je soms in kunt belanden, want als hij je leuk vindt geeft hij je positieve aandacht en daar word jij alleen maar beter van

Op momenten dat ik mezelf onzeker voelde, heeft het mij geholpen om even een rondje te gaan wandelen. Ik bedacht me dan wat ik voelde en dacht, en welk gedrag ik dan 'het liefst'/normaal gesproken (je verkeerde gedragspatroon wat voortkomt uit je gevoelens dat je niets bent) wilde gaan vertonen tegen mijn vriend (en dat is inderdaad niet eerlijk). Ik bedacht mij dan hoe ik de volgende keer zou willen reageren op die gevoelens en wat ik er wél mee zou willen doen. Zo werd de volgende keer dat ik vervelende gevoelens kreeg, de drempel voor mij wat lager om wél gewenst gedrag te vertonen, omdat ik er al over nagedacht had. Misschien heb je er wat aan, misschien niet. Ik wilde het toch even delen. Je kunt het trouwens ook voor jezelf opschrijven en regelmatig even doorlezen, zodat je er regelmatig over nadenkt en je die gewenste reactie als het ware 'inprent'.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-10-13 14:43

Re: Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst door de TopicStarter : 20-10-13 14:43

Ik zit nu op mijn mobiel te lezen. Even geen beschikking gehad over laptop computer, zonder dat iemand mee kan kijken.wat je allemaal zegt klopt zeer zeker en dat soort bemoedigingen heb ik ook nodig. Hierdoor ga ik zelf weer even back to the point en rustig kijken naar mezelf en de situaties.

Mijn vriend weet zich inderdaad geen houding meer te geven. Ik probeer hem dan ook niet meer te veel met mijn problemen op te zadelen. Wat je zegt is waar, het zijn helaas mijn problemen... Ik moet er uiteindelijk me dealen.

Waar ik wel tegen aanloop, veel angsten en reacties van mij komen door een relatie te hebben. Als ik geen relatie heb is het al wat minder. en omdat ik zo erg van mijn vriend houd wil ik er gewoon eindelijk mee om kunnen gaan. Hij was ook uit dit weekend en vind dat erg moeilijk, waarom? Angst om verlaten te worden.. maat ik gun het hem wel.. dus ben zelf iets gaan doen (met de nodige paniek aanvallen van binnen) en in zijn bed gekropen. Volgende ochtend kwam hij fijn naast me liggen

Ik heb bij mijn begeleider ook aangeven om toch iets intersievere therapie te doen, in ieder geval de komende paar weken. Kijken of het helpt.. moet namelijk vaak mijn gevoel uiten en doorscannen etc.

**Geplaatst**: 20-10-13 21:02

Re: Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst: 20-10-13 21:02

Juist, omdat juist in een relatie situaties voorkomen waarin precies die onzekerheden/angstgevoelens worden opgeroepen. Maar ja, moet je er dan maar voor kiezen om geen relatie te nemen? Nee toch... Ik denk juist dat het wel goed voor je is om door je relatie écht met je gevoelens te moeten dealen. Maar het is wel een opgave.
Ik denk dat je natuurlijk wel met je vriend erover kan praten; alles voor jezelf houden en opkroppen is ook weer niet goed. Maar een middenweg kan je daarin vast vinden.

En inderdaad, het is belangrijk dat je je vriend ook vrijlaat. Dat is ook houden van. Hij zal je daarom waarschijnlijk ook alleen maar meer waarderen; hij heeft vast ook behoefte aan zijn 'eigen ding'. Ik denk dat naarmate je regelmatig hetzelfde doet als je afgelopen weekend gedaan hebt, die angstgevoelens vanzelf wel slijten. Nou ja, niet helemaal vanzelf natuurlijk, want het kost de nodige energie, maar heb vertrouwen. In hem, maar ook in jezelf!

Ik heb veel baat gehad bij EMDR en cognitieve gedragstherapie. Ik weet niet of je hiermee bekend bent, maar zo niet, raad ik je aan er eens wat over te lezen. Misschien is het ook wat voor jou.

**Geplaatst**: 20-10-13 23:33

Geplaatst: 20-10-13 23:33

Ik lees even mee, borderline is ook bij mij gediogniseerd dit jaar, maar kan er nog niet echt mee omgaan / voor uit durven te komen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-10-13 17:00

Re: Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst door de TopicStarter : 21-10-13 17:00

#jonneN, middenweg vinden is soms erg lastig, omdat we al zoveel hebben meegemaakt. Geen relatie nemen vind ik zelf ook geen optie.. ik wil juist nu een weg hier doorheen vinden. Ik loop wel bij een instantie gespecialiseerd in persoonlijkheidsstoornissen. Emdr heb ik volgens mij niet, cognitieve gedrags therapie weer wel. Heb donderdag weer gesprek.

#kimberleij, Tuurlijk kan je meelezen/praten. Ben je zelf wel in therapie? Ik durf er dus ook niet voor uit te komen, bang voor de vooroordelen. Weten mensen het wel van je? Uit je directe omgeving? Steun hebben is vaak wel belangrijk.

Pff vriend is weer naar huis... Voelde toch weer paar paniekaanvallen.. hij gaat gewoon even naar huis en zie hem snel weer. Toch beangstig het me nog steeds het 'afscheid'...

**Geplaatst**: 21-10-13 21:11

Geplaatst: 21-10-13 21:11

ja maar het is beter dan ruzie krijgen, ik heb vaak als ik me zo voel dat ik ruzie ga maken, om eigenlijk niks..

mijn vriend+ zijn familie weten het, en 1 vriendin de rest heb ik het nog niet verteld

ik ben van de week voor het eerst naar gerichte therapie geweest, hier gaat mijn vriend ook mee naar toe, schema therapie heet het:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-13 00:37

Re: Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-13 00:37

Ik raak in paniek.. heb heerlijk gehad bij mijn paard en met een vriend afgesproken.

Niet iedereen hoeft het te weten toch? Bij mij alleen mijn moeder en vriend. Naja die heb ik het zelf verteld. Goede vriend van mijn vriend weet het en zijn moeder volgens mij..

Gaat je vriend altijd mee naar therapie of alleen de eerste keren? Ik vind het vaak vervelend therapie als ik er heen moet, maar als ik er zit en weg ga voel ik me toch weer opgeladen.

**Geplaatst**: 22-10-13 21:21

Geplaatst: 22-10-13 21:21

Daar gaat nog naar gekeken worden, maar tot nu toe is het wel de bedoeling dat die verlopig meegaat.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-10-13 11:59

Re: Leven met Borderline en het verleden...Moeilijk..

Geplaatst door de TopicStarter : 23-10-13 11:59

Vanwaar de keuze dat hij mee gaat? Wel onwijs lief van hem!

Ik voel me weer even waardeloos... En zeker met school. Het lijkt wel of ik het de laatste jaren gewoon verpest.. doe een andere opleiding dan mijn oude. De oude gaf tress, maar hoefde nog 1.5/2 jaar... En de nieuwr is erg boeiend maar zwaar... Niks lukt me lijkt wel..

Nomineer dit bericht ×