Geplaatst Ik ben nu een jaar een alleenstaande moeder, en als ik mijn zoontje zie ben ik erg trots dat hij zo gelukkig en gezond is..
Vaak zie ik ook zijn opa in hem... Mijn vader.
Mijn vader zijn wens was altijd om opa te worden, hij heeft dit slechts een halfjaar mogen zijn...
Er zijn bepaalde dagen dat ik hem ontzettend mis, dat ik denk van verdorie...je had nog zoveel willen doen zei je altijd..
Waarom ik dit topic maak..geen idee misschien voor het gevoel om even van me af te schrijven..
Want mijn vader was een geweldige man, vader en opa..
Helaas was hij al vanaf zijn vroege jaren ziek, en elke keer was het niet van het word beter, nee er kwam altijd iets bij..
Eerst diabetis, toen hartklachten,toen bloeddruk problemen,toen mond en klauwzeer, toen veteranenziekte en erna werd het teveel om op te noemen..
Ik ben altijd trots geweest dat ik zowiezo 1 wens mocht vervullen van mijn vader, hem opa laten worden..
Zijn tweelingbroer was overleden en daar is mijn zoon naar vernoemd. J v.d. Hoorn. Trotser kon ik mijn vader niet maken..
Mijn zoontje heeft net als zijn opa blauw ogen en prachtig rood haar.
Er zijn vaak dagen dat ik denk van goh, zag opa je nu maar hoe snel je groeit hoe je naar opa zijn foto wijst en hard roept "opaaaaa".
Er zijn ook dagen dat ik weet dat ik er vrede mee heb, dat je pijn nu voorgoed weg is en niet meer hoeft af te vragen waar je nu weer tegen moest vechten om nog een dag op te kunnen staan. Je had de dood zo vaak ontsprongen..je kwam uit de narcose na een hartstilstand,erna je hartaanval,na je veteranenziekte toen men je maar 10% gaf en je enkele weken erna gewoon t ziekenhuis uit liep...
Papa elke dag denk ik nog aan je,de ene dag gaat het beter als de andere dagen..
He wasn't a hero,
Known by the world.
But a hero he was,
To his little girl.
And so through the years,
Like a hero he stood.
Working to give,
All that he could.
And so dear Dad,
My best memory to recall.
Is the gift of your presence,
The greatest gift of all.
10-04-1956 23-07-2012 je mocht 56 jaar worden..
