Geplaatst Na een heftige periode die zo’n 3,5 jaar geduurd heeft, ben ik compleet anders gaan denken. Ik ben een tijd uit de running geweest waardoor ik gedwongen was te stoppen met mijn opleiding, mijn gezondheid ging (uiteraard) voor. Ook mijn bijbaantje moest wijken. Gelukkig had ik toen wel al een vast contract en kwam ik in de ziektewet.
Nu kan ik eindelijk zeggen dat ik er weer een beetje bovenop ben. Echter ben ik nog niet begonnen met een opleiding, dit is wel het plan voor volgend jaar. Eerst maar even terugkomen in de maatschappij en een tijdje meedraaien, voor ik teveel hooi op mijn vork neem.
Voorheen was ik erg gedreven en prestatiegericht. Altijd goede cijfers halen en ik had een bepaald ideaalbeeld voor ogen waar ik aan moest voldoen. Ik wilde na mijn MBO HBO gaan doen, daarna naar de Universiteit. Ik wilde een goede baan later, dus moest daarvoor wel hard aan de slag. Niets mis mee natuurlijk!
Echter, nu ik uit het diepe dal ben geklommen ben ik heel anders tegen het leven aan gaan kijken. Wat is nu belangrijk? Ik heb mijn werkzaamheden op het werk (bijbaantje) weer opgepakt en ik werk nu weer mijn contract. Het is niet veel, daarom doe ik ernaast nog vrijwilligerswerk. De druk is niet hoog, gewoon goed, en ik kan zeggen dat ik lekker in mijn vel zit en happy ben.
Ik had altijd zoiets van “Ik ga dus nevernooit tot mijn 65e achter de kassa zitten” (wat ik nu doe). Dat ben ik ook nog steeds niet van plan overigens, maar ik sta er wel anders tegenover; Waarom eigenlijk niet?
Stel als je het nou naar je zin hebt op je werk, geen problemen hebt met ‘weinig uitdaging’, het gezellig hebt met collega’s en baat hebt bij structuur en regelmaat. Kindjes thuis, leuke vrienden, paardjes, ik noem maar wat.. Waarom zou je dan niet gewoon het werk doen wat je LEUK vindt, ook al is het ‘min’ in de ogen van het overgrote deel van de samenleving?
Ik zelf vind het momenteel bijzonder prettig op mijn werk na de afgelopen periode. Ik ben allang blij dat ik weer in staat ben om mee te draaien als een ‘normaal gezond’ mens.
Het is altijd een beetje zo dat je gezien wordt als ‘dom’ of ‘te lui’ om een opleiding te volgen, of iets beters te krijgen als je in een supermarkt achter de kassa zit of ander soortgelijk werk doet.
Ik ben van plan volgend jaar weer een studie te beginnen, dat komt allemaal wel goed dus. Alleen.. WAT als het nou niet lukt, WAT als ik me prettiger voel bij ‘gewoon gaan werken’ of WAT als er iets anders gebeurd waardoor ik geen diploma kan behalen.. Ben ik dan minder? Is iemand die geen diploma heeft per definitie minder?
Ik ben ervan overtuigd dat het merendeel meteen “Neejoh!” zal roepen, maar als je goed nadenkt, is het vaak wel hoe er gedacht wordt. Ik betrap mezelf er soms ook wel eens op moet ik toegeven, maar dit komt vooral door mijn eigen onzekerheid en angst voor wat mensen over mij zullen denken, nu ik op mijn 24e nog geen diploma heb behaald.
Zo gedreven als ik vroeger was, zo makkelijk ben ik nu. Gelukkig zijn is het belangrijkste. Ik vind het al een hele prestatie dat ik er weer bovenop gekomen ben, dus laat mij nog maar een poosje lekker kassadraaien, en op mijn gemakje straks een studie volgen omdat ik dat LEUK vind en graag in de psychiatrie wil werken. Maargoed, dat is niet zo relevant.
Het allerbelangrijkste IMO is dat je lekker in je vel zit, dat je leuke dingen doet en van het leven geniet. Ik heb ervaren hoe het is om op de bodem van de put te zitten; daardoor ben ik het feit dat ik nu weer doodnormale dingen doe als een prestatie an sich gaan zien.
Brand los
