Geplaatst Deze fantastische dienst zorgt namelijk voor een wonder: waar ik op de middelbare school vaak net na de tweede bel kwam aanrennen, sta ik nu een halfuur eerder op dan nodig! Hoe dat komt? Nou, ik heb de eer om een keertje te mogen overstappen én een trein te treffen die altijd een paar minuten vertraging heeft, waardoor ik een halfuurtje op een prachtig perron mag doorbrengen omdat de trein waarop ik mag overstappen er voor mijn neus vandoor gaat.
Dankzij de NS hoef ik thuis niet te ontbijten, nee, ik neem gewoon een appel en een pak ViFit mee en ontbijt lekker op het bankje van dat prachtige perron, onder het genot van het gevloek van mijn medepassagiers en die altijd vriendelijke computerstem die omroept dat er nog meer reizigers zijn die opeens tijd hebben voor een kopje koffie. 
Heerlijk wakker worden altijd. 
Tot vandaag. Ik schrok me werkelijk een gigantisch hoofddeksel toen mijn trein aankwam op dat prachtige perron en de trein van mijn overstap er nog stond. Ik was zo in shock door dat gegeven - wat moest ik doen met dat halfuur dat ik opeens over had? Op het station van mijn eindbestemming rondhangen? - dat mijn benen zich strekten en ik met de snelheid van een heuse atleet naar die trein sprintte en naar binnen sprong.
Net op tijd, want daar klonk het fluitje al (heerlijk als je bijna in slaap bent gesukkeld door het gewieg van de trein (brengt dat jullie ook altijd terug naar jullie kindertijd?
), want dan word je weer eventjes alert ) en daar gingen we. Zo geschiedde er een wonder. Bijna.
Want we gingen niet. Opeens stonden we weer stil. En bleven we stilstaan.
Maar al heel snel gingen we weer rijden, een stukje, tot we opeens weer remden. Deze trein moet even op adem komen, dacht ik, heel normaal, dat had mijn bejaarde verzorgpaard ook wel eens gehad.
Na een tijdje naderden we mijn bestemming. De omroeper, een extreem vrolijke man met een heerlijk accent, deelde ons mede dat we "helaas een vertraging hadden opgelopen door een rood sein en instappende reizigers".
Afgezien van het feit dat ik die laatste reden nog nooit had gehoord (wat was er anders dan normaal? Wat zouden die reizigers gedaan hebben? Zou het door mijn prachtige sprong gekomen zijn? Stiekem hoop ik van wel
) voelde ik me alsof ik in een warm bad gedompeld werd. Alsof ik thuis was.Want ik hoefde me helemaal geen zorgen meer te maken om dat halfuur dat ik zou moeten vullen. Daar waren inmiddels nog maar tien minuutjes van over.
Dus NS, dankjewel dat ik niet voor niets elke dag een halfuur eerder opsta en dat mijn prachtige dagen dus dertig hele minuten langer duren!
*deze tekst is geschreven op de terugweg, op dat prachtige perron, omdat ik geen eten meer had en me verveelde. Ik vond het zo'n literair hoogstandje dat ik hem graag met jullie wilde delen, want er zijn veel te weinig positieve geluiden over de NS!
Wat is het dan wel? 
Maar ach, warme thee en ik overleef het wel 
Die spanning in je buik (Kom ik wel op tijd?!), de fijne gevoelens die komen bovendrijven (ongeduld) en het heerlijke uitzicht van asfalt en landschappen. Ja, toch weer fijn zo een paar keer in de week! 
Maar mijne was altijd op tijd, sterker nog, als ik een halve minuut te laat was was de trein onverbiddelijk al weg. Mooie tijden 
