Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-09-13 19:12

Wanneer je liefdesleven een achtbaanrit wordt

Geplaatst door de TopicStarter : 10-09-13 19:12

Een verhaal over een vriendin van mij, die graag anoniem wil blijven maar wel graag advies ontvangt over haar situatie en haar hart wil luchten. Het verhaal is door haarzelf geschreven in de derde persoon.

Sinds een paar maanden heeft ze een relatie met een lieve vent. Hun relatie begon wat moeizaam en wat raar, aangezien nog niet zo lang geleden haar vorige relatie verbroken was, en haar vriend en haar ex elkaar ook kennen. Contact met haar ex is bijzonder goed, trouwens. Zij had al wat dieper contact met haar vriend voor het wat werd tussen hen, gewoon vriendschappelijk contact. Hij en zij hebben beiden psychische moeiten, en ze konden wat steun vinden bij elkaar. Het contact was echter ook vaak vrij moeizaam. Hij sluit zich af als het moeilijk wordt, zij is een prater.

Het bleek dat hij meer voor haar voelde dan alleen vriendschap, en zij werd ook verliefd op hem. Na veel wikken en wegen zijn ze toch aan een relatie begonnen. Ze wilden kijken hoe het zou gaan en of er een toekomst was voor hen samen.
Nu zijn hij en zij heel verschillend. Hun interesses lopen ook best uiteen, maar er is in principe genoeg gemeenschappelijke basis. Juist dat hij zo anders is dan zij, vindt zij aantrekkelijk in hem. Wel zijn er een aantal fundamentele verschillen in hoe ze in het leven staan. Toch wilden ze het proberen om te kijken of ze hier samen een weg in konden vinden.

Hun relatie is er een van extremen. Of het is helemaal geweldig, of het is helemaal kapot. Haar vorige relaties zijn nooit zo geweest. Het moeizame waarmee de relatie begon zette ook door in de relatie. Zij wist dat van te voren, en deed haar best om ermee om te gaan. Als hij het moeilijk heeft, heeft hij behoefte aan ruimte en rust. Hoewel zij heel anders daarin is, probeert zij hem die ruimte en rust te geven wanneer hij dat wil, en gewoon verder te gaan met haar leven. Dit lukt haar niet altijd en dat botst dan. Haar vriend zit vaak in een dip. Ze kan dan zeggen wat ze wil, maar niets komt aan. Het enige wat werkt is zich terugtrekken en hopen dat hij op een bepaald moment wel weer contact met haar wil opnemen. Meestal voelt hij zich dan heel erg schuldig. Zij is nogal vergevingsgezind, en is meestal allang blij dat hij weer bij haar wil zijn. Zij weet dat hij haar niet met opzet pijn doet en dat hij het zelf er ook heel moeilijk mee heeft. Zij probeert het hem dus ook niet kwalijk te nemen en meestal gaan ze dan weer verder, soort van alsof er niets gebeurd is.

Zij vind het echter extreem moeilijk steeds zo op hem te moeten wachten. Het voelt alsof zij een hobby, een stuk speelgoed is die hij weer oppakt zodra hij daar weer behoefte aan heeft. En al die keren dat zij contact wil, dat vindt hij maar lastig; en als hij in zo’n sombere stemming is dan krijgt zij geen contact met hem, hij negeert haar dan. Zij is heel graag bij hem, zijn aanwezigheid alleen al maakt haar erg blij. Hij vindt dat moeilijk te accepteren, en is soms gewoon zat van haar (zijn eigen woorden).

Hoewel het vaak moeizaam ging, zijn er ook geweldige momenten. Hij kan ontzettend lief en zorgzaam zijn. Zij had het erg zwaar met de breuk van haar vorige relatie en hij gaf haar veel vreugde terug. Zij was aanmerkelijk vrolijker (hoor zij van haar omgeving) en had weer zin om dingen op te pakken. Hij zei zelf dat de afgelopen maanden de gelukkigste van zijn leven waren. Zij vindt het dan ook moeilijk te begrijpen dat het zo gaat als het gaat. Als ze om elkaar geven, dan is dat voor nu toch genoeg? Zij is een lange-termijnplanner, maar ze wilde juist graag meer in het hier-en-nu leven, en hoewel ze van te voren wist dat het heel moeizaam zou worden en waarschijnlijk geen stand zou houden, wilde ze het toch proberen.
Zij voelt zich vaak zijn therapeut, maar doet zichzelf dat ook aan. Ze kan erg veel liefde geven en veel verdragen. In andere situaties (andere mensen) werkt dat heel goed, maar bij hem lijkt het averechts te werken. Hij vindt dat ze zich teveel aan hem vastklampt, hem verstikt. Zij ontken dit niet, ze heeft natuurlijk ook fouten gemaakt en moet leren hem die ruimte te geven. Dat is niet hoe ze is, en is niet makkelijk voor haar, maar ze doet haar best.

Op het moment is de situatie zo dat hij niet met haar wil praten. Hij is boos dat ze steeds weer in deze situatie terechtkomen, en neemt het haar kwalijk dat ze maar niet wil accepteren dat hij niet verandert en dat ze bij hem weg moet omdat hij haar alleen maar pijn doet. Hij sluit zich volkomen af, en er is niet mee te praten (geprobeerd gister, maar het escaleerde volledig; hij heeft haar ook zwaar beledigd wat haar op het moment ook nog heel erg pijn doet). Zij geef hem nu dus ook ruimte, en wacht tot hij weer contact met haar opneemt. Echter is ze bang dat het binnenkort voorbij is. Zelf denk ze daar ook vaak genoeg aan, en ook hij twijfelt ontzettend. En in haar hart weet ze dat het de juiste keuze is, maar ze is er nog niet klaar voor. Ze heeft erg verlatingsangst, en hij ook. Het zal voor hem ook enorm zwaar zijn als het uit gaat; misschien niet meteen, maar als hij beseft dat ze echt weg is… en dit zijn geen excuses, uiteindelijk zal het beter zijn enz. Maar ze kan het nu nog niet. Ze wil de mooie tijd tussen hen nog niet kwijt.
Ze wil niet hem teveel in een kwaad daglicht zetten. Het is natuurlijk een vrij eenzijdig verhaal nu. Het is echt een lieve jongen. Zoals is in die moeilijke momenten, zo is hij niet echt. Ze weet hoe hij echt kan zijn, ze kent zijn goede kant, en die is geweldig. Ze heeft zich haast nog nooit zo geliefd gevoeld als bij hem. Dat is ook de reden dat ze volhoudt. Omdat hij tot nu toe altijd terug is gekomen. Ook wil ze duidelijk zijn dat ze vast ook genoeg fout heeft gedaan. Haar eigen situatie is op het moment ook erg onzeker, en ze is ook niet emotioneel stabiel. Haar vriend heeft ook nog niet zo lang geleden zijn vorige relatie verbroken, welke op een gelijkwaardige wijze verliep als deze.

Oh en ja, ze hebben beiden (onafhankelijk van elkaar) professionele hulp.

**Geplaatst**: 10-09-13 19:33

Geplaatst: 10-09-13 19:33

Poeh hallo ze is toch niet alleen goed wanneer het hem uit komt?
Ik vind hem eigenlijk best egoistich....

Chrisjuw schreef:
Echter is ze bang dat het binnenkort voorbij is. Zelf denk ze daar ook vaak genoeg aan, en ook hij twijfelt ontzettend. En in haar hart weet ze dat het de juiste keuze is, maar ze is er nog niet klaar voor. Ze heeft erg verlatingsangst, en hij ook. Het zal voor hem ook enorm zwaar zijn als het uit gaat; misschien niet meteen, maar als hij beseft dat ze echt weg is… en dit zijn geen excuses, uiteindelijk zal het beter zijn enz. Maar ze kan het nu nog niet. Ze wil de mooie tijd tussen hen nog niet kwijt.

Ze weten allebei dat het beter is als het uit is, maar ze blijven nog bij elkaar omdat ze verlatingsangst hebben?
Ik denk dat dit dan niet gaat werken. Je kan blijven volhouden, maar als je toch al weet dat het niet werkt?

**Geplaatst**: 10-09-13 20:20

Geplaatst: 10-09-13 20:20

Mijn moeder heeft altijd tegen me gezegd: in een goede relatie twijfel je niet (en zo denk ik daar nu, jaren later, ook over). Als ik dit verhaal lees met alle twijfels en problemen, dan vraag ik me af hoe je dat een heel leven vol wil houden.

**Geplaatst**: 10-09-13 20:34

Geplaatst: 10-09-13 20:34

Chrisjuw schreef:
Het is echt een lieve jongen. Zoals is in die moeilijke momenten, zo is hij niet echt. Ze weet hoe hij echt kan zijn, ze kent zijn goede kant, en die is geweldig. Ze heeft zich haast nog nooit zo geliefd gevoeld als bij hem. Dat is ook de reden dat ze volhoudt. Omdat hij tot nu toe altijd terug is gekomen.

Dit stukje, ze zegt dat 'hij niet echt zo is', maar hé niemand is perfect en iedereen heeft z'n goede en slechte kanten. Hij is het wel echt, zo is zijn karakter.

Ik ben zelf ook geen makkelijke (en bof zo enorm met mijn vriend, die ook elke keer weer zo vergevingsgezind is). Mijn omgeving beschrijft mij als een hele lieve rustige meid. En ja, zo ben ik ook. Ik kan enorm veel voor mensen doen en loop vaak nog net even een stapje harder om een leuke verassing of lief gebaar te maken naar iemand om wie ik geef, waar ik van houd. Maar ook voor gewoon andere mensen kom ik over als een lieve meid, ja ik maak het anderen gewoon graag naar hun zin.

Máár er zit ook een andere, erg moeilijke, kant aan mij. Soms word het te veel, ik ben erg slecht in relaties onderhouden (met vrienden bijvoorbeeld). Heb dan ook niet echt een beste vriendin als in iemand met wie je echt alles deelt en waarmee je regelmatig gezamenlijk de stad in gaat. Veel mensen nemen dit je kwalijk; "er komt niks van jou kant!", nee ik ben geen type die elke week wat wil gaan doen met vrienden, of die elke dag belt en hele gesprekken voert met haar beste vriendin. Sterker nog de gedachten dat ik dat zou moeten doen beangstigd mij enorm, dan ren ik keihard weg.

Met mijn vriend zelf (die dus wel een heel stuk dichter bij komt), ben ik ook absoluut niet close (liefje, schatje, lieverd etc. hoor je mij niet snel zeggen). Knuffels en kusjes e.d. moet je ook niet van mij verwachten. Voor mij betekend het veel meer dat ene moment dat ik even lekker tegen hem aan kan kruipen als ik daar behoefte aan heb, of die ene kus waarmee ik echt wil zeggen ik houd zo enorm veel van je! I.p.v. dat het echt zo'n dagelijks ritueel word en er nog maar weinig betekenis achter zit (voor mijn gevoel). Mensen zouden mij daarin denk ik snel beschrijven als 'afstandelijk'.

Ik kan ook enorme moeilijke momenten hebben, als ik moe ben bijvoorbeeld (hoeft nog niet eens lichamelijk, kan ook geestelijk) dan word ik heel snel erg snauwerig, reageer ik veel af op mensen die dichtbij staan en waar ik van houd. Mijn ouders, broertje en vriend hebben het dan soms inderdaad best de verduren. Vroeger zorgde dat nog wel eens voor ruzzie's (dan werd er van gezegd, vervolgens reageerde ik nog weer veller terug en werd ik daarna als klein meisje naar mijn kamer gestuurd, wat eigenlijk niets hielp want eigenlijk kreeg ik daar gewoon mijn zin; rust en ruimte). Tegenwoordig laten ze mij dan gewoon, gaan er niet teveel op in en denken laat maar even. Dan blijf ik zelf ook rustiger en kruip ik véél eerder die avond weer lekker tegen mijn vriend aan, i.p.v. dat ik met een boze kop naar mijn kamer ben gevlogen en niets of niemand het lef moet hebben om bij mij in de buurt te komen.

Dusja.. Ieder mens heeft 2 kanten en ik geloof niet (hoe graag ze het misschien ook willen) beide personen enorm gaan veranderen, karakters verander je nou eenmaal niet zo makkelijk. Gewoontes kun je wel veranderen.... Maar als haar vriend er eenmaal behoefte aan heeft om soms even lekker alleen te zijn, rust en ruimte om zich heen wil dan ben ik er bang voor dat je dat er niet snel uit gaat krijgen.

Het is van belang dat ze leren met elkaar om te gaan, maar als er echt zoveel moeilijkheden blijven en het voor beide opgevemoment meer een last word dan denk ik dat ze allebei voor zichzelf moeten kiezen. Dan gaat het namelijk op een gegevenmoment van kwaad tot erger. En je kan niet altijd maar blijven vergeven, ik probeer daarom ook echt zo mijn best te doen om niet op mijn vriend af te reageren als ik enorm saggi ben want ben zo bang dat het hem ooit te veel gaat worden. Er zit wel vooruitgang in, maar dat is niet van de 1 op de andere dag veranderd zeg maar. Kan best een tijd over heen gaan..

**Geplaatst**: 10-09-13 21:26

Geplaatst: 10-09-13 21:26

PanniePannie schreef:
Mijn moeder heeft altijd tegen me gezegd: in een goede relatie twijfel je niet (en zo denk ik daar nu, jaren later, ook over). Als ik dit verhaal lees met alle twijfels en problemen, dan vraag ik me af hoe je dat een heel leven vol wil houden.

Mijn moeder ook

en ik ben er ook van overtuigd. In een goede relatie zijn er geen twijfels, maar ga je ondanks alles echt voor elkaar door het vuur. Beiderzijds dus. Dit klinkt als een ongelijkwaardige relatie.

**Geplaatst**: 11-09-13 08:30

Re: Wanneer je liefdesleven een achtbaanrit wordt

Geplaatst: 11-09-13 08:30

Eerlijk?! Wegwezen!
Het geeft niet als de een meer ruimte heeft dan de ander.. maar als het zo vaak nodig is en zij zo vaak andere behoeftes heeft. Ik denk eerlijk gezegd dat ze elkaar de afgrond in trekken.

Mijn vriend is ook heel makkelijk terwijl ik een 'lastige' ben. Een vriend van mij is ook 'lastig' als hij zijn bui heeft moet ik uit de buurt blijven.. we doen elkaar dan alleen maar pijn..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-09-13 13:40

Re: Wanneer je liefdesleven een achtbaanrit wordt

Geplaatst door de TopicStarter : 11-09-13 13:40

Zouden ze nog wel een kans maken om dit nog te kunnen laten werken? Als beiden leren om te gaan met de behoeftes van de ander? En hoe is dat voor elkaar te krijgen als er eigenlijk niet te communiceren valt? Zij wil graag alle opties met hem doorlopen, maar hij wil eigenlijk niet praten zodra het confronterend wordt. Als het pijn doet, dan sluit hij zich af.

**Geplaatst**: 11-09-13 13:45

Re: Wanneer je liefdesleven een achtbaanrit wordt

Geplaatst: 11-09-13 13:45

Een relatie zonder communicatie lijkt me sowieso niet werken... Ik snap uberhaupt niet hoe je dat dan voor je moet zien? Ik bedoel... Een relatie draait toch alleen maar op communicatie? Anders gaat het toch niet werken?
Wj communiceren alles in onze relatie, echt alles. Wat je op je hart hebt maken wij gelijk bespreekbaar. Hoe kun je anders een volwaardige relatie hebben als je van elkaar niet weet wat er speelt? Dan ben je toch gedoemd om uit elkaar te groeien

**Geplaatst**: 11-09-13 14:13

Geplaatst: 11-09-13 14:13

citaat schreef:
Op het moment is de situatie zo dat hij niet met haar wil praten. Hij is boos dat ze steeds weer in deze situatie terechtkomen, en neemt het haar kwalijk dat ze maar niet wil accepteren dat hij niet verandert en dat ze bij hem weg moet omdat hij haar alleen maar pijn doet. Hij sluit zich volkomen af, en er is niet mee te praten (geprobeerd gister, maar het escaleerde volledig; hij heeft haar ook zwaar beledigd wat haar op het moment ook nog heel erg pijn doet). Zij geef hem nu dus ook ruimte, en wacht tot hij weer contact met haar opneemt. Echter is ze bang dat het binnenkort voorbij is.

Dit doet mij denken aan mij en mijn ex. Beiden het zelfde verleden, maar totaal verschillend. Soms heel lief en zorgzaam, en het andere moment brak hij me. Hij negeerde me als hij boos was, en daar kon ik niet tegen. Liep uit op ruzie, en zelfs geweld vanuit zijn kant.
Ik zou maar 1 ding zeggen tegen je vriendin: MAAK HET UIT! Alsjeblieft... Kies voor je eigen geluk, want zo ben je niet gelukkig.
Zonder dat ze het door zou hebben zou ze namelijk veranderen, en gaat ze ZICHZELF isoleren voor de buitenwereld. Dit soort personen als haar vriend, zijn instaat iemand zo 'in te palmen', en zo te raken en kwetsen, dat idd zoals jou vriendin, ze bang is dat het uit zal gaan.
Maak het ook uit! Dat voorkomt een hoop ellende en verdriet. Veel meer dan dat je vriendin nu heeft..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-09-13 17:31

Re: Wanneer je liefdesleven een achtbaanrit wordt

Geplaatst door de TopicStarter : 17-09-13 17:31

Ze zijn nog wel bij elkaar. Na de (enorme) dip willen ze het nog proberen samen. Ze blijft wel skeptisch en voorzichtig, maar wil er wel voor gaan. Communicatie blijft nog wel lastig, maar zij vindt dat ook heel belangrijk, en zal dat ook blijven aandragen. Ze hoopt dat als beider situatie wat stabieler wordt (minder stress), dat het dan ook wat minder explosief botst.

Een bekende van haar zit in dezelfde soort situatie; haar relatie houdt al vrij lang stand en gaat ook goed. Zij hebben het zo 'opgelost' dat als zij ergens over praten wil, dat dat ook gaat gebeuren, maar dat hij mag besluiten wanneer.

Concessies van beide kanten, zoals in elke relatie, maar misschien wat meer dan 'normaal' omdat ze beiden zo verschillend zijn. Is dat realistisch, of moeten ze dit allebei niet willen en voor zichzelf kiezen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-09-13 17:13

Re: Wanneer je liefdesleven een achtbaanrit wordt

Geplaatst door de TopicStarter : 24-09-13 17:13

De relatie is sinds kort beëindigd. Er waren teveel negatieve momenten, ze zijn te verschillend. Beiden hebben het er erg moeilijk mee. 't Zal wel even duren voor het allemaal een plek gevonden heeft.

Nomineer dit bericht ×