Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 19:46

Ik ben er zo klaar mee

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 19:46

Echt ik ben er zo klaar mee, met alles momenteel. Ben het allemaal zo zat!

Ik word gek in mijn eigen huis, elke dag ruzie met mijn moeder. Dan weer over school, dan over werk en altijd over geld. Ik heb het probleem dat ik ieder jaar vol goede moed aan een schooljaar begin, maar rond december gaat alles zo berg afwaarts dat ik halve dagen naar school kan en meer slaap dan wakker ben. Mijn moeder kan hier niet tegen, noemt me een lui varken, een toekomstige zwerver. Ik ga niks kunnen bereiken in mijn leven en zal de rest van mijn leven op een uitkering moeten gaan leven. Iedere dag moet ik het weer aanhoren, weer het gezeur over school en mijn toekomst. Ik snap dat ze bezorgd is, maar ze hoeft me niet uit te schelden.
Ik ben in september 2012 ontslagen bij de AH, en heb daarna maaaaanden moeten aanhoren dat ik een nieuwe baan moet zoeken. Dat ze mijn school dus echt niet gaat betalen, dat ik mijn best er niet voor doe. Dat ik het niet wil, dat ik niks ga bereiken. En nu heb ik eindelijk een baan, zegt ze dat het te zwaar voor me zal zijn en ik niet zo veel uren moet gaan draaien (16 uur in het weekend, door de weeks naar school). Ook zei ze me deze baan te nemen toen ik hem tegen kwam, dat ik de auto kon hebben als ik hem nodig had voor werk. En nu ik deze baan heb, wil ze niet dat ik de auto gebruik want dan heeft ze zelf geen auto meer terwijl ze wist dat het een baan was met veel uren..
Nu heeft ze opeens ook iets tegen mijn vriend, hij komt als ik moet werken vaak eind van de middag naar hier en als ik dan thuis kom dan is hij hier. Nu 2 weken terug begon ze er over. Ze vond het niet fijn als hij er was/is. Hij mag hier niet komen als ik niet thuis ben want ze voelt zich niet op haar gemak bij hem omdat hij dan op mijn kamer een spelletje gaat spelen. Ze hoeft geen beste vrienden met hem te zijn, maar hij is ook niet echt welkom in huis en dat doet zeer.
Ze denkt ook dat mijn vriend me dwingt tot dingen die ik niet wil, we plagen elkaar vaak en daardoor lijkt het misschien zo. Maar het is echt niet zo, juist bij hem kan ik mezelf zijn.
Ook vat ze me vaak verkeerd op en moet ik dan weer sorry zeggen, maar zodra ik haar verkeerd opvat dan is het ook mijn fout en moet ik ook sorry zeggen.

Mijn zusje.. ook zoiets, scheld me hele dagen uit voor alles wat los en vast zit. Maakt me belachelijk en kleineert me, maar als ik een grapje maak dan word ze boos, gaat ze huilen en scheld ze me weer uit. Ik kan niks zeggen of doen, zonder uitgescholden te worden voor het een of het ander. Ze ontwijkt me, en zegt mijn vriend te haten. Ze verwacht wel dat ik haar help met school, haar chauffeur ben en computer technicus.

En nu.. ik ben er zo klaar mee. Altijd maar dat onderschat worden, uitgescholden worden.. mensen die naar me schreeuwen ondanks dat ik niet snap wat ik dan nu weer fout heb gedaan. Vragen wat ik fout heb gedaan, krijg ik geen antwoord op. Terug schreeuwen maakt het nog erger, normaal terug reageren maakt het erger. Negeren maakt het erger.. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen!

Nu is het plan dat ik op mezelf ga, dit lijkt mij een perfecte oplossing. Mijn psycholoog is het hier mee eens, de situatie loopt uit de hand. En nu? Nu word het nog erger! Ik zou geen geld hebben, kan het niet betalen. Ik kan immers niet sparen, ik heb geen baan, waar moet het van betaald worden? En waarom in Middelburg? Waarom niet dichterbij huis? Ze klaagt er altijd over, over alles!
Ik heb voor dat huisje alles uitgezocht! Ik krijg een wajong, heb stufi, alimentatie van mijn vader en krijg huursubsidie omdat het begeleid wonen is.

Mijn moeder kraakt mijn vriend enorm af tegenover mij, zo erg dat ik zelfs op het punt stond het uit te maken met hem. Gewoon omdat ze mij zo onzeker en aan het twijfelen maakt, ik heb lopen janken als een gek toen ik mij dit goed begon te beseffen.

Ik was dit weekend weg met mijn vriend, en zag er gewoon tegenop om terug naar huis te gaan. Ik wil naar school, om niet thuis te hoeven zijn, thuis houd ik mijn mond maar omdat ik geen ruzie wil uitlokken.

Pff... Sorry als het onduidelijk is, ik doe mijn best om het te verduidelijken maar ben onwijs overstuur en zit enorm in de knoop.
Ik heb trouwens ook Autisme, de stoornis van Asperger en heb een depressie. Mijn ouders zijn ook al 14 jaar gescheiden en mijn vader is alweer 3 jaar uit de picture..

**Geplaatst**: 26-08-13 19:50

Geplaatst: 26-08-13 19:50

Goed dat je een psycholoog hebt! Ik hoop voor je dat het gaat lukken met je huisje. Dat lijkt mij wel de beste oplossing inderdaad

Hoe staat dat ervoor nu dan? En kan je vriend er niet ook gaan wonen? Scheelt ook weer.

**Geplaatst**: 26-08-13 19:52

Re: Ik ben er zo klaar mee

Geplaatst: 26-08-13 19:52

idd tijd om op eigen benen te gaan staan

heb mijn mijn moeder ook de nodige strijd gehad.
ben toen samen gaan wonen , en sinds dien is de verstandhouding wat beter

**Geplaatst**: 26-08-13 20:00

Geplaatst: 26-08-13 20:00

Lieve TS, ik herken enorm veel in jou verhaal.
Ik weet het rot het is om elke dag dat gezeur aan je hoofd te hebben. Knap van je dat je hulp hebt bij een psycholoog en blijf daar ook vooral naar toe gaan! Dat helpt je om (hoe onlogisch nu ook) de dingen beter te kunnen hendelen. En daar heb je nu niks aan, maar later zul je er wel op terug kijken dat het goed is dat je daar nu naartoe gaat.

Je mag mij altijd een berichtje sturen, nogmaals ik weet hoe rot het kan zijn. Zelf geniet ik heel erg als ik bijvoorbeeld buiten bezig ben met mijn paard, ik weet niet of je een huisdier hebt waar je even een stukje mee kan gaan wandelen als het even teveel word? Of dat je even naar je vriend kan gaan??
Dat lucht mij altijd erg op

Nog 1 ding wat ik mee wil geven is dat je altijd voor jezelf moet kiezen. En niet voor de mensen die het jou lastig maken. Dat heb ik in de afgelopen tijd zeker geleerd.

Je kan het!

**Geplaatst**: 26-08-13 20:20

Re: Ik ben er zo klaar mee

Geplaatst: 26-08-13 20:20

Middelburg is anders een hartstikke mooie en leuke stad!
Ik zou zeggen gaan, zorg wel dat je alles op een rijtje hebt en dat je backup hebt. Ik ben op mn 17e ook uit huis gegaan. Is ook goedgekomen

**Geplaatst**: 26-08-13 20:52

Geplaatst: 26-08-13 20:52

Heel eerlijk? Ik vind dat ze gelijk heeft maar het mag wel een tandje minder.
Ik zou zeggen, als je last van mijn vriend heb ga je dat zelf maar zeggen hij heeft zelf ook oren en een mond.

Succes met je eigen huisje, ik hoop voor je dat het snel lukt. Toen ik uit huis ging ging het ook ineens een stuk beter tussen mijn mam en mij. Gaat je vriend uiteindelijk bij je wonen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 20:59

Re: Ik ben er zo klaar mee

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 20:59

Op sommige punten heeft ze ook wel gelijk, en ik heb haar ook al eens verteld dat ze hem moet vertellen wat ze van hem vind. Maar dat doet ze niet, en tegelijkertijd mag ik hem er ook niks over vertellen. Dus ik zit mezelf een beetje op te vreten, ik moet het kwijt maar kan het hem niet vertellen...
Verder, er word binnenkort ook een soort ''onderzoek'' gedaan waarin ze gaan kijken of ik wel in staat ben om uberhaupt te werken later. Ik ben heel erg snel overspannen, het word me heel snel allemaal te veel... en hoe erg ik mijn best ook doe. Het lukt me gewoon niet om het te verbeteren.

Mijn vriend wil graag bij me intrekken, maar omdat het begeleid wonen is weet ik niet zeker of dat allemaal wel kan. Aangezien dit word geregeld vanuit MEE Zeeland en dergelijke.

**Geplaatst**: 26-08-13 20:59

Geplaatst: 26-08-13 20:59

Ik denk wel dat je moeder het goed bedoeld, maar niet meer weet hoe ze het moet aanpakken. Hoe zie je je toekomst zelf? uit huis gaan zou wellicht inderdaad een oplossing kunnen zijn, maar dan moet je wel kunnen overleggen over financiën..of je het wel allemaal zou redden.

**Geplaatst**: 27-08-13 07:32

Re: Ik ben er zo klaar mee

Geplaatst: 27-08-13 07:32

Dus als ik het even mag samen vatten:
Je hebt al meerdere jaren problemen met school? (enthousiast beginnen n gaande weg de motivatie verliezen)
Je slaapt (in de winter) meer dan je wakker bent
en je hebt geen baan... Dan wordt op jezelf gaan erg lastig... Zeker als je moeder weigert(of niet kan) bij te springen.

Kijk meis ik snap je moeder wel

Die denkt: als je het nu al niet geregeld krijgt zonder alle druk van eigen huishouding, boodschappen doen koken enzo.. Hoe moet dat dan dadelijk met je eigen woning... Dat lijkt een Utopia als je bij je moeder woont maar dat kan echt enorm tegenvallen..

Persoonlijk zou ik een BOL opleiding zoeken zodat je kunt leren en werken. Zo verdien je geld en je leert. Je krijgt een vast ritme en je werkt aan je toekomst. Kun je mooi sparen voor als je op jezelf gaat.

**Geplaatst**: 27-08-13 07:47

Re: Ik ben er zo klaar mee

Geplaatst: 27-08-13 07:47

Schreeuwen is niet nodig en zeker niet prettig. Misschien idd tijd om op eigen benen te gaan staan. Maar ik vind wel dat je moeder gelijk heeft, misschien niet leuk om te horen. School is belangrijk, het lijkt nu misschien suf, maar op basis van je opleiding doe je straks de rest van je werkleven en geloof mij, dat zijn heel wat jaren! Ik vind het ook niet normaal dat je een half schooljaar maar halve dagen gaat en veel wilt slapen. Kan me best voorstellen dat je een dip krijgt, maar dan maar lekker in bed kruipen is natuurlijk niet de instelling. Je moeder wil erg graag dat je wat van je studie maakt, voor jouw toekomst, niet voor die van haar zelf. Misschien brengt ze het banketstaaf, maar het klinkt alsof ze gewoon het beste met je voor heeft.

Waarom ben je je baan bij de Ah kwijt geraakt? Tuurlijk vind ze dan op jouw leeftijd dat je dan maar naar een andere baan moet zoeken. Wellicht ook niet fijn gebracht, maar in essentie heeft ze gelijk.

Begrijp ook niet wat jouw vriend in jouw huis moet doen wanneer jij er niet bent? Kan me best voorstellen dat zij er zich dan ongemakkelijk mee voelt.

Erg fijn dat je hulp hebt van een psychiater. Het klinkt, ondanks dat ik vind dat je moeder wel reëele punten heeft, of het idd uit de hand loopt. Jullie reageren allemaal heftig op elkaar. Maar denk ook aan je eigen instelling in het leven, je kop niet gelijk laten hangen wanneer het even tegen zit, en er tegen aan gaan! Dat moet je niet voor je moeder doen, maar voor jezelf! Zet het anders eens op papier of een eigen huisje/kamer te doen is, wellicht brengt het rust tussen jou en je moeder wanneer je op jezelf bent.

**Geplaatst**: 27-08-13 07:51

Re: Ik ben er zo klaar mee

Geplaatst: 27-08-13 07:51

Ik zie dat je in de winter extra moe ben. Probeer eens lichttherapie uit (lichtlamp). Het kan namelijk zijn dat je niet genoeg zon opneemt. Bij mij helpt het echt.

Veel sterkte voor de rest..

**Geplaatst**: 27-08-13 08:18

Geplaatst: 27-08-13 08:18

chocobroodje schreef:
Dus als ik het even mag samen vatten:
Je hebt al meerdere jaren problemen met school? (enthousiast beginnen n gaande weg de motivatie verliezen)
Je slaapt (in de winter) meer dan je wakker bent

Klinkt bekend, klinkt als mijn dochter, die ADHD en nog wat issues heeft. Zij heeft er nu grotendeels mee leren omgaan, alleen dat eeuwige uitstelgedrag... Ze woont sinds een jaar weer op zichzelf.

Jij zegt zelf dat je asperger en een depressie hebt. Help het niet dat jouw familie jouw diagnose kent? Ik raakte vaak compleet gefrustreerd van het gedrag van mijn dochter, maar sinds we weten dat ze dus een behoorlijk hevige vorm van ADHD heeft (kwamen we achter toen ze 21 was, na vele jaren met grote problemen) is alles veel gemakkelijker. Zowel zij als wij snappen waar haar gedrag vandaan komt, dat we ons het meestal niet persoonlijk moeten aantrekken, dat zij er vaak niks aan kan doen.
Ze heeft een heleboel cursussen (via psyQ) gevolgd over het omgaan met ADHD; tamelijk trouw alle opdrachten gedaan, ook al vond ze ze heel saai, en is nu echt een enorm stuk verder gekomen. Ze wilde altijd graag studeren, maar school is al sinds haar veertiende een groot probleem. Toch zet ze nu door... het gaat niet nominaal, omdat ze nog vaak de hele boel niet ziet zitten, niet gaat, etc... Maar ze komt er wel. Ze is veel sterker geworden.

Zijn er voor jou geen cursussen? Of andere hulp? Niet om het thuiswonen gemakkelijker te maken hoor (je moet gewoon op jezelf gaan wonen, zal enorm opluchten), maar om van je depressie af te komen en gewoon... voor jezelf!

Sterkte!

**Geplaatst**: 27-08-13 08:31

Geplaatst: 27-08-13 08:31

Ik snap dat je graag op je zelf wilt wonen, maar ik weet niet of dat de juiste oplossing zou zijn.

Ik denk dat je een stuk verder komt als je thuis woont en je je gesteund voelt door je moeder.
Is er geen mogelijkheid om met het "gezin" enkele gesprekken te voeren bij de psycholoog, zodat jullie duidelijk kunnen maken wat jullie van elkaar verlangen en daarover afspraken kunnen maken.
Ook krijgt je moeder dan misschien een stukje inzicht hoe zij jouw het beste op een rustige manier kan begeleiden.

En indd. voor in de winter kan een 1 keer per week onder de zonnebank al enorm schelen weet ik uit ervaring

En dat jouw moeder niet wil dat jouw vriend er is als jij er niet bent klinkt ook wel logisch.
Inprincipe heeft hij dan niks bij jouw thuis te zoeken, zeker als hij al geen goed band heeft met jouw moeder.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-08-13 15:30

Geplaatst door de TopicStarter : 27-08-13 15:30

Ik begin inderdaad ieder schooljaar vol goede moed, en dan rond december zakt de moed in mijn schoenen en zie ik het allemaal niet meer zitten. Dan komt school in actie, mijn ambulant begeleidster voornamelijk en regelen we halve dagen. Met de voorwaarde dat ik de basisvakken thuis maak. Dus NL, EN en WI, ondanks het feit dat ik enorm moe ben in die maanden maak ik wel het werk dat ik moet doen. Ik ga nu het 2e jaar van mijn opleiding in en heb helaas wel een kleine achterstand, maar ik volg een opleiding waar dit over het algemeen gewoon kan. (Mediavormgeving).

Ik heb een bijbaan nu en ik ga naar school, ik werk 2 dagen in de week 8 uur per dag. Dus 16 uur in totaal, maar dit komt samen met mijn opleiding waarvan 2 september de lessen weer gaan beginnen. Dus er is nu al een mogelijkheid dat ik die 2 gewoon niet ga combineren. Maar ik probeer het nog ff, wil het niet meteen opgeven.

En natuurlijk is het begeleid wonen, dus elke week komt er iemand langs om mij te ondersteunen met mijn huishouden en uitgaven patroon. Ik snap mijn moeders bezorgdheid ook wel een beetje, maar ik heb alles op een rijtje. Een lijstje voor uitgaves en voor inkomen en ik kom prima uit als ik op mezelf ga binnen het project waarvoor ik ben aangemeld. En huishouden werk ik nu gewoon aan mee, koken, schoonmaken, de was etc. doe ik allemaal al.

**Geplaatst**: 27-08-13 15:35

Re: Ik ben er zo klaar mee

Geplaatst: 27-08-13 15:35

hmm herkenbaar.. ik zit ook met mijn gezondheid (heb ME, ben vooral snel vermoeid, maar ook andere klachten) waardoor school ook zwaar is (laat staan helpen in t huishouden) en had ook constant ruzie met mijn moeder.. heb uiteindelijk voor mezelf gekozen en bij mijn vriend ingetrokken (die eigenlijk nog niet samen wilde wonen, maar hij vind het nu wel heel leuk gelukkig!)

heb nu dan ook geen enkel contact meer met mn moeder/familie

**Geplaatst**: 27-08-13 16:06

Geplaatst: 27-08-13 16:06

Binnen een project op jezelf gaan is al iets heel anders en wellicht wel haalbaar voor je

Toch denk ik dat je eens goed moet zoeken waar je vermoeidheid vandaan komt. Is het een motivatie/faalangst probleem dan moet je dat heel anders benaderen dan wanneer je echt fysiek geen energie meer hebt. In dat laatste geval zou ik echt opzoek gaan naar de reden (vitamine D tekort? op te lossen met licht-theraphie) en kijken of er wat aan te doen is. Want als je daar al eens vanaf bent dan gaat school al een stuk makkelijker denk ik. Daar krijg je zelfvertrouwen van en dan ga vanzelf de dingen wat makkelijker oppikken.

Lisa_H schreef:
Ik begin inderdaad ieder schooljaar vol goede moed, en dan rond december zakt de moed in mijn schoenen en zie ik het allemaal niet meer zitten. Dan komt school in actie, mijn ambulant begeleidster voornamelijk en regelen we halve dagen. Met de voorwaarde dat ik de basisvakken thuis maak. Dus NL, EN en WI, ondanks het feit dat ik enorm moe ben in die maanden maak ik wel het werk dat ik moet doen. Ik ga nu het 2e jaar van mijn opleiding in en heb helaas wel een kleine achterstand, maar ik volg een opleiding waar dit over het algemeen gewoon kan. (Mediavormgeving).

Ik heb een bijbaan nu en ik ga naar school, ik werk 2 dagen in de week 8 uur per dag. Dus 16 uur in totaal, maar dit komt samen met mijn opleiding waarvan 2 september de lessen weer gaan beginnen. Dus er is nu al een mogelijkheid dat ik die 2 gewoon niet ga combineren. Maar ik probeer het nog ff, wil het niet meteen opgeven.

En natuurlijk is het begeleid wonen, dus elke week komt er iemand langs om mij te ondersteunen met mijn huishouden en uitgaven patroon. Ik snap mijn moeders bezorgdheid ook wel een beetje, maar ik heb alles op een rijtje. Een lijstje voor uitgaves en voor inkomen en ik kom prima uit als ik op mezelf ga binnen het project waarvoor ik ben aangemeld. En huishouden werk ik nu gewoon aan mee, koken, schoonmaken, de was etc. doe ik allemaal al.

**Geplaatst**: 27-08-13 16:14

Geplaatst: 27-08-13 16:14

Het lijkt me juist ontzettend goed als je op jezelf gaat, al helemaal als het begeleid wonen is

Bij mij gaf het feit dat mijn moeder en ik elkaar niet meer op de lip zaten juist een enorme verbetering in onze relatie. Tegenwoordig gaan we zelfs samen op vakantie soms (maar niet langer dan een week haha). Voor mij is het echt een heel goede beslissing geweest om op mezelf te gaan.
De beperkingen die je omschrijft zijn trouwens niet niks! Als het onduidelijk is of je ooit volledig arbeidsgeschikt zult zijn, waarom jezelf dan toch nog extra druk opleggen met een baantje naast je school? Ik zou juist nu gaan kijken naar wat goed bij jou past, wat voor jou haalbare doelen zijn, hoe je het omgaan met jezelf en anderen kunt verbeteren (andere mensen denken en voelen anders dan jij, waardoor het soms gewoon heel ingewikkeld is allemaal).

**Geplaatst**: 27-08-13 16:24

Geplaatst: 27-08-13 16:24

Ik vind dat het stukje ''ik vind dat je moeder gelijk heeft'' wel even minder mag eerlijk gezegd.
Zelf heb ik ook Asperger en ik heb jaren hetzelfde gehad qua laag energiepijl, uiteindelijk ten einde raad een dieet gaan volgen wat zou kunnen helpen en daar was ik.
Bepaalde klachten direct weg, zoals de heftigste overprikkeling en overgevoeligheid.
Toen bleek nog dat ik Lyme heb sinds een paar jaar, en maar door moeten.
Niet zo naar als écht niet kunnen terwijl iedereen denkt dat je lui bent.

Lekker kijken of je op jezelf kunt, deze stress werkt ook niet mee hoor.
Vermoeidheid en Asperger kan prima komen door gewoon simpelweg overprikkeling, heb ik zelf heel lang gehad.
Heel lastig en heel vervelend. Is wel wat aan te doen overigens door middel van supplementen en mogelijk medicatie.

Nu wil ik je niet motiveren om bij de pakken neer te zitten, maar het is niet abnormaal.
Kijk wat je kunt, probeer jezelf te herpakken en eventueel wil ik je wel helpen met advies over wat je zou kunnen proberen.

(Voor de duidelijkheid: ik heb gewerkt, ik heb gesport, ik heb een dagbesteding gehad, alles is geprobeerd en toch ging het gewoon niét terwijl ik wel wilde.
Asperger kan zich uiteindelijk gewoon fysiek uiten in uitputtingsverschijnselen, in feite is iemand constant overbelast door de overprikkeling.
Dit is gewoon imo een kwestie van voeding die je lichaam nu niet kan handelen, dit aanpassen naar makkelijker verwerkbaar voor je lichaam en toch nu rust en stressvrij.
Met stress komt dit niet goed, het is namelijk een bijnierverhaal en die putten uit van stress en overbelasting.
Ten gevolge hier van kan je ook gewoon makkelijk allergisch raken voor dingen door een gebrek aan histaminase doordat histamine niet weggewerkt wordt, vitamine C en zelfs progesteron en Melatonine. En reken maar dat je van progesteron tekort moe kan worden, net als histamine teveel.
Je dag/nacht ritme gaat vaak hierdoor op de schop, en een tekort aan cortisol s'morgens maakt dat je gewoon verrot je bed uit komt, terwijl deze spiegel s'avonds juist te hoog is en het kan dat je niet kunt slapen.. Daarbij genomen slapen mensen met een allergie vaak minder diep en rust je minder uit, cirkeltje rond.
TS, dit zit niét tussen je oren. Probeer je eigen plekje te vinden en vind je rust. Laat je ook niet gek maken en je vooral niet voor lui bestempelen, dat verdient niemand.

Nomineer dit bericht ×