Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 14:08

The 5 year itch?

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 14:08

Ik heb een tijdje getwijfeld of ik dit zou schrijven, maar omdat ik er niet meer uitraak dacht ik dat andere mensen me misschien meer inzicht kunnen bieden...
Sorry jongens, dit wordt een lang verhaal dat ik zo beknopt mogelijk probeer te maken.

Sinds 5 1/2 jaar heb ik een vaste relatie, een man met een goed hart, dat soms zowat alles op.

Maar sinds een paar maanden gaat het mis, hebben wij last van the 5 year itch?

Sinds het begin hebben wij onze nodige obstakels gekend. Mijn vriend zijn ouders zijn beiden overleden nog voor hij 18 was, hij is dus snel zelfstandig moeten worden zonder broers of zussen waar hij steun aan had. Hij woonde in het ouderlijk huis met in de buurt een oma van bijna 80 waar hij voor zorgde. Ze was als een soort van tweede moeder voor hem.
Als snel ging ik bij hem intrekken, dat had hij me gevraagd en ja, waarom ook niet.
We waren 4 maanden samen toen ik een chronische ziekte kreeg die 2 jaar heeft geduurd eer ze volledig onder controle was (met ups en downs). Dat heeft wat doorzettingsvermogen van zijn kant gevraagd, omdat dit niet altijd even makkelijk is geweest en opopfferingen zijn gemaakt. Maar we waren zo gelukkig en hadden enorm veel steun aan elkaar.
Een jaar ging voorbij... hij is overvallen geweest, ik had te maken gehad met en poging overval/verkrachting. Maar ook hier raakten we door.
Mijn vriend wilde graag een andere job, die wat ingangsproeven vereisten. Op die moment werkte hij bij een firma waar hij zich 3de rangsburger voelde. Ondergewaardeerd door de klanten en vaak als stuk vuil behandeld. 2x proeven geprobeerd voor nieuwe job, maar telkens gefaald. Ik steunde hem en hij raakte er weer bovenop, met hoop op 3de x goede keer, maar dat mocht pas over een jaar opnieuw.

Als we 3 jaar samen waren begon m'n vriend te twijfelen: wilde hij niet terug vrijgezel zijn? Moeilijke periode, een week afzondering bracht hem bij zijn beslissing: "ik houd van haar en wil ze nooit kwijt". We krabbelde hier weer door (met de nodige onzekerheid en weinig zelfvertrouwen van mijn kant). Het ging weer goed een hele poos goed.
Ondertussen mocht hij nog een laatste poging doen voor de toelatingsproeven voor de nieuwe job en hij was geslaagd. Hij mocht 4 maanden later beginnen aan een opleiding die een jaar zou duren. Het was geen makkelijk jaar, hij moest veel leren, ik moest mezelf wat zien bezig te houden. Maar opnieuw steunde ik hem al had ik ook periode dat ik niet te genieten was omdat ik het niet altijd makkelijk vond momenteel op de tweede plaats te staan.

Tezelfdertijd kochten we onze huidige woning. Dat heeft ook veel gedoe gevraagd omdat mijn vriend het moeilijk had om zijn ouderlijk huis te verkopen. Omdat we verder wilden met een nieuwe start heeft hij het toch gedaan. In het begin heeft hij het er erg moeilijk mee gehad, maar nu is hij me dankbaar dat ik hem een duw in de rug heb gegeven. Onze relatie heeft een tijdje aan een zijden draadje gehangen bij de verkoop van zijn ouderlijk huis. Ik wilde verder maar hij hing vast. Begrijpelijk. Maar goed, hij vertelt vaak tegen zijn vrienden dat hij gelukkig is waar hij nu woont en daar voor altijd wil blijven.

De opleiding was afgerond en hij is 8 maanden geleden op z’n nieuwe job beginnen werken. Hij heeft nogal wat verantwoordelijkheid en een goede functie die meer aanzien heeft dan hij vroeger had. Al voelde hij zich helemaal niet op z’n plek binnen het team. Hij werd erg onzelfzeker en uren hebben we gepraat hoe het alles zou aanpakken. Ik moest veel bevestiging geven.
Een half jaar geleden kwamen er problemen met zijn oma. Ze werd dementerend en moest geplaatst worden. Dat liep niet van een leien dag en onder ons twee hebben we veel problemen gehad met de oom van m’n vriend, haar andere zoon dus. Uiteindelijk is ze in en rusthuis terecht gekomen, maar na een ongelukkige val is ze daar twee maanden later overleden.
Opnieuw een klap voor mijn vriend: zijn tweede moeder ook overleden.

Twee maanden later hebben we onze vakantie gehad, een week weg van alles. Dat heeft ons zooooveel deugd gedaan, gewoon genietend van elkaar. We waren weer een pak naar elkaar toegegroeid. Het had hem zoveel deugd gedaan dat hij na de vakantie ging proberen om zijn werk meer los te laten. Hij zei dat hij tegen het einde van de zomer wilde verloofd raken, we hebben zelfs besproken dat ik zou stoppen met de pil eind van de zomer.

Dat loslaten op het werk kon hij na de vakantie dan ook. Hij is helemaal opgebloeid. Alleen tegen het arrogante af… Mensen van vroeger herkennen hem niet meer omdat hij veel vaker van zich afbijt en zich erg zelfverzekerd begint te gedragen. Hij is tegenwoordig overtuigd van zijn gelijk en lijkt in zijn ogen niets mis te kunnen doen.
Ik verdraag absoluut geen kilheid binnen een relatie en dat is wat ik de laatste maanden alleen maar krijg. Nu zo’n 3 maanden reeds. Hij voelt zich goed op het werk, werkt met shiften dus we zien elkaar pakken minder. Ik moet me hierbij neerleggen ‘want het is zijn job’. Dat begrijp ik ook, maar hij zegt ook dat we uit elkaar groeien.
Alleen, als hij dan vrije dagen heeft plant hij regelmatig uitjes met zijn vrienden. Ik begrijp dat hij ook met hen nog dingen wil doen e, vriendschap wil onderhouden. Alleen zit onze relatie in zo’n put dat ik zou denken dat het beter is van de vrije tijd wat aan elkaar te schenken?

Dat uit elkaar groeien uit zich dus van zijn kant in weinig affectie tonen, geen knuffels meer geven, alles wat ik zeg of doe lijkt verkeerd te zijn. Ik lijkt hem amper te boeien. Als ik hem hierover aanspreek zegt hij dat het niet zo is.

Ik heb alles geprobeerd in mijn ogen: afstandelijk zijn, hem vrijheid geven om met vrienden dingen te doen, zelf een weekend weg te gaan met m’n paard, heel aanhankelijk en lief zijn, veel complimenten geven, praten,… maar niets lijkt hem wakker te schudden dat ik ongelukkig ben. Ik haat de kilte en het gevoel dat ik hem dat elke (gevraagde) knuffel van zijn kant onoprecht is.
Ik ben er 100% van overtuigd dat hij niemand anders heeft, dat krijg ik bevestigd van bevriende koppels/vrienden. Volgens mij heeft het te maken met dat soort van machtsvertoon binnen zijn nieuwe job. Alleen vraag ik me af of dit ‘nieuwe’ er ook gaat afgaan en ik terug mijn vent terug krijg? Hij moet zeker geen voetveeg zijn, maar dit kan ik ook niet aan.
Ik heb met hem gepraat, reeds een maand aangegeven wat ik leuk zou vinden, maar hij doet er niks mee.
Laatst had ik een goed gesprek met een vriendin van een hele goede vriend van hem. Ze had het er ook over gehad met haar vriend en wist me zo te vertellen dat ze denkt dat hij door alle verliezen van familie graag wilt profiteren van het leven. Dat het snel afgelopen kan zijn. Hij heeft tegen zijn goede vriend ook gezegd dat ik een heel goed meisje ben, iemand dat hij 100% vertrouwd en gewoon erg diep in z’n hart zit.

Hij vertelt overigens wel tegen zijn vrienden dat ik degene ben die wil trouwen, met de pil is gestopt, terwijl hij steeds de aanleiding en hoop heeft gegeven van deze gesprekken. Dat wist deze vriendin niet, ze dacht dat ik hem met z’n rug tegen de muur had gezet.

Nu vraag ik me dus af wat ik hiermee aan moet?

Kinderen stel ik sowieso nog een tijd uit. Dat wil ik op deze manier/moment niet.

Maar hoeveel moet ik investeren en wat moet ik nog doen om alles recht te trekken? Maak ik fouten? Hoeveel tijd moet ik alles nog geven dat alles misschien terug zijn gewone gang gaat? Als ik hem vraag wat liever te zijn doet hij wat moeite maar snel hervalt hij in z’n nogal afstandelijk gedrag.

Nogmaals sorry voor het ellenlange verhaal, maar na 3 maanden weet ik het echt niet meer. Ik zie hem doodgraag, wil niet liever dan mijn leven delen met hem.

**Geplaatst**: 26-08-13 14:18

Re: The 5 year itch?

Geplaatst: 26-08-13 14:18

Ik zou deze jongen even heel goed wakker schudden. Zet alles op papier maar probeer dit zonder alles in zijn schoenen te schuiven te doen. Laat hem dat lezen en stel hem voor de keuze: Of jullie vechten voor de relatie, allebei, of het heeft geen zin meer. Ik denk dat hij jou weg duwt omdat hijzoveel mensen verloren heeft waar hij om geeft, dat hij het doet uit zelfbescherming, dat is een hele kromme redenering want zo werkt hij het juist in de hand maar emoties redeneren niet rationeel. Hij is bang je te verliezen en als hij zichzelf lang genoeg verteld dat het hem niet zou kunnen schelen dan gelooft hij dat wellicht ooit een keer en dat voelt veiliger, niet geraakt kunnen worden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 14:24

Re: The 5 year itch?

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 14:24

Maar ik weet niet HOE ik hem moet wakker schudden?? Laatst zei ik tegen hem: misschien dat we beter eens een goed gesprek hebben met elkaar waar dit naartoe moet. Hij kreeg meteen bang en wilde meteen weten wat ik wilde bespreken.
Ik heb hem toen gezegd dat hij hem nog een tweetal maanden de tijd wil geven dat hij alles op een rijtje zet wat hij wil in het leven: vrijgezel en genieten of een vaste relatie en genieten. Maar niet het plezier van een vrijgezellenleven EN thuiskomen en weten dat iemand je was en je plas doet, maar verder niks investeerd. Hij was geschrokken en heeft me die nacht de hele nacht vastgehouden. Ik dacht Yes, ik heb hem eindelijk wakker geschud.
Maar de volgende dag, was het weer minder. In de namiddag was hij weer afstandelijk enz. Hij is nooit erg aanhankelijk geweest, maar ik voelde wel altijd dat hij van me hield. Dat weet ik nu gewoon niet. Hij heeft zo'n masker op dat ik anders helemaal kan doorprikken en nu krijg ik geen hoogte van hem. Hij zegt dat hij inderdaad graag weggaat met vrienden, maar dat ik een goed meisje ben.
Hij zegt ook niet te weten WAT hij dan eigenlijk zou moeten veranderen voor mij. Terwijl ik hem letterlijk lief zeg dat een smsje of een warme knuffel gewoon momenteel ook al voldoende is. En dat krijg ik niet.

**Geplaatst**: 26-08-13 14:56

Re: The 5 year itch?

Geplaatst: 26-08-13 14:56

Jeetje wat lastig.. dit moet voor jou wel een nachtmerrie zijn..

Kan je hem niet 2 dagen 'reserveren' onder het mom van tijd voor ons? en dan je hart uitstorten, janken, brullen, schreeuwen. Hem duidelijk maken dat je dit niet wilt en dat je niet vanzelfsprekend bent? Alles om hem wakker te maken??

Hoe pijnlijk het ook is hij moet ooit een beslissing maken jij bof zijn vrijgezellen leven. Hoe eerder je hem wakker maakt hoe minder schade er is..

**Geplaatst**: 26-08-13 15:01

Re: The 5 year itch?

Geplaatst: 26-08-13 15:01

Even advocaat van de duivel spelen, heb jij een eigen leven buiten je relatie om of 'hang' je redelijk aan hem?
Het klinkt alsof jij erg 'available' bent. Ik zou als ik jou was een tijdje minder aandacht aan hem besteden, zijn was laten liggen en het stofzuigen relgelmatig overslaan omdat je het veel te druk hebt met andere, leukere, dingen. Laat hem maar merken dat jij erg belangrijk bent en niet vanzelfsprekend.

**Geplaatst**: 26-08-13 15:16

Re: The 5 year itch?

Geplaatst: 26-08-13 15:16

Maar waarom zou je dat doen voordat je weet wat er in zijn hoofd gaande is? Dingen van hem express laten liggen e.d. roepen waarschijnlijk alleen maar verkeerde gevoelens op ipv waardering. Ik zou hem dan nog eerder even vragen/zeggen dat hij zijn eigen was moet doen omdat je er zelf wat doorheen zit.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 15:18

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 15:18

Ik voel me enorm onzelfzeker om deze moment. Altijd wel laag zelfvertrouwen gehad, maar ik kon dit goed verbergen buiten af en toe een (relatief) jaloerse bui.
Mede omdat dit al de tweede keer is dat hij me hierdoor sleurt wanneer hij zichzelf afsluit en afstandelijk is. Ik merk nogtans dat hij bij anderen wel heel vrolijk en blij kan doen en lief kan zijn. Als ik dan vraag waarom niet bij mij, zegt hij 'bij jou kan ik mezelf zijn, bij de anderen niet'.
Binnenkort is hij jarig, dan wil ik graag een weekendje weg plannen. Alleen ben ik dan WEER degene die moeite doet, terwijl hij weet dat ik alles op slag zou vergeten als hij ook maar een poging doet om dingen weer goed te maken. Veel romantiek verwacht ik niet, hij is geen romanticus. Maar een knuffel van tijd tot tijd heb ik echt nodig. Anders zeilt mijn zelfvertrouwen weer onder nul.

Ik heb zeker nog een eigen leven, ik doe regelmatig dingen met mijn paard of met vriendinnen eens uit eten gaan. Ik ben niet steeds beschikbaar, maar maak me dat wel als hij daarom vraagt. Dan durf ik wel al eens dingen afzeggen om bij hem te zijn. Het is te zeggen dat heb ik de voorbije 3 maanden toch gedaan. Omdat ik niet wil dat dit stuk gaat wat we hebben opgebouwd. Dan durft hij me verwijtend zeggen dat ik toch niet weer naar mijn paard ben en we beter iets samen doen. Dan ga ik niet (hij staat in volpension en staat 24u per dag op de weide dus paard gaat er alvast niet op achteruit). Maar omgekeerd zegt hij zelden vrienden af als ik dat vraag.
Vaak kom ik thuis en heeft hij dingen afgesproken waar ik op die moment maar mee akkoord moet gaan, of etentjes met andere bevriende koppels. Ik heb dan wel plezier op die moment, maar weet bij mezelf dat we beter iets onder ons twee zouden moeten doen. Alleen komt er weinig initiatief van zijn kant. Als hij dan wel tijd vrij maakt voor ons moet ik activiteiten zoeken (deed hij veel in het verleden, hij vraagt dat ik nu eens dingen plan). Dus ik doe dat dan en die dag gaat het ook wat beter. Maar eens we thuis komen zet hij facebook even open, of gaat wat rondbellen met vrienden terwijl ik dan eigenlijk die dag liever zou afsluiten met gezellig samen een avondje film kijken.
Ik Probeer in ieder geval niet bezitterig over te komen. Hij gaat toch zo'n 6 keer per week sporten zonder dat ik daar iets van zeg om dan ook gemiddeld nog 2x per week wat met vrienden te gaan doen. Als hij dan een hele week late shiften heeft zit ik gedurende die hele week 's avonds alleen. Dan begin ik natuurlijk weer te twijfelen.

Voorbije zaterdag is hij een vriend gaan helpen verhuizen. Hij had me een richtuur gegeven en had me daarop ingesteld te wachten als hij thusikomt (omdat hij dat graag heeft dat ik dan niet nog bij mijn paard zit bijvoorbeeld als ik de hele voormiddag tijd heb gehad). Dus om er wat aan te werken voorzie ik dat ik thuis ben. Komt hij 3u later dan gezegd toe, ik stel mezelf voor dat hij daar niets aan kan doen en zeg bijgevolg dus ook niets. Ik ben lief en geef complimentjes, omdat ik de boel niet nog meer wil gaan verzieken door te zeuren dat hij 'te laat is'. Hij is dan even lief, maar knuffel komt er nooit van, tenzij ik echt VOOR hem ga staan met m'n armen open.
met wat geluk krijg ik een knuffel en wat schoudergeklopt....

Ik heb de indruk dat er wat scheelt, maar ik weet niet meer wat doen..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 15:20

Re: The 5 year itch?

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 15:20

Ik heb hem al gezegd dat ik niet vanzelfsprekend ben. Dat ik niet dien om enkel eten op tafel te zetten en wassen en kuisen om dan niks van genegenheid te krijgen.
Dan zwijgt hij. Dan zal hij wel eens helpen de vaatwas helpen leeg te maken, als ik dat vraag...
Maar het gaat me om die emotionele verwaarlozing die ik momenteel voel. Al de rest wil ik er gerust nog even bijnemen, maar dat gevoel van onzekerheid, daar word ik gek van...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 15:30

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 15:30

In mijn OP heb ik trouwens vergeten vermelden dat zijn vorige relatie na 1,5 jaar op de klippen is gelopen. Hij was extreem bezitterig en jaloers, zijn vorig vriendinnetje heeft hem uiteindelijk ook bedrogen.
Aanvankelijk was hij bij mij ook heel erg jaloers en bezitterig, maar tijd wees uit dat hij me kon vertrouwen en nu is hij helemaal niks meer jaloers (al 3 jaar bedoel ik dan). Hij zegt ook dat hij mij meer vertrouwt dan zichzelf bij wijze van spreken.

**Geplaatst**: 26-08-13 15:32

Geplaatst: 26-08-13 15:32

Sorry, maar hij behandelt je als een stuk vuil, zo te lezen al langer dan een poosje.
Ik had hem al lang gedumpt, maar dat ben je niet van plan geloof ik. Je kunt natuurlijk wel voor een tijdelijke break kiezen.
Ga maar weg, laat hem maar nadenken, laat hem je maar missen. Praten helpt duidelijk niet, dan maar grover geschut.
Je hebt vast wel een vriendin waar je even terecht kunt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 15:36

Re: The 5 year itch?

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 15:36

Ik kan zo makkelijk niet even weg hoor. Mijn vriendinnen hebben allemaal een vaste relatie, ik kan zomaar toch niet even gaan aankloppen of ze me een maand willen een bed lenen.. Dat gaat zomaar niet vind ik. Daarbovenop zijn er nog mijn twee katten waar ik zielsveel van hou, die kan ik ook absoluut niet zomaar achterlaten hoor... Ik begrijp wel wat je wil zeggen Konstantine, maar zo makkelijk vind ik het niet.
En ik ben de voorbije maand en half ook twee weekends weg geweest met mijn paard. Hij plant dan dat zijn vrienden mogen langskomen, dan gaan ze gezellig samen uit.. Mij missen is op die moment geen sprake van heb ik de indruk..

**Geplaatst**: 26-08-13 15:37

Geplaatst: 26-08-13 15:37

TS, ik herken het gevoel :(:)

Uiteindelijk heb ik meneer recht op de man afgevraagd of er wat was en of hij van mij af wilde. Na een weekend heel veel praten, veel getwijfel van hem, weinig slaap van mij heb ik de maandag erop aangegeven dat ik direct duidelijkheid wilde omdat ik er aan onderdoor ging. Inmiddels zijn we 3 maanden uit elkaar. Mis ik hem? Absoluut. Komen we ooit weer bij elkaar? Geen idee, ergens hoop ik nog steeds van wel, maar zéker niet op de manier hoe het de laatste maanden was. Ben ik blij dat ik hem die vraag gesteld heb? Ja. Eigenlijk wel. Als je zelf zoveel energie steekt in een relatie en je krijgt er weinig uit, wat doe je er dan nog? Het is alles of niets.... En om jezelf nou als voetveeg te laten gebruiken: Nooit.

**Geplaatst**: 26-08-13 15:41

Geplaatst: 26-08-13 15:41

Allang gedumpt? Dit is 'pas' 3 maanden gaande.. ik vind niet dat je een relatie van 5 jaar binnen 3 maanden het raam uit gooit als je relatie eigenlijk altijd wel goed heeft gezeten..

Ik zou echt die poging nogen wagen ts.. een moment opeisen dat hij 100% voor jou is. Tv/computer/mobiel uit. En dan zeggen wat je hier hebt neer gezet, nog een keer zeer duidelijk zijn. Een keer zonder rekening te houden met zijn gevoelens!

Als hij dat nog geen eens op kan brengen zou ik toch ook een nachtje ergens anders gaan slapen.. zo niet langer.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 15:41

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 15:41

Ik heb het hem vlakaf gevraagd of hij wil stoppen, maar hij zegt dan absoluut van niet.. Daarom dat ik geen hoogte krijg. Nu ja, met zijn ouderlijk huis verkopen heeft hij me ook twee jaar aan het lijntje gehouden, dat we huizen gingen bezichtigen dat hij altijd iets had aan te merken. Na twee jaar, als puntje bij paaltje kwam zei hij dat hij zijn husi niet KON verkopen, gevoelsmatig. Toen heb ik mijn boel gepakt en bij mijn ouders terug ingetrokken.

Zijn ogen zijn open gegaan en hij heeft meteen verkocht en ons huidig huis gekocht. Hij kon zich geen leven zonder mij inbeelden.
Nu we dit huis hebben kan ik niet zomaar zeggen ik stop met onze relatie omdat het even mis zit. De boel verkopen na een jaar is niet zo evident. Daar verlies je (rationeel gezien) een hoop geld aan. Zeker omdat ik denk (hoop?) dat alles gewoon goed gaat komen...?
En weer gaan aankloppen bij mijn ouders weiger ik. Dat is gewoon zo genant. Ik heb ook geen zussen of broers waar ik bij terecht kan, dus ja, qua opties om hem even te laten nadenken zijn er niet bijzonder veel...

En waarom moet ik hem steeds wakker schudden, kan hij nu niet gewoon zelf beseffes dat alles niet zo vanzelfsprekend mag zijn?

Ik hoop dat zijn haantjes gedrag tijdens komt door zijn nieuwe functie.. Hij is nooit zo geweest, dat maakt het voor mij enorm moeilijk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 15:43

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 15:43

dide schreef:
Allang gedumpt? Dit is 'pas' 3 maanden gaande.. ik vind niet dat je een relatie van 5 jaar binnen 3 maanden het raam uit gooit als je relatie eigenlijk altijd wel goed heeft gezeten..

Ik zou echt die poging nogen wagen ts.. een moment opeisen dat hij 100% voor jou is. Tv/computer/mobiel uit. En dan zeggen wat je hier hebt neer gezet, nog een keer zeer duidelijk zijn. Een keer zonder rekening te houden met zijn gevoelens!

Als hij dat nog geen eens op kan brengen zou ik toch ook een nachtje ergens anders gaan slapen.. zo niet langer.

Dat bedoel ik ook. we hebben al die jaren zoooooveel dingen samen doorgestaan waar we met heel veel liefde en steun aan elkaar zijn uitgeraakt. Dat wil ik niet zomaar aan de kant schuiven.. Als ik hem opeis, en ik voel dat hij met zijn gedachten niet 100% erbij is, wat doe ik dan? Of ik verlang een knuffel en ik krijg zo'n onoprecht schoudergeklop, moet ik daar dan momenteel tevreden mee zijn?

Of ben ik gewoon veeleisend?

**Geplaatst**: 26-08-13 15:47

Geplaatst: 26-08-13 15:47

fossil86 schreef:
Nu we dit huis hebben kan ik niet zomaar zeggen ik stop met onze relatie omdat het even mis zit. De boel verkopen na een jaar is niet zo evident. Daar verlies je (rationeel gezien) een hoop geld aan. Zeker omdat ik denk (hoop?) dat alles gewoon goed gaat komen...?

Een huis moet nooit meer waard zijn dan jouw eigen gevoel. Als jij niet gelukkig bent en het enige wat je bindt aan hem een huis is moet je altijd voor jezelf kiezen. (Let op: als 't 't enige is)

Ik denk dat je toch een keer met z'n tweeën goed moet praten. Regel dat je anders één keer in de week sowieso een avond samen hebt. Ga dingen doen, zoek uit waarom je ook alweer bij elkaar bent etc. (avondje klimmen? Heb je ook nog wat vertrouwen in elkaar nodig

)

Als hij zo vaak weg is en je bijna geen liefde van hem krijgt...

**Geplaatst**: 26-08-13 15:57

Re: The 5 year itch?

Geplaatst: 26-08-13 15:57

Lastig hoor! Ik snap heel goed dat je een relatie van 5 jaar niet zomaar opgeeft. Zou ik ook niet doen. En helemaal als jij een periode lang veel ruimte nodig had van je vriend mag je hem een periode lang ook ruimte geven om zichzelf als het ware te herontdekken (tenminste zo interpreteer ik zijn veranderende gedrag). Maar dat wil nog niet zeggen dat hij jouw ruimte mag beperken. Daarom adviseer ik je eigenlijk een periode wat meer afstand te nemen. Laat hem even zijn gang gaan een periode en doe je eigen ding. Ook dat kan liefde zijn namelijk. Maar dan moet je wel zelf ook dingen gaan ondernemen om er niet aan onderdoor te gaan en daarnaast moet het eindig zijn. Spreek desnoods af dit 2 maanden zo te spelen om na 2 maanden een gesprek te hebben hierover. Hoe gaat het met hem en hoe gaat het met jou. Kunnen jullie dit zo volhouden? Hoe beviel het? Wat moet er veranderen? Hebben jullie nog dezelfde visie op jullie relatie? Zie het als een soort van relationeel functioneringsgesprek. Klinkt heel gek en zakelijk maar kan ontzettend goed werken. Doorsudderen zoals je nu omschrijft lijkt me geen goed idee..

**Geplaatst**: 26-08-13 16:02

Geplaatst: 26-08-13 16:02

fossil86 schreef:
dide schreef:
Allang gedumpt? Dit is 'pas' 3 maanden gaande.. ik vind niet dat je een relatie van 5 jaar binnen 3 maanden het raam uit gooit als je relatie eigenlijk altijd wel goed heeft gezeten..

Ik zou echt die poging nogen wagen ts.. een moment opeisen dat hij 100% voor jou is. Tv/computer/mobiel uit. En dan zeggen wat je hier hebt neer gezet, nog een keer zeer duidelijk zijn. Een keer zonder rekening te houden met zijn gevoelens!

Als hij dat nog geen eens op kan brengen zou ik toch ook een nachtje ergens anders gaan slapen.. zo niet langer.

Dat bedoel ik ook. we hebben al die jaren zoooooveel dingen samen doorgestaan waar we met heel veel liefde en steun aan elkaar zijn uitgeraakt. Dat wil ik niet zomaar aan de kant schuiven.. Als ik hem opeis, en ik voel dat hij met zijn gedachten niet 100% erbij is, wat doe ik dan? Of ik verlang een knuffel en ik krijg zo'n onoprecht schoudergeklop, moet ik daar dan momenteel tevreden mee zijn?

Of ben ik gewoon veeleisend?

Zeg gewoon dat hij er dan niet 100% bij is! Wees maar eens eerlijk. Zeg waarom jij denkt dat hij er niet bij is!. Trap hem maar een keer op zijn tenen, snij een pijnlijk punt aan!

Jij bent absoluut niet veeleisend! Hij is op dit moment gewoon te egoistisch!.

En natuurlijk kan het nog goed komen! Maar mannen snappen of willen de subtielere hints niet snappen! Je schrijft hier boven dat je ooit al eens terug naar je ouders bent gegaan en dat toen zijn ogen geopend heeft. Dat geeft aan dat hij dat nodig heeft om door te dringen.! Hij heeft die trap op zijn tenen waarschijnlijk gewoon nodig!

**Geplaatst**: 26-08-13 16:46

Geplaatst: 26-08-13 16:46

fossil86 schreef:
Ik heb het hem vlakaf gevraagd of hij wil stoppen, maar hij zegt dan absoluut van niet.. Daarom dat ik geen hoogte krijg. Nu ja, met zijn ouderlijk huis verkopen heeft hij me ook twee jaar aan het lijntje gehouden, dat we huizen gingen bezichtigen dat hij altijd iets had aan te merken. Na twee jaar, als puntje bij paaltje kwam zei hij dat hij zijn husi niet KON verkopen, gevoelsmatig. Toen heb ik mijn boel gepakt en bij mijn ouders terug ingetrokken.

Zijn ogen zijn open gegaan en hij heeft meteen verkocht en ons huidig huis gekocht. Hij kon zich geen leven zonder mij inbeelden.
Nu we dit huis hebben kan ik niet zomaar zeggen ik stop met onze relatie omdat het even mis zit. De boel verkopen na een jaar is niet zo evident. Daar verlies je (rationeel gezien) een hoop geld aan. Zeker omdat ik denk (hoop?) dat alles gewoon goed gaat komen...?
En weer gaan aankloppen bij mijn ouders weiger ik. Dat is gewoon zo genant. Ik heb ook geen zussen of broers waar ik bij terecht kan, dus ja, qua opties om hem even te laten nadenken zijn er niet bijzonder veel...

En waarom moet ik hem steeds wakker schudden, kan hij nu niet gewoon zelf beseffes dat alles niet zo vanzelfsprekend mag zijn?

Ik hoop dat zijn haantjes gedrag tijdens komt door zijn nieuwe functie.. Hij is nooit zo geweest, dat maakt het voor mij enorm moeilijk.

Dit stoot me een beetje tegen de borst. Waarom MOEST hij dat huis zo nodig verkopen van jou?

**Geplaatst**: 26-08-13 17:03

Geplaatst: 26-08-13 17:03

Ik vind het wel wat heel hard gezegd richting vriendlief en relatie allemaal.

Wat ik zo lees is jouw vriend blij met jou, de situatie en met zichzelf. Wat wil je nog meer?
Waarom is hij er voor verantwoordelijk dat TS zich zelfverzekerder en geliefd voelt? Dat terwijl hij meerdere malen aangeeft met haar door te willen gaan.

Kan TS beter niet werken zelf aan haar onzekerheid dan dit op te willen laten lossen door vriendlief? Dat is zijn taak toch helemaal niet?

Praktisch gezien kan je een dag in de week aanwijzen als jullie "samen"dag en daar iets doen wat jullie leuk vinden om te doen. Even quality time voor elkaar.

**Geplaatst**: 26-08-13 17:08

Re: The 5 year itch?

Geplaatst: 26-08-13 17:08

Bwa, als een knuffel er alleen op aanvraag komt, dan zit er toch iets niet goed. Waarom is het de taak van vriendlief niet om de onzekerheid in de relatie weg te nemen? Of die onzekerheid nu ongegrond is of niet, de enige die dit kan oplossen is de vriend. Ofwel door de onzekerheid weg te nemen ofwel door die te bevestigen.

**Geplaatst**: 26-08-13 17:09

Re: The 5 year itch?

Geplaatst: 26-08-13 17:09

Sorry hoor, maar onzekerheid komt uit jezelf. Alleen jijzelf kan het dus oplossen. De rest is symptoombestrijding en dus een bodemloze put.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 18:28

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 18:28

Mijn vriend MOEST zijn huis niet verkopen, geloof mij, als hij dit zelf niet zou gewild hebben had hij dit ook niet gedaan. Alleen was er altijd al het plan geweest om te verkopen en samen iets te kopen. En dat is nooit alleen van mijn kant gekomen.
Daarom dat ik dat ook begreep als hij niet wilde verkopen en ik het huis uitging. Alle respect, maar ik wilde verder zoals hij ooit had beloofd. Dat doe je toch als koppel? Samen een pad 'bewandelen'?

Mijn vriend is blij zegt hij recht in mijn gezicht. Tegen beste vriend zegt hij dat hij een serieuze dip heeft wat onze relatie betreft. Hoe blij is hij dan werkelijk met alles?

Het is absoluut niet zijn taak mijn onzekerheid weg te krijgen, die is er in eerste instantie ook niet als hij niet tegen mij zou gezegd hebben in het verleden dat het vrijgezelle leven misschien beter bij hem past? Maar goed, dat was 2 jaar geleden, daar was ik ondertussen uit. Alleen komt die loeihard terug als je na 2 jaar opnieuw merkt dat er iets scheelt. Ik zeg ook nergens dat het allemaal zijn schuld is. Ik zeg alleen dat ik merk dat hij afstandelijk is en dat ik niet weet waarom. Ik schuif niet alles op hem af, anders had ik zelf al niet persoonlijke veranderingen proberen doorvoeren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-13 18:29

Re: The 5 year itch?

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-13 18:29

Onzekerheid komt niet uit jezelf als de ander aan je twijfelt. Dan stel je jezelf in vraag: ben ik wel goed genoeg? Doe ik iets mis? Wat kan ik veranderen?
Als ik zelfzeker zou zijn schuif ik alles zijn kant op en treft mij geen schuld. Dan had onze relatie nooit 5 jaar en half geduurd. Dat is geven en nemen, alleen voel ik voor mezelf dat ik de laatste tijd veel geef. En dat maakt me onzeker.

**Geplaatst**: 26-08-13 19:08

Geplaatst: 26-08-13 19:08

Misschien eens dit topic laten lezen?

Nomineer dit bericht ×