Een samenloop van allerlei kleine omstandigheden zorgt ervoor dat ik op dit moment echt unhappy ben en daar komen dan ook nog leuke mood swings als gevolg van stress bij. Ik voel me dus van tijd tot tijd echt een emotioneel wrak.
Even een kleine samenvatting: - Ik woon thuis en mijn ouders liggen in een net niet scheiding, met alle bijkomende problemen en confrontaties - Ik voel me in Nederland niet meer thuis, ik heb constant heimwee naar Engeland, hier gaat een hele lange, pijnlijke geschiedenis aan vooraf - Ik heb sinds kort ook nog een relatie met, je raadt het, een jongen die in Engeland woont - En als kers op de taart heb ik hier in NL helemaal niks meer dat mij vasthoudt, ik moet verplicht nog een half jaar school afmaken en dan pas kan ik vertrekken
Het probleem dat ik heb zal overkomen als een echt 'first world problem', maar ik zit er echt mee. Op dit moment heb ik eigenlijk geen vrienden meer in Nederland, al mijn vrienden wonen in Engeland. Ik wil voor dol weer naar school, zodat ik mijn gedachten kan verzetten en de tijd wat sneller, maar dat duurt nog twee weken. Mijn vriend is net vertrokken op vakantie naar Turkije (hij is van oorsprong Turks), dus daar kan ik me ook niet mee afleiden. Er is weinig dat nog aantrekkingskracht op me heeft hier om leuke dingen te gaan doen.
Nu heeft hij voorgesteld de helft van mijn ticket te betalen en ook naar Turkije te komen! Helemaal leuk natuurlijk, 8 daagjes Turkije om mijn laatste beetje tijd mee te doden en nog even lekker bij mijn vriend te zijn. Punt is: mijn ouders zijn er panisch voor. Ze hebben hem nog nooit ontmoet en mijn moeder zit nog steeds met een verhaal in haar hoofd van een achternichtje van haar in de jaren '80. De familie van haar vriend in Turkije heeft had haar vriend zover gekregen dat ze haar alles afgepakt hadden, als het ware ontvoerd. Dit zien mijn ouders dus ook met mij gebeuren.
Ik snap dat ik over kom als een verwend nest op dit moment en ik weet ook dat ik mezelf gewoon bij de lurven moet pakken en een schop onder mijn kont moet verkopen, maar het lukt me gewoon niet. Het vooruitzicht dat ik nog een half jaar moet wachten voor ik eindelijk weg kan (dat het gebeurt staat al vast, universiteit en woonruimte zijn al geregeld) en dat ik tot die tijd eigenlijk alleen hier ben voor mijn school doet me gewoon de keel dichtknijpen. Ik voel me gevangen in mezelf en tegelijkertijd zeg ik constant dat ik met niet zo moet aanstellen, dit lukt niet en zo begint het weer opnieuw. Het vooruitzicht van 8 dagen Turkije met mijn vriend en zijn vader en broertje heeft me echt opgebeurd, maar ja, daar zijn mijn ouders fel op tegen. Nu ben ik meerderjarig en kan ik dus in principe gewoon mijn gang gaan, maar dat zorgt geheid voor nog meer stress.
Een lang klaag verhaal, maar het moest mij even van het hart. Zitten er mensen in het zelfde schuitje? Of hebben jullie in deze situatie gezeten?
Hij woont in Engeland, ik ken hem al wel meer dan een half jaar, maar de relatie is er pas sinds kort en hij is zelf advocaat en vreselijk druk op dit moment. Ik heb er absoluut niks tegen als hij deze kant op komt hoor, maar dat is er nog niet van gekomen.
Kentaro
Berichten: 17391
Geregistreerd: 06-04-07
Geplaatst: 22-08-13 14:09
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het gevoel van je ouders me heel goed voor kan stellen..... Ik zou er persoonlijk ook niet achter staan als het nog maar zo kort aan is en ik hem nog nooit ontmoet had. Is het anders geen idee om met je moeder te gaan?? Is zij ook even lekker uit de sfeer thuis en kan ze hem gelijk ontmoeten?!
IK geef je ouders eigenlijk groot gelijk. Waarom komt hij op doorreis naar Turkije niet bij jou langs? Kleine moeite om 2 tickets te boeken en 1 dag extra vakantie te houden toch? Worden je ouders blij omdat ze hem ontmoeten en jij omdat jij hem weer ziet toch? Waar een wil is is een weg!
maar dat is mosterd na de maaltijd toch troi. Hij zit daar al, is al lekker vakantie aan het vieren dus de tip dat hij van tevoren had moeten langskomen doet er niet meer toe.
TS je bent 22 maar ik kan me voorstellen dat als je thuis woont je ook nog wel een beetje met de thuissituatie rekening wilt houden.
Moeilijke situatie. Ik denk dat ik alles op alles zou zetten om te gaan.
Loetie84
Berichten: 4326
Geregistreerd: 15-06-10
Geplaatst: 22-08-13 14:22
Je bent al 22 lees ik in je profiel. Dan zou ik me iets minder aantrekken van wat je ouders er van vinden als je die kant op gaat voor een vakantie. Maar goed, met dat enge verhaal in je achterhoofd is een half jaar misschien wel wat kort en dat jullie elkaar nog niet eerder irl gezien hebben (begrijp ik dat goed?)
Verder denk ik dat je je instelling even moet veranderen: Zie het als ik hoef 'nog maar' een half jaartje hier. Ga knallen en zet alles op alles om het in 1 keer te halen en zo snel mogelijk weg te kunnen. Daar wordt het een stuk minder zwaar van en dan is het half jaar zooooo voorbij
troi
Berichten: 18098
Geregistreerd: 12-09-08
Woonplaats: Boven Zwolle
Geplaatst: 22-08-13 14:23
Amaris schreef:
maar dat is mosterd na de maaltijd toch troi. Hij zit daar al, is al lekker vakantie aan het vieren dus de tip dat hij van tevoren had moeten langskomen doet er niet meer toe. .
maar misschien is het voor de terugweg nog een idee!
Alesco
Berichten: 86
Geregistreerd: 19-10-12
Woonplaats: Hazerswoude-dorp
Geplaatst: 22-08-13 14:25
kop op, wat is een half jaar, als je relatie goed is hebben jullie nog je hele leven. Niet zeuren, ga wat leuks doen, voor mijn part met de hond naar het strand. neem je moeder mee die zal ook wel in zijn voor een verzetje.
sunny_l0ve
Berichten: 3641
Geregistreerd: 07-02-07
Woonplaats: ijmuiden
Geplaatst: 22-08-13 14:26
Ik zou zeggen gaan. Ik ken het gevoel, bij mij een reden dat ik nu in een gigantische dip zit waar ik zelf zonder hulp niet meer uit kan. Niet dat het bij jou ook zal gebeuren, maar ik wil je er wel voor waarschuwen dat je niet te lang met die gevoelens door moet blijven lopen en die 'sleur' er wel uit moet halen. Daarom zou ik gaan, ook al zijn je ouders het er niet mee eens. Zolang jij er zelf een goed gevoel bij hebt zou ik het doen. Je ouders hebben ook genoeg zorgen om zich druk mee te maken terwijl jij even weg kan van de spanning en nog even kunt genieten voordat je weer naar school moet. Als je dat ook aan ze uitlegt zullen ze er vast wel begrip voor hebben dat je er even tussenuit moet, en hé, omdat ze een nare ervaring hebben van een aantal jaar terug wil niet zeggen dat het weer gebeurt. Ze moeten jou daarin genoeg vertrouwen dat het goed zit.
Loetie84
Berichten: 4326
Geregistreerd: 15-06-10
Geplaatst: 22-08-13 14:27
Plus dat je in dat half jaar ook wel een keer die kant op kunt toch (of hij hier heen) voor een appel en een ei sta je aan de andere kant van het kanaal...
Anoniem
Geplaatst: 22-08-13 14:31
Zolang je bij papa en mama in huis woont is het misschien wel zo leuk en fijn als je naar ze luistert. Hij kan ook naar jou toe komen toch?
En een half jaartje school is niet super lang, ik heb mijn vriend bv al 3 maanden niet gezien en heb nog 3 maanden to go, maar dat valt allemaal hartstikke mee. Gaat sneller dan je denkt.
Molfre
Berichten: 2702
Geregistreerd: 24-07-12
Woonplaats: Denemarken
Geplaatst door de TopicStarter: 22-08-13 14:41
We hebben elkaar wel irl gezien hoor
Is ook zo, jullie hebben stuk voor stuk gelijk en dat weet ik. In Dat halve jaar gaan we elkaar nog 2-3 keer zien. Op de terugweg langskomen hebben we ook al bekeken, maar tegen de tijd dat hij terug gaat is mijn school weer begonnen en het zou hem 300 pond extra kosten om een stop te maken in Amsterdam, dat wil ik hem ook niet aandoen.
Ik weet ook dat ik in principe kan doen en laten wat ik wil omdat ik 22 ben, maar ik woon het komende half jaar nog wel bij mijn ouders en ik zit eigenlijk niet op ruzies en stress te wachten. Ik kan me hun angst ook wel voorstellen, maar ja dat maakt het voor mij niet makkelijker. Ik zit er ook heel sterk aan te denken om gewoon te gaan.
Anthea: ik weet dat als mijn school eenmaal begonnen is het ook wel mee zal vallen, dan zit ik full-time in de klas, daar verzet ik mijn gedachten wel mee. Het zijn gewoon echt deze drie weken die gewoon eindeloos lang lijken en dan nog een half jaar alleen maar voor school hier zijn. Het is gewoon moeilijk, maar ik zal er toch doorheen moeten.
maura
Berichten: 1674
Geregistreerd: 01-08-06
Geplaatst: 22-08-13 14:50
Zou je in Turkije gewoon in een hotel zitten of bij familie van je vriend? Als je in een hotel zou zitten zou ik gewoon gaan, maar wel even bellen met thuis zodra je er bent ent de gegevens van het hotel thuis achterlaten. Bij familie zou ik zelf liever niet willen zitten. Dat staat overigens los van Turkije, ik zou ook er ook niet over piekeren om een week bij familie te gaan logeren van een Nederlandse vriend die ik ruim een half jaar ken en waar ik net een paar maanden een relatie mee heb.
Anoniem
Geplaatst: 22-08-13 14:51
3 weken.. Dat is niks! Ga desnoods een paar dagjes naar Engeland, dat kost ook geen drol.
Download een spel of wat films voor op je laptop/pc, lak je nagels, ga een dagje shoppen, misschien een bokt meeting als je mensen wilt leren kennen? 3 weken is zo voorbij