Geplaatst Ik zal even bij het begin beginnen, enkele jaren geleden alweer raakte ik volledig afgekeurd en kwam ik in de oude wajong terecht. Ik heb geen solliciatie plicht en ook geen leerplicht meer want ben inmiddels 25.
Omdat ik kort geleden klaar was met mijn cursus life coach en het "leren" dus weer opgepakt heb ging ik eens kijken naar wat ik wou.
Ben altijd een praktijk mens geweest, ik moet het doen en niet continue in school zitten. Omdat mijn hart altijd al bij de dieren heeft gelegen en ik mbo 2 dierverzorging op zak heb ben ik gaan informeren en uiteindelijk bij Dierenarts assistente paraveterinair gekomen. Een pittige maar leuke opleiding!
Ik ben mij bewust van het weinige werk wat er in te vinden is, echter is dit voor mij geen belemmering maar een stimulering. Ik weet dat ik een slim brein heb en goed met dieren kan, ik weet dat ik slim genoeg ben voor de stof maar zo mijn dagen heb. Door mijn cursus tot life coach vind ik dat ik mensen goed kan inschatten, door mijn werk ervaring bij walibi world kan ik wel zeggen dat ik flexibel en gastvrij ben en een jaartje management assistent zorgt er voor dat ik de basis receptie vaardigheden ook bezit.
Het klinkt misschien egoïstisch maar het was voor mij deze opleiding vanwege het interesse gebied of weer terug een therapie in. Ik moet dagbesteding en structuur hebben wil ik goed kunnen functioneren.
Zolang als ik bezig ben en erna behoud ik mijn uitkering en ga ik stage lopen, mee loop dagen bijwonen. De theorie verder is thuis, dit omdat ik klassikaal niet trek (teveel prikkels)..
Vrijwilligerswerk diverse malen gedaan maar was te vrijblijvend en voor een baan ben ik nog te onzeker omdat ik al jaren uit die ervaring ben. Ik wil opnieuw leren, ervaren en het doen. En wellicht ben ik na die opleiding niet verzekerd van een baan bij een DA maar kom ik terecht in een dierenwinkel. Ook goed! Als ik de vastigheid van een contract maar aandurf en genoeg zelfvertrouwen ontwikkel om mij daar in te ontplooien.
Ik ben mijzelf erg dankbaar dat ik ondanks alle angst om te falen de stap wel heb gezet.
Ik zie dit hele gebeuren als enorm positief, ik wil zo graag van die stempels af en laten zien dat ik ook wat kan! Mijn leeftijdsgenoten zijn bijna allemaal getrouwd, hebben kids of wonen samen, vaste banen en verder het hele huisje, boompje, beestje verhaal. Dat hoef ik niet persé maar ik wil wel mee gaan draaien in de maatschappij ipv thuis zitten kniezen op de bank en zielig zijn. De tijd tikt toch wel door zoals mijn liefpaps (stiefpapa) zei vanmiddag. Hij was mijn laatste zetje in de goede richting, hij is mijn inspiratie. Hij heeft 3x kanker gehad, 2 tia's, zwaar suiker en ondanks dat zijn lijf soms stop zegt doet hij wel wat hij wil en dat wil ik ook! En ik ga ervoor!
Nu rest mij alleen nog de vraag: zijn er bokkers met soort gelijke stappen? Ook vanuit een uitkering geklommen de maatschappij weer in?
Ik doel niet op een uitkering vanwege geen werk maar echt vanwege ziekte!
Alvast bedankt voor je verhaal!
Warme groet,
Mieke
) en ben van daaruit weer terug gegaan naar fulltime werken. Heerlijk! Ik was er al een hele tijd aan toe. Ik voelde me zo nutteloos in de maatschappij. 
