
Ze is eigenlijk bijna altijd buiten aan het spelen (wat ik heel goed vind!), maar zodra het even niet naar haar zin gaat zet ze me een keel op!
Niet eens huilen, maar gewoon hysterisch krijsen.
Dit gebeurt eigenlijk dagelijks, soms een paar x per dag. Meestal kijk ik even uit het raam om te zien of de auto er staat zodat ik weet dat de ouders thuis zijn. Want soms denk je echt dat het kind op zijn minst met een gebroken been ligt.
Kind wordt door de ouders niet gecorrigeerd (niet zo krijsen, doe eens rustig, weet ik veel). Die laten haar gewoon krijsen.
Ik ben heel luchtig een keer een gesprek aan gegaan, dat ik er soms best van schrik... Hierop krijg ik dan; ja, t is een spinnenkop...

Zeker nu het mooi weer is valt me op dat ik me er steeds meer aan ga irriteren.... Het viel van de week gewoon op dat ze een paar dagen weg waren.
Wat moet je hier nou mee?
Ik erger me er opzich nog niet zo erg aan, maar mijn man wèl heel erg. En bij ons gaat het er niet om eentje, maar om een stuk of 7 



dus dat valt moeilijk te corrigeren... 
en van mij part er naast gaan liggen en mee krijsen haha wie weet heb je succes en ben je iig de frustratie kwijt.