Ja ik vond hem leuk, nee ik was niet goed genoeg en jazeker ik ben jaloers.
Alleen niet helemaal op het feit dat hij iemand heeft nu maar op het feit dat het nu al poepje liefje mis je en gek op je ga. Ik zit dan soms (niet alleen bij hem
) dan me kromme tenen.Je kent die persoon maar net dus hoe kan je dan zo snel erin duiken met alles wat je heb?
Nu zie ook wel regelmatig iemand en ja hij is leuk, maar om nu al op die manier ermee om te gaan... op de een of andere manier lukt me dat niet. En dat is niet de enigste keer.
Ben me er ook deels van bewust dat dit kan komen door eerdere "leuke" ervaringen maar dan nog kan ik mijzelf niet herinneren dat het ooit echt anders is geweest.
Komt dan ook de vraag naar boven... ben ik nou niet goed of zijn er meer mensen die niet gelijk als bijna een kip zonder kop ergens vol in duiken?
En wanneer gebeurde het bij jou juist wel?
of je nou echt van dag een compleet gek op iemand mort zijn of dat die dingen vaak ook groeien.